III SA/Wr 72/08

Wiesław Jakubiec - referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym częściowe zwolnienie do kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody D. z dnia [....] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. We wniosku złożonym w dniu 19 maja 2008 r. na urzędowym formularzu skarżący wystąpił o częściowe zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego wskazując, iż jest "starszym, samotnym i schorowanym człowiekiem utrzymującym się z renty inwalidzkiej w wysokości 868 zł." Wezwanie Sądu o sprecyzowanie i udokumentowanie przez skarżącego swojej sytuacji finansowej i majątkowej (doręczone skarżącemu w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. [Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.]) zostało pozostawione bez odpowiedzi. Zgodnie z art. 73 u.p.s.a.- w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres siedmiu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń i w tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Z akt sprawy wynika, iż wezwanie pomimo dwukrotnego pozostawienia go na okres 7 dni w urzędzie pocztowym (w dniach: 30.05.2008 r. i 9.06.2008 r.), o czym poinformowano adresata zawiadomieniem pozostawionym w skrzynce pocztowej, nie zostało podjęte przez niego w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, a skarżący dotychczas nie uzupełnił wniosku o przyznanie prawa pomocy. Tym samym, stosownie do powołanego wyżej przepisu, zaistniało domniemanie doręczenia wezwania z dnia 27 maja 2008 r. Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie wnioskodawca ograniczył się jedynie do przedłożenia takich danych, które miałyby świadczyć o jego złej sytuacji materialnej i nie wyjaśnił wielu istotnych okoliczności, które mogą kształtować jego sytuację finansową, np. nie przedłożył zaświadczenia o wysokości swoich dochodów; nie przedłożył wyciągu z posiadanego konta bankowego i deklaracji podatkowej za rok 2007, jak również nie określił wartości posiadanych składników majątkowych; nie wyjaśnił czy korzysta z pomocy osób trzecich lub opieki społecznej; nie określił i nie udokumentował także wysokości ponoszonych Sygn. akt III SA/Wr 72/08 wydatków; nadto nie wyjaśnił, skąd czerpie środki (mając na uwadze wykazany we wniosku niski dochód) na parotygodniowe wyjazdy na wczasy, o których wspomina w skardze. Podkreślić należy, iż skarżący w dniu 19 marca 2008 r. uiścił należny wpis sądowy od skargi (100 zł), a na obecnym etapie postępowania nie istnieje obowiązek poniesienia jakichkolwiek innych kosztów sądowych. W tej sytuacji odmowa uwzględnienia wniosku w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych nie pozbawia skarżącego prawa do sądu. Również w zakresie ustanowienia radcy prawnego wniosek o przyznanie prawa pomocy uznać należy na danym etapie postępowania za nieuzasadniony zważywszy na fakt, iż Sąd obowiązany jest czuwać nad tym by stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego udzielać potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 u u.p.s.a.). Skarga dla Sądu ma wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości aktu czy działania (zaniechania) organu, bowiem Sąd z urzędu zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa jakie stwierdzi badając daną sprawę. Sąd także ocenia czy organy administracyjne zastosowały wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze (art. 134 u.p.s.a.). Wskazane uregulowania gwarantują, że niezależnie od błędnie lub nieudolnie formułowanych przez skarżącego zarzutów czy braku jego zaangażowania w postępowanie sądowoadministracyjne (skarżący nie ma obowiązku uczestniczenia w posiedzeniach Sądu) akt będący przedmiotem zaskarżenia zostanie wszechstronnie przez Sąd zbadane pod względem jego zgodności z prawem W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.