III SA/Wr 70/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi postanawia: przywrócić termin. Postanowieniem z dnia [...] r., Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę J. S. na opisaną w osnowie decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wyjaśnił, że skarga złożona została z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu [...] r. Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że w miesiącu [...] r., w dniach od [...] do [...], zachorowała jego [...] i znajdując się w ciężkim stanie została hospitalizowana. Z tego powodu zmuszony był zajmować się nie tylko chorą [...], ale również przejąć opiekę nad [...], chorującą na [...], jak również [...], cierpiącym na [...]. Podniósł również, że [...] została wypisana ze szpitala, bez przywróconych funkcji ruchowych, czyli jako osoba leżąca, której zmuszony był zapewnić opiekę i rehabilitację. Wyjaśnił, że [...], [...] i [...] mieszkają w miejscowości oddalonej od jego miejsca zamieszkania o 20 kilometrów, dlatego każdego dnia jeździł do rodziny i wieczorem wracał do domu. Skarżący podniósł, że opieka nad chorą rodziną, połączona z pracą zawodową i codziennymi dojazdami, a dodatkowo zmaganie się z napadami paniki, z powodu choroby [...], chorego na [...][...], absorbowały go tak bardzo, że błędnie zapisał sobie datę odbioru przesyłki, zawierającej zaskarżoną decyzję, jako [...] r., a nie jak to miało miejsce w rzeczywistości, [...] r. Wyjaśnił również, że o uchybieniu terminu we wniesieniu skargi dowiedział się dopiero z otrzymanego postanowienia, odrzucającego jego skargę. Do wniosku skarżący załączył karty informacyjne i zaświadczenie lekarskie, potwierdzające chorobę jego [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U.z 2012 r., poz. 270; zwanej dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. Jak wynika z akt sprawy, powodem niedokonania przez skarżącego czynności procesowej w terminie była choroby jego [...] i [...], co zmusiło go podjęcia się opieki zarówno nad chorymi, jak i cierpiącym na [...][...]. Jednocześnie skarżący nie mógł zrezygnować z pracy zawodowej, w konsekwencji więc każdego dnia dojeżdżał do pracy oraz miejsca zamieszkania chorych [...] i [...], kilkadziesiąt kilometrów. Skarżący przedstawił szczegółowa dokumentację, potwierdzającą przedstawione we wniosku okoliczności. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał w pierwszej kolejności, iż w niniejszej sprawie należało przyjąć, że dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi był dzień [...] r., tj. dzień w którym dowiedział się on o fakcie uchybienia terminowi. Skoro wniosek o przywrócenie terminu skarżący nadal w placówce pocztowej w dniu [...] r., to zachował on przewidziany na dokonanie tej czynności siedmiodniowy termin wskazany w art. 87 § 1 p.p.s.a. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki warunkujące uwzględnienie wniosku i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Złożone przez skarżącego zaświadczenia lekarskie w sposób wystarczający uprawdopodabnia okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu. Strona spełniła także pozostałe przesłanki, o których mowa w art. 86 w zw. z art. 87 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.