III SA/Wr 724/08

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości od 4, 5 % do 18 % alkoholu postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 500 zł, skarżący złożył na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych wskazując w uzasadnieniu, że gospodarstwo domowe prowadzi z żoną i dwójką pełnoletnich dzieci, a jedynym dochodem rodziny jest jego wynagrodzenie ze stosunku pracy w wysokości 2.000 zł brutto. Wyjaśnił, że prowadzi działalność gospodarczą (bar), z której z uwagi na przedmiotową decyzję ma ograniczone przychody. Dodał, że z jego wynagrodzenia prowadzona jest egzekucja komornicza, a posiadane pojazdy mechaniczne (np. samochód marki F. z 1995 r.) są obciążone zastawem skarbowym. Poinformował, że choroba żony "pochłania znaczne środki finansowe", córka jest uczennicą Liceum, a syn jest osobą bezrobotną. Wśród posiadanych składników majątkowych skarżący wymienił: dom o pow. 110 m2, mieszkanie o pow. 63 m2 oraz obiekt warsztatowo- biurowy. W odpowiedzi na wezwanie Sądu o sprecyzowanie i udokumentowanie przez skarżącego swojej sytuacji finansowej i majątkowej skarżący w piśmie z dnia 3 lutego 2009 r. oświadczył, że "w związku z tak mocnym zbiurokratyzowaniem tak banalnej sprawy wnosi o zwrot wpłaconej kwoty 100 zł i rezygnuje z dalszego dochodzenia sprawiedliwości w sprawie terminów". Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu wnioskodawca nie wykazał bowiem, iż konieczność poniesienia przez niego wpisu sądowego od skargi (jedynego na tym etapie kosztu sądowego) mogłoby spowodować uszczerbek utrzymania koniecznego dla niego i jego rodziny. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być sporządzony w sposób rzetelny, powinny znaleźć się w nim wszelkie informacje niezbędne do oceny sytuacji majątkowej wnioskodawcy i okoliczności te -na żądanie Sądu- winny być należycie udokumentowane (art. 255 u.p.s.a.). W ocenie Sądu wnioskodawca nie wyjaśnił i nie udokumentował kilku istotnych okoliczności, które mogą kształtować jego sytuację finansową np. nie przedłożył zaświadczenia o wysokości dochodu uzyskiwanego przez siebie i inne osoby prowadzące z nim gospodarstwo domowe; nie wskazał czy posiada rachunek bankowy i nie wyjaśnił czy jego rodzina korzysta ze wsparcia finansowego osób trzecich lub opieki społecznej; nie określił i nie udokumentował wysokości swoich niezbędnych miesięcznych wydatków; nie przedłożył dokumentacji księgowej Sygn. akt III SA/Wr 724/08 obrazującej wyniki finansowe "M." sp. z o.o. czy M.; nie określił wartości posiadanych przez siebie ruchomości; skarżący nie przedłożył dokumentu potwierdzającego zajęcie wynagrodzenia otrzymywanego od spółki "M." sp. z o.o. czy fakt zajęcia innych swoich składników majątkowych; nie wyjaśnił z jakiego źródła uzyskał środki na wpłatę na konto Sądu w dniu 19.11.2008 r. kwoty 100 zł; nie wyjaśnił także czy czerpie korzyści (np. poprzez wynajem części pomieszczeń) z posiadanych nieruchomości. Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu Państwa (czyli jest to dodatkowe obciążenie innych obywateli) i dlatego winno być udzielane wyjątkowo. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.