III SA/Wr 711/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca) Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Renata Sawińska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. sprawy ze skargi H C na decyzję Wojewody D z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody D na rzecz strony skarżącej [...] ([...]) zł kosztów postępowania ; III. orzeka, że decyzja wymieniona w pkt I nie podlega wykonaniu do dnia prawomocności wyroku. Zaskarżoną decyzją Wojewoda D - powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie "k.p.a.") - utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta K G z dnia [...] r. Nr [...] o wymeldowaniu H C z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w K G. Postępowanie w sprawie wymeldowania H C zostało wszczęte na wniosek K C, która jest właścicielką lokalu położonego w K G przy ul. [...]. Wnioskodawczyni podniosła, że H C nie zamieszkuje pod wyżej wskazanym adresem od [...] r. to jest od dnia, w którym kupiła ten lokal, dodatkowo wskazała, że sąsiedzi poinformowali ją, iż H C od wielu lat przebywa na stale w N. Do przedmiotowego wniosku została dołączona kserokopia postanowienia S R W C w K G o przysądzeniu własności nieruchomości położonej w K G, ul. [...] dla której S R w K G prowadzi księgę wieczystą [...] nr [...] na rzecz nabywcy K C oraz odpis z księgi wieczystej tej nieruchomości. Organ pierwszej instancji skierował do H C zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jednakże adresatka nie odebrała przesyłki. K P, do którego zwrócił się Burmistrz Miasta K G, poinformował, że według wypowiedzi sąsiadów H C wraz z [...] M A od około [...] lat przebywa za granicą w N i od tego czasu nie była widywana po tym adresem. W toku postępowania administracyjnego zostali przesłuchani sąsiedzi: A M, S O oraz P S. Zeznali oni że H C wraz z [...] wiele lat mieszkały w spornym lokalu, natomiast [...] lat temu wyjechały do N. S O oświadczył dodatkowo, że H C często przyjeżdża do K G, wskazał, że mieszkanie jest obecnie remontowane. P S podkreśliła, że H C wynajmowała mieszkanie przez [...] lata i była świadkiem jak [...] H C z [...] w [...] r. zabrali wszystkie rzeczy z mieszkania przy ul. [...]. A M stwierdziła, że od [...] lat nie widziała H C, natomiast widziała jak [...] Pani C zabierała meble ze spornego lokalu. Podczas czynności wyjaśniających Z M ([...] H C) zeznał, że H C od [...] lat mieszka w N, w tym czasie mieszkanie zostało sprzedane za długi, a nowa właścicielka nakazała mu opróżnienie lokalu, co uczynił. Dodatkowo wskazał, że K C zmieniła zamki w spornym lokalu. Nadto zobowiązał się do odbioru korespondencji adresowanej do H C oraz powiadomienia jej o toczącym się postępowaniu w sprawie jej wymeldowania. W trakcie postępowania przed organem pierwszej instancji zeznawała [...] H C, która potwierdziła, że [...] przebywa około [...] lata w N, gdzie dorywczo pracuje, zaznaczyła, że [...] nie zostawiła żadnego adresu, ani telefonu, dodatkowo wskazała, że przyjedzie do Polski pod koniec [...] aby odebrać [...]. Wnioskodawczyni - K C przesłuchiwana w toku postępowania pierwszoinstancyjnego oświadczyła, że zakupiła mieszkanie w wyniku postępowania egzekucyjnego pod koniec [...] r. i w tym czasie w spornym lokalu nikt nie mieszkał. Wyjaśniła, że kupując ten lokal nie wiedziała, że ktoś jest w nim, zameldowany, a o tym fakcie dowiedziała się od [...] H C, kiedy wymieniała zamki w drzwiach wejściowych, wskazała, że w mieszkaniu zastała ogólny bałagan. Odnośnie rzeczy należących do H C wnioskodawczyni wyjaśniła, że na prośbę [...] H C udostępniła mu mieszkanie, gdyż chciał on zabrać ruchomości poprzedniej właścicielki W tym stanie rzeczy organ administracyjny pierwszej instancji decyzją z dnia [...] r. Nr [...] r. orzekł o wymeldowaniu H C z pobytu stałego w K G przy ul [...]. W ocenie organu przyjąć należało, że H C opuściła miejsce zameldowania na pobyt stały trwale i dobrowolnie, co uzasadnia wymeldowanie na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity z 2006 r. Nr 139, poz.993 ze zm.). Wojewoda D wobec skutecznie wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] r. uchylił decyzję Burmistrza Miasta K G i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wskazując na naruszenia przepisów proceduralnych trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego, w szczególności art. 10, art. 79 . art. 81 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Ponownie rozpoznając sprawę Burmistrz Miasta K G zawiadomił o wszczęciu postępowania wyjaśniającego H C, która złożyła osobiście wyjaśnienia wskazując, że w istocie jej mieszkanie zostało sprzedane z powodu zadłużenie, którego nie była w stanie spłacić. Strona oświadczyła, że po licytacji mieszkania K C wymieniła zamki w drzwiach wejściowych i utrudniła w ten sposób dostęp do spornego mieszkania. H C wyjaśniła, że to komornik sądowy nakazał Z M pojechać do nowej właścicielki tej nieruchomości aby umożliwiła ona zabranie rzeczy znajdujących się w tym lokalu. H C oświadczyła, że w tym czasie przebywała w N, gdzie pracuje, podkreśliła, że nie ma gdzie mieszkać, że nie opuściła spornego mieszkania dobrowolnie. Strona wskazała, iż została wprowadzona w błąd przez komornika sądowego, który oświadczył, iż dla pozbawienia jej możliwości mieszkania w tym lokalu trzeba uzyskać wyrok eksmisyjny. Dodatkowo H C wyjaśniła, że w dniu [...] r. skierowała do K C pismo, w którym domagała się udostępnienia lokalu w celu umożliwienia jej ponownego w nim zamieszkania. Do akt została dołączona kserokopia tego pisma z potwierdzeniem jego doręczenia adresatce (k. 25 akt adm.). K C w trakcie postępowania dodatkowo podkreśliła, że Z M poinformował ją, że z inicjatywy H C zabrał rzeczy z mieszkania przy ul. [...] w K G. Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Burmistrz Miasta K G ponownie orzekł o wymeldowaniu H C z miejsca pobytu stałego w K G przy ul. [...]. Organ administracji podniósł, że H C dobrowolnie w sposób trwały opuściła sporny lokal i wyjechała za granicę. Organ pierwszej instancji podkreślił w uzasadnieniu, że w czasie kiedy H C przebywała za granicą komornik sądowy zajął mieszkanie, tym samym H C utraciła tytuł prawny do tego lokalu w postaci prawa własności i nie uczyniła nic aby go odzyskać. Burmistrz Miasta K G zaznaczył w uzasadnieniu swojej decyzji, że mieszkanie zostało opróżnione z rzeczy H C za jej zgodą i wiedzą i nikt H C nie zmuszał do opuszczenia spornego lokalu. W uzasadnieniu podkreślono również, że wszystkie działania H C. wskazują, na okoliczność, że lokal przy ul [...] w K G przestał być miejscem koncentracji interesów życiowych tej strony postępowania. Odwołanie od tej decyzji wniosła H C podkreślając, że nie opuściła spornego lokalu dobrowolnie, natomiast wywiezienie jej rzeczy osobistych odbyło się bez jej uczestnictwa oraz wbrew jej woli. Wyjaśniła, że jej pobyt poza granicami kraju ma charakter tymczasowy i związany jest wyłącznie z wykonywaniem pracy i ma na celu utrzymanie siebie oraz uregulowanie zadłużenia powstałego w czasie wykonywania działalności gospodarczej. Odwołująca się wyraźnie oświadczyła, że uruchomiła szereg postępowań mających na celu wyjaśnienie sytuacji w jakiej znalazła się na skutek licytacji mieszkania położonego przy ul. [...] w K G oraz usunięcia z tego lokalu. H C wskazała sygnaturę akt pod którą toczy się przed S R w K G postępowanie cywilne w jej sprawie. Dodatkowo do odwołania dołączono kserokopię odpisu swojego wystąpienia do P w K G w sprawie prób jej wymeldowania. Odwołująca się podkreśliła, że co prawda utraciła tytuł prawny do lokalu jako właściciel, ale nie straciła prawo do jego zamieszkiwania. W efekcie skutecznie wniesionego odwołania Wojewoda D podzielił stanowisko organu pierwszej instancji i wskazał, że podstawę do wymeldowania stanowi art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności o dowodach osobistych. Zgodnie z tym przepisem organ wydaje - na wniosek strony lub z urzędu - decyzję o wymeldowaniu osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Organ Odwoławczy podniósł, że przeprowadzone postępowanie administracyjne pozwoliło na ustalenie faktu niezamieszkiwania H C w lokalu przy ul. [...] w K G. Kwestię sporną natomiast, stanowi dobrowolność opuszczenia przez skarżącą tego lokalu. Organ drugiej instancji wyraźnie wskazał, że sądy administracyjne przyjmują, iż dla wykazania niedobrowolnego charakteru opuszczenia miejsca pobytu niezbędne jest podjecie wymaganych prawem środków skutkujących uzyskaniem rozstrzygnięcia organu państwa w tej sprawie. Wojewoda D podkreślił, że odwołująca się nie podjęła skutecznych działań w celu przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu i uznał, że w takiej sytuacji opuszczenie przez stronę miejsca stałego pobytu należy uznać za równoznaczne z dobrowolnym. Wojewoda D wskazał na okoliczność, że dowołująca się bez uprzedniego zgłoszenia wyjazdu za granicę Polski przebywa od wielu lat w N i nie interesuje się losem mieszkania, które zostało zlicytowane. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w takiej sytuacji trudno uznać, wbrew twierdzeniom H C, że opuściła ona kraj czasowo i zamierza wrócić do lokalu przy ul. [...] w K G. Organ odwoławczy przywołał treść art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który przewiduje, że pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Organ drugiej instancji powołał się też na orzecznictwo sądów administracyjnych zgodnie, z którym zamiar stałego przebywania należy rozumieć jako wolę skoncentrowania w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów. W ocenie Wojewody D zebrany materiał dowodowy w sprawie: w tym zeznania świadków i przeprowadzona przez K P P w K G kontrola meldunkowa wskazuje na fakt, że H C postanowiła kilka lat temu wyjechać do N. Zdaniem Wojewody D odwołująca się jest więc osobą , która dobrowolnie i w sposób trwały opuściła lokal dlatego zachodzą wobec niej podstawy do wymeldowania zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Nie godząc się z ostatecznym rozstrzygnięciem, H C wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów procesu od Wojewody D. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżąca miała uniemożliwiony dostęp do spornego lokalu wobec faktu, ze nowa właścicielka nieruchomości zmieniła zamki w drzwiach wejściowych. Dodatkowo podkreślono, że [...] skarżącej został zmuszony do zabrania ruchomości H C znajdujących się w lokalu przy ul. [...] w K G. Skarżąca zaznaczyła, że K C zdawała sobie sprawę z konieczności uzyskania wyroku sądowego nakazującego wydanie H C spornego lokalu w celu pozbawienia skarżącej prawa do zamieszkiwania w tym mieszkaniu. Skarżąca podkreśliła ponadto, że nieprawdziwe są twierdzenia Wojewody D jakoby nie podejmowała żadnych środków prawnych w celu usunięcia zagrożenia jej prawa do zajmowania przedmiotowego lokalu. Zaznaczyła, że w odwołaniu wskazała na podjęte przez siebie działania mające na celu uregulowanie jej sytuacji prawnej. Skarżąca podkreśliła, że w sprawie nie dokonano prawidłowych ustaleń faktycznych nadto błędnie zinterpretowano art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Skarżąca w treści skargi domagała się przeprowadzenia dowodów w postępowaniu sadowoadministracyjnym w postaci dokumentów z postępowania egzekucyjnego, akt sądowych sprawy cywilnej, która zawisła przed S R w K G oraz z zeznań K S. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W rozważaniach nad stanem faktycznym i stanem prawnym sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, co następuje: Stosownie do art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie "p.p.s.a") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 §1 w związku z § 2 pkt 1 p.p.s.a.) w tym także na decyzje wydawane przez organy meldunkowe. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji stanowi stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Z wymienionych przepisów wynika, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wskazać ponadto należy, że sąd stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związanymi zarzutami i wnioskami skargi, ani też powołaną w skardze podstawą prawną. Na wstępie zwrócenie uwagi wymaga, że kluczowe znaczenie dla postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego. Tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania. Istotne jest przy tym, aby koniecznie w sprawie ustalenia dotyczyły faktów prawotwórczych, mających wpływ na załatwienie sprawy. Chodzi zatem o ustalenie stanu faktycznego wyrażonego w normie prawnej. Podstawę materialnoprawną przedmiotowego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) zwanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie ustawą ewidencyjną. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 wymienionej ustawy organ gminy wydaje, na wniosek strony lub z urzędu, decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Dlatego podstawą powinności organu administracji w dokonaniu czynności wymeldowania jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym miejscu, czy też nie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2004 r., sygn. akt V SA/Wa 3089/03, LEX nr 160723; zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2003 r., Lex nr 159189). Wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących ustania pobytu określonej osoby w dotychczasowym miejscu stałego zameldowania (jego opuszczenia). Istotny dla sprawy wymeldowania jest więc fakt opuszczenia miejsca stałego zameldowania. Postępowanie w sprawie o wymeldowanie nie wkracza zatem w sferę stosunków cywilnoprawnych na przykład własnościowych. Wielokrotnie wyjaśniał jednak Naczelny Sąd Administracyjny, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie miało charakter dobrowolny i trwały (celowe podkreślenie Sądu). Powinno więc być ono następstwem zamiaru osoby opuszczającej, przy czym zamiar ten należy pojmować nie wyłącznie jako wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Ustalenie, czy nastąpiło opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu wymaga zbadania tak pojmowanego zamiaru a w szczególności wykazania, że nastąpiło zerwanie więzi z dotychczasowym miejscem pobytu wskazujące, iż centrum życiowe osoby wymeldowanej znajduje się w innym miejscu. (zob. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., IIOSK 302/05, LEX nr 190969, wyrok NSA z dnia 6 marca 2003 r., wyrok SA/Rz 2093/2000, LEX polonica 363065, wyrok NSA z dnia 3 września 2002r., IISA/Wr 332/200. LEXPolonica 358077). Powyższe wyroki sądów administracyjnych wskazują, że zadaniem organu drugiej instancji było więc ustalenia w toku postępowania, czy opuszczenie spornego lokalu przez uczestnika postępowania H C nastąpiło w sposób dobrowolny i trwały w rozumieniu doprecyzowanym tymi orzeczeniami. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga jednak, że podstawowym warunkiem zastosowania przez organ administracji prawa materialnego jest dokonanie na podstawie przeprowadzonych dowodów ustaleń co do wszystkich okoliczności mających znaczenie z punktu widzenia stosowanych norm. Organ administracji zobowiązany jest przeprowadzić postępowanie dowodowe zgodnie z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego i z regułami określonymi w art. 75-79 ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 200 Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie "k.p.a." Jest to o tyle istotne gdyż tylko prawidłowo zebrany materiał dowodowy może stanowić podstawę do wydania przez organ administracji rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie. Zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej w toku postępowania organy administracji obowiązane są podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Realizacje tej zasady regulują przede wszystkim przepisy normujące postępowanie dowodowe (w szczególności art. 77 i 80 k.p.a.) nakazujące wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa organ administracji przeprowadza dowody służące ustalaniu stanu faktycznego. Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, że w przedmiotowym postępowaniu nie wyjaśniono bez żadnych wątpliwości oraz w sposób wnikliwy i rzetelny, czy skarżąca opuściła rzeczywiście sporny lokal w znaczeniu ustalonym w orzecznictwie (dobrowolnie i trwale) i z zamiarem przeniesienia swoich interesów życiowych w inne miejsce, bowiem okoliczności niezbędne do orzeczenia o wymeldowaniu ze spornego lokalu H C nie zostały bezspornie stwierdzone w postępowaniu dowodowym poprzedzającym podjęcie decyzji. Z przedstawionych sądowi akt wynika, że postępowanie administracyjne przeprowadzono pobieżnie, a w trakcie postępowania dowodowego nie usunięto wszystkich sprzeczności. W szczególności organ drugiej instancji odnosząc się do kwestii dobrowolności opuszczenia przez skarżącą spornego lokalu automatycznie przywołał stanowisko reprezentowane w orzecznictwie administracyjnym, w żaden sposób nie odnosząc się do okoliczności wskazywanych przez stronę, a mogących mieć w świetle stanowiska sądów administracyjnych istotne znaczenie dla oceny zamiaru skarżącej w tym zakresie. Należy wskazać, że w aktach sprawy znajduje się pismo adresowane do nowej właścicielki spornego mieszkania z dnia [...] r., którego odbiór pokwitowała ona z datą [...] r. W piśmie tym skarżąca domaga się udostępnienia jej spornego lokalu. Dodatkowo w odwołaniu powołana jest sygnatura sprawy cywilnej zawisłej z inicjatywy skarżącej przed S R w K G (zgodnie z jej twierdzeniem), w związku z wymeldowaniem jej ze spornego lokalu, nadto do odwołania dołączona została kserokopia zawiadomienia przez skarżącą P w K G w sprawie ewentualnych nieprawidłowości w postępowaniu mającym na celu wymeldowanie skarżącej ze spornego mieszkania. Organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do przedstawionym na tym etapie postępowania dokumentów, nie próbował nawet wyjaśnić czego dokładnie dotyczy wskazana przez stronę sprawa sądowa. Organ w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się również do konsekwentnych twierdzeń skarżącej, która składając oświadczenie przed organem pierwszej instancji jak i w odwołaniu wskazywała, że została wprowadzono w błąd przez komornika, który kilkakrotnie informował ją, że do pozbawienia skarżącej możliwości zamieszkiwania w spornym lokalu konieczne jest postępowanie przed sądem. Powyższe zaniechania organu są istotne wobec okoliczności, że przesłuchiwane strony postępowania H C i K C złożyły sprzeczne wyjaśnienia co do okoliczności czy H C miała zamiar opuścić sporny lokal. Dodatkowo zeznania Z M, który wynosił rzeczy skarżącej mieszkania przy ul. [...] w K G, nie wyjaśniły wątpliwości czy H C o wynoszeniu tych rzeczy wiedziała, czy akceptowała przedmiotowe działanie, czy z jej inicjatywy nastąpiło przeniesienie jej rzeczy, czy była to wyłącznie decyzja podjęta przez K C, innymi słowy czy H C chciała opuścić sporny lokal. Należy wskazać, że wobec istotnych rozbieżności co do okoliczności mających podstawowe znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia tej sprawy można było dokonać konfrontacji (art. 79 § 2 i art. 81 k.p.a.). W konsekwencji tak prowadzonego postępowania rozstrzygnięcie organu drugiej instancji zostało wydane w oparciu o wadliwie ustalony i niepełny stan faktyczny w sytuacji ewidentnie sprzecznych interesów stron. Natomiast zgodnie z powołanym art. 77 k.p.a. to na organie ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, to organ winien prowadzić postępowanie w taki sposób, aby decyzja, która zostanie podjęta opierała się na zbornym i logicznie uporządkowanym materiale dowodowym, a wyciągane wnioski miały odzwierciedlenie w dowodach. Podsumowując w trakcie postępowania administracyjnego o wymeldowanie H C z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w K G dopuszczono do naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7, 8, 9, 11, 77 §1, 80, 107 § 3 k.p.a. Uchylając decyzję organu odwoławczego Sąd stanął na stanowisku, mając na uwadze interes strony w sprawnym załatwieniu sprawy, że dla usunięcia wskazanych wyżej uchybień nie jest konieczne ponowne przeprowadzenie postępowania przed organem pierwszej instancji, tym bardziej, że część okoliczności zaistniała dopiero w trakcie postępowania odwoławczego. Natomiast przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien uwzględnić zalecenia oraz ocenę prawną wyrażoną w niniejszym rozstrzygnięciu, w szczególności uzupełnić postępowania dowodowego w zakresie wskazanym wyżej oraz powinien przeprowadzić prawidłową ocenę materiału dowodowego w sprawie. Podjęta decyzja powinna zawierać prawidłową ocenę stanu faktycznego i prawnego sprawy uwidocznioną w jej uzasadnieniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 lit. b lit c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji Odnośnie punktu II Sąd oparł się na przepisie art. 152 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w myśl art. 200 p.p.s.a.