III SA/Wr 719/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk, po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi H. K., A. K., “A", “B", na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za [...] r., postanawia: I. odrzucić skargę “A"; II. odrzucić skargę “B". Pismem z dnia [...] r. H. K., A. K., "A" oraz "B", wnieśli skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., wnosząc o jej uchylenie. Argumentując swoje żądanie skarżący zakwestionowali zasadność podjętego przez ten organ rozstrzygnięcia, a zwłaszcza trafność ustalenia osoby H. K. jako podatnika podatku od nieruchomości za rok [...], co skutkować miało – w ocenie skarżących – naruszeniem podstawowych uprawnień w zakresie własności objętej sporem nieruchomości przysługujących A. K. Nadto, skarżący wskazali, że podstawę wydania skarżonego rozstrzygnięcia stanowiły fałszywe i poświadczające nieprawdę dokumenty, które z premedytacją zostały wykorzystane przez organ administracji. Zarządzeniem Sędziego sprawozdawcy z dnia [...] r., wezwano pełnomocnika spółek: "A" oraz "B" – Z. K., do wykazania interesu prawnego obu [...] spółek, który został naruszony wydaniem zaskarżonej decyzji, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi we wskazanym zakresie. Przedmiotowe wezwanie Z. K. otrzymał w dniu [...] r. Pismem nadanym w dniu [...] r., wskazał on, że interesem prawnym reprezentowanych przezeń spółek jest "ściganie polskich zbrodniarzy", którzy dopuścili się nielegalnej eksmisji A. i H. K. z domu przy ul. [...] we W., w którym swoje biura handlu zagranicznego prowadziły również obie firmy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi obu [...] spółek ("A" oraz "B") podlegają odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., "uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny". Warunek ten ma charakter konstytuujący generalne uprawnienie (poza podmiotami nadzwyczajnymi) do skorzystania z sądowoadministracyjnej drogi weryfikacji któregokolwiek ze wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. aktów szeroko pojętej działalności organów administracyjnych. Pojęcie interesu prawnego należy zaś rozumieć ,jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a skarżonym aktem lub czynnością organu administracyjnego. Skarga może dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administarcyjnoprawnego (...). Interes prawny musi mieć bowiem konkretne oparcie w prawie materialnym administracyjnym". (vide: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2005, s. 214) "’Interes prawny’ w rozumieniu art. 50 p.p.s.a., ma charakter materialnopraw-ny. Jest on oparty na normach administracyjnych prawa materialnego, gdzie musi istnieć konkretna norma prawna przewidująca, w odniesieniu do określonego podmiotu i w określonym stanie faktycznym, możliwość wydania określonej decyzji czy też podjęcia określonej czynności" (tak np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 sierpnia 2004 r., I SA/Sz 466/04). W analizowanym przypadku, poza sporem pozostaje okoliczność, iż skarżące spółki (mając na uwadze ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania przez organy administracyjne, a także charakter i przedmiot postępowania) nie mogły być stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2004. Bez wątpienia to nie na nich spoczywał podówczas generalny materialnoprawny (ustawowy) obowiązek uregulowania tegoż podatku. Nie zostały one również – mocą stosownych decyzji organów podatkowych – indywidualnie do świadczenia takiej daniny zobowiązane. Interes taki niewątpliwie przysługuje natomiast – w realiach niniejszej sprawy – jedynie osobom rzeczywiście wchodzącym w merytoryczny zakres powstałego przed organem administracyjnym sporu, tj. H. i A. K. Mając to na uwadze należy stwierdzić, iż wniesienie skargi przez spółki "A" oraz "B" jest niedopuszczalne ze względu na brak interesu prawnego skarżących. Jednocześnie wskazać także należy, iż przedmiotowa skarga, w tak wskazanym zakresie, podlega równocześnie odrzuceniu z uwagi na niczym nieusprawiedliwione uchybienie przez reprezentującego spółki Z. K. wyznaczonego mu terminu do uzupełnienia braku formalnego. Otrzymał on wezwanie do usunięcia tego braku w dniu [...] r., odpowiedział zaś na nie dopiero w dniu [...] r., a zatem cztery dni po upływie zakreślonego terminu. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.