III SA/Wr 70/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Tarasiewicz po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi I. N. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 z sankcjami wieloletnimi oddala skargę. W dniu [...] kwietnia 2013 r. do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J. G. wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. W sekcji VII. Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych wniosku skarżąca zadeklarowała 6 działek ewidencyjnych nr [...],[...],[...],[...],[...] położonych w gminie J. W., obrębie R. i nr [...] położonej w gminie S. K., obrębie R. Skarżąca zadeklarowała cztery działki rolne, na których zobowiązała się do realizacji programu rolnośrodowiskowego w ramach Pakietu 4 - Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, wariant 4.7 - Półnaturalne łąki świeże na powierzchni [...] ha. Dodatkowo zawnioskowała o zwrot kosztów sporządzenia dokumentacji przyrodniczej tzw. kosztów transakcyjnych dla powierzchni siedliska od 5,01 ha do 20 ha w wysokości 2.000 zł. Do wniosku załączyła oznaczone załączniki graficzne. W dniu [...] czerwca 2013 r. skarżąca złożyła zmianę do wniosku, w której zmniejszyła powierzchnię realizacji wariantu 4.7 do powierzchni 6,50 ha na działce rolnej oznaczonej jako BB położonej na działkach ewidencyjnych nr [...],[...]. W wyniku przeprowadzenia kontroli administracyjnej stwierdzono, iż w dniu [...] lipca 2013 r. wniosek o płatności do gruntów rolnych za rok 2013 m.in. na działki nr [...],[...] złożył także inny producent rolny (R. S.). W odpowiedzi na wezwanie skarżącej o wyjaśnienia, skarżąca oświadczyła, że wskazane w wezwaniu działki użytkuje, bez jej zgody, R. S. Podniosła nadto, że prosiła R. S., aby nie wypasał krów na jej działkach. W dniu [...] października 2013 r. B. S. oświadczył, iż sporne działki położone we wsi R. użytkuje - od [...] lat – R. S., wykorzystując je jako pastwiska dla bydła. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. G. odmówił skarżącej płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013 oraz nałożył sankcję w wysokości 5.200 zł, która będzie potrącana w okresie trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, saldo pozostałe do spłaty zostaje anulowane. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił w szczególności, że skarżąca nie była faktycznym użytkownikiem gruntów rolnych położonych na działce ewidencyjnej nr [...] i [...] o powierzchni 6,50 ha. Użytkownikiem tych działek był R. S. Tymczasem – jak dalej wskazał organ - płatność rolnośrodowiskowa przysługuje rolnikowi, który faktycznie włada gruntami zgłoszonymi do płatności w sposób ciągły przez cały okres zobowiązania, co wynika z regulacji zawartych w § 2 ust. 1 pkt 3 i § 26 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r. poz. 361). Od tej decyzji skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – wniosła odwołanie, po rozpoznaniu którego, organ II instancji, decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Ze względu na zarzut dotyczący pozbawienia strony możliwości czynnego uczestnictwa w postępowaniu oraz na podstawie art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 173) organ II instancji poinformował pełnomocnika strony pismem z dnia [...] listopada 2013 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w zakresie wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Strona (ani osobiście ani przez pełnomocnika) w wyznaczonym terminie nie skorzystała z tego uprawnienia. Dalej organ wskazał, że z treści § 2 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego wynika, iż płatność przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009 zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli m.in. posiada działki rolne, na których jest prowadzona działalność rolnicza na co najmniej 1 ha. Z kolei "rolnik" w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009 oznacza osobę fizyczną lub prawną lub grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo znajduje się na terytorium Wspólnoty, określonym w art. 299 Traktatu oraz osobę, która prowadzi działalność rolniczą. Mając powyższe na uwadze, organ II instancji wskazał, że skoro skarżąca nie prowadziła działalności rolniczej na spornych działkach oraz nie była ich faktycznym użytkownikiem, to w myśl powołanych przepisów prawa płatności rolnośrodowiskowe jej nie przysługują. W dalszej części uzasadnienia po przywołaniu wyroków sądowych oraz po dokonaniu analizy treści art. 336 kc., organ II instancji podniósł, że w odpowiedzi na wezwanie organu, w dniu [...] sierpnia 2013 r. skarżąca oświadczyła, iż działki rolne wymienione w wezwaniu użytkuje R. S. Oświadczenie skarżącej zostało potwierdzone przez świadka drugiej strony. Dlatego też – w ocenie organu - niecelowym byłoby dokonywanie jakichkolwiek dodatkowych ustaleń, tak co do wyjaśnienia sporu pomiędzy skarżącą a R. S., jak i tego kiedy i na jakiej części działek bezumownie wypasał bydło. Ponadto, jak dalej organ wskazał, zgodnie z wyżej cytowanym art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, to na stronie ciąży obowiązek udowodnienia faktu, z którego wywodzi ona skutki prawne. Organ nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych we wniosku przez ubiegającego się o pomoc beneficjenta. To strony (oraz inne osoby) uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawić dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Odnosząc się zaś do zarzutu pełnomocnika strony o uniemożliwieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu dowodowym oraz zapoznania się z aktami sprawy tj. naruszeniu art. 10 § 1 k.p.a., organ wskazał na treść art. 21 ust. 1 i 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Przepis ten stanowi, iż do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej. W postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. A zatem – jak skonstatował organ - przepisy k.p.a. stosuje się do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji, chyba że przepisy ww. ustawy stanowią inaczej. Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. właśnie w zakresie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.) ograniczyła stosowanie tego przepisu do przypadków wystąpienia przez strony z żądaniem czynnego udziału w postępowaniu lub udzielenia informacji. Nie można zatem zarzucić organowi I instancji niedopełnienia tego obowiązku, jeśli strona nie zgłosiła w toku postępowania takiego żądania. Ponadto – jak dalej podkreślił organ II instancji - strona ani osobiście ani przez pełnomocnika, pomimo skierowania pisemnej informacji w postępowaniu odwoławczym, nie skorzystała z uprawnienia zapoznania się z aktami sprawy czy wypowiedzenia się co do nich. W skardze do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie: - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie jej czynnego udziału w postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji, - art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego, czego rezultatem jest błędne przyjęcie, że posiadaczem gruntów rolnych należących do niej jest R. S., - art. 21 ust. 1 i 2 pkt 4 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na przyjęciu, że przepis ten wyłącza stosowanie art. 10 k.p.a. W oparciu o te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, określenie, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane oraz obciążenie Dyrektora OR ARiMR we W. kosztami postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa W tak ukształtowanym zakresie swojej kognicji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną odmowną decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W., był wniosek skarżącej o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r., w tym na działki nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 6,50 ha, które faktycznie użytkowane były przez R. S., a nie przez skarżącą. Zasady przyznawania płatności rolnośrodowiskowej określa rozporządzenie rolnośrodowiskowe. Przepisy tego rozporządzenia określają również warunki, jakie spełniać ma beneficjent w ramach przyjętego zobowiązania rolnośrodowiskowego. W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego płatność rolnośrodowiskową przyznaje się rolnikowi w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli: 1) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 2) łączna powierzchnia posiadanych przez niego działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zwanych dalej "działkami rolnymi", wynosi co najmniej 1 ha; 3) realizuje 5-letnie zobowiązanie rolnośrodowiskowe, o którym mowa w art. 39 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, ze. zm.), zwane dalej "zobowiązaniem rolnośrodowiskowym", obejmujące wymogi wykraczające ponad podstawowe wymagania, w ramach określonych pakietów i ich wariantów, zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej, na gruntach, na których rolnik zadeklarował realizację tego zobowiązania we wniosku o przyznanie pierwszej i kolejnych płatności rolnośrodowiskowych; 4) spełnia warunki przyznania płatności rolnośrodowiskowej w ramach określonych pakietów lub ich wariantów określone w rozporządzeniu. Jednym zatem z warunków uzyskania ww. płatności jest posiadanie działek rolnych o określonej powierzchni, na których musi być prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009. Pojęcie posiadania – jak słusznie podniósł organ II instancji - nie zostało jednak uregulowane w przepisach ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz w rozporządzeniu rolnośrodowiskowym. Zgodnie z ugruntowanym już stanowiskiem sądów administracyjnych w tejże materii (patrz wyrok tutejszego Sądu o sygn. akt III SA/Wr 607/10, który Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w całej rozciągłości aprobuje), definiując pojęcie posiadania należy zatem sięgnąć do przepisów kodeksu cywilnego, pamiętając jednak, że posiadanie w ujęciu cywilistycznym nie stanowi wystarczającej przesłanki do ubiegania się o płatności obszarowe i że pojęcie posiadania na gruncie ustawy o płatnościach bezpośrednich należy interpretować w drodze wykładni celowościowej, z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących płatności do gruntów rolnych, w tym rolnośrodowiskowych. Pojęcie posiadania gruntów rolnych, w kontekście przyznania dopłat do gruntów, należy zatem rozumieć jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych (por. wyroki: NSA z 13.06.2012 r. sygn. akt II GSK 734/11; NSA z 16.05.2012 r. sygn. akt II GSK 537/11; WSA w Warszawie z 8.11.2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 1524/05). Otóż zgodnie z art. 336 kc. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad rzeczą (posiadacz zależny). Stan faktyczny, o którym mowa w tym przepisie, polega na faktycznym władztwie, przez które rozumie się samą możność władania rzeczą; efektywne w sensie gospodarczym korzystanie z rzeczy (nieruchomości) nie jest konieczną przesłanką posiadania (St. Rudnicki, Komentarz do kodeksu cywilnego Księga druga Własność i inne prawa rzeczowe, Wydawnictwo Prawnicze Warszawa 1996, str. 378). Oznacza to, iż dla istnienia posiadania w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego nie jest konieczne rzeczywiste korzystanie z rzeczy, lecz sama możność takiego korzystania. Na gruncie powołanej ustawy oraz rozporządzenia rolnośrodowiskowego (§ 2 ust. 1) posiadanie wiąże się ściśle z produkcją rolną, czyli obligatoryjnie z rzeczywistym korzystaniem z rzeczy (gruntów rolnych, gospodarstwa rolnego). Innymi słowy pojęcie posiadania gruntów rolnych w rozumieniu rozporządzenia rolnośrodowiskowego należy rozumieć jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych. Istotą płatności obszarowych jest więc to, że są one przyznawane osobie, która rzeczywiście użytkuje grunty, tzn. decyduje, jakie rośliny uprawiać, jakich dokonywać zabiegów agrotechnicznych, zbiera plony, utrzymuje te grunty zgodnie z normami dobrej kultury rolnej przez określony czas (patrz: wyrok WSA III SA/Wr 607/10 z dnia 15 grudnia 2010 r.). Reasumując stwierdzić należy, że organy obu instancji trafnie uznały, iż z przywołanych regulacji dotyczących przyznania pomocy finansowej w formie płatności rolnośrodowiskowych wynika, iż pomoc ta może być przyznana tym rolnikom, którzy faktycznie rolniczo użytkują posiadane działki rolne, a zatem tym, którzy samodzielnie decydują o rodzaju upraw, o dokonaniu zabiegów agrotechnicznych, zbieraniu plonów. Tego rodzaju prace nie mogą mieć charakteru sporadycznego, bądź ograniczać się jedynie do ponoszenia wydatków w postaci opłacania podatku rolnego. W rozpoznawanej natomiast sprawie skarżąca – jak sama zresztą przyznała – nie użytkowała zgłoszonych we wniosku o przyznanie płatności działek nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 6,50 ha. Działki te faktycznie użytkował R. S., wykorzystując je jako pastwiska dla bydła. Już tylko zatem to ustalenie dało organom podstawę do wydania decyzji odmawiającej przyznania skarżącej płatności rolnośrodowiskowych w zakresie wymienionych działek rolnych. Poza oceną organów pozostawało także rozstrzyganie sporu co do – jak twierdzi skarżąca – bezprawnego użytkowania tych działek przez R. S. Organy zobligowane były jedynie do ustalenia (co też uczyniły), czy skarżąca, na wniosek której wszczęto postępowanie o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych, spełnia warunki konieczne do ich uzyskania. Przechodząc zaś do zarzutów natury procesowej wskazać należy, że przepisy ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich (...) nieco inaczej aniżeli zasady procedury administracyjnej określone w k.p.a. statuują pozycję strony w postępowaniu o przyznanie pomocy w ramach poszczególnych działań objętych programem. Art. 21 ust. 1 powołanej wyżej ustawy stanowi, iż do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. W postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jednakże w myśl ust. 2 pkt 3 powyższego przepisu organ administracyjny udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, jak również (ust. 2 pkt 4) zapewnia stronom, na ich żądanie (podkreślenie Sądu), czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W tym zatem postępowaniu organy nie mają obowiązku aktywnego poszukiwania dowodu. To na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu, zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Przyjęta w ustawie klauzula ciężaru dowodu nie odbiega od klauzuli ciężaru dowodu regulowanej przepisem art. 6 kc. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organy nie uchybiły - wbrew zarzutom skarżącej - zasadom procedury uregulowanym w art. 7, 77, 80 k.p.a. Podjęły one bowiem działania w interesie skarżącej, natomiast to jej bierność dowodowa doprowadziła do wydania decyzji odmawiającej przyznania płatności. Skarżąca oprócz zarzutu nieprawidłowego ustalenia, że to R. S. użytkował działki nr [...],[...], w żaden sposób nie udowodniła, że tak w rzeczywistości nie było. Nie przedstawiła też żadnych dowodów na okoliczność, że faktycznym użytkownikiem tych działek była ona jako wnioskodawca płatności. Tymczasem na organach ARiMR nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania pomocy. Co więcej, w wyniku przeprowadzenia kontroli administracyjnej, organ stwierdził, że w dniu [...] lipca 2013 r. wniosek o płatności do gruntów rolnych za rok 2013 m.in. na działki nr [...],[...] złożył także inny producent rolny (R. S.). Mając powyższe na uwadze – organ celem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy – wezwał skarżącą oraz B. S. do złożenia wyjaśnień w sprawie. Złożone oświadczenia wskazanych osób są spójne, nie wykluczają się wzajemnie. Wynika z nich jednoznacznie, że działki nr [...],[...] położone we wsi R. faktycznie użytkował R. S., wykorzystując je jako pastwiska dla bydła, a nie skarżąca. W kontekście powyższych wywodów za niezasadny należy uznać również zarzut naruszenia art. 10 kpa. Z treści art. 21 ust.2 pkt 4 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów (...) nie wynika bowiem, aby organ zobowiązany był – niejako z urzędu, bez wyraźnego żądania skarżącej – zapewnić jej czynny udział w toczącym się przed nim postępowaniu. Skarżąca nie zgłosiła natomiast takiego żądania, ani na etapie wystąpienia z wnioskiem o przyznanie płatności, ani w trakcie trwania postepowania pierwszoinstancyjnego. Dopiero na etapie postępowania odwoławczego pojawiło się żądanie zapewnienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu (zarzut naruszenia art. 10 kpa), i wówczas to organ II instancji – zgodnie z przywołanymi wcześniej zasadami - pismem z dnia [...] listopada 2013 r. poinformował pełnomocnika skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w zakresie wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Jednakże – jak wynika z akt sprawy - skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. Wobec tego zarzut naruszenia omawianego przepisu należy uznać za chybiony. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.