III SA/Wr 738/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca) Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Protokolant specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi J. P. na czynność Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania identyfikatora "O" przeznaczonego dla pojazdów osób niepełnosprawnych i objęcia zerową stawką opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania oddala skargę w całości. W dniu [...] r. J. P. (skarżący, wnioskodawca) zwrócił się do Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta Urzędu Miejskiego W. o przyznanie identyfikatora "0" przeznaczonego dla pojazdów osób niepełnosprawnych, co wiąże się z objęciem wnioskodawcy zerową stawką opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, o której mowa w uchwale nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. Skarżący uzasadnił wniosek złym stanem swojego zdrowia. Do podania załączył kserokopię wyroku Sądu Rejonowego dla W.-Ś. Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, z którego wynika, że został zaliczony do osób niepełnosprawnych o znacznym stopniu niepełnosprawności na stałe, z powodu przyczyny oznaczonej symbolem 07-S, w którym orzeczono również, że spełnia warunki określone w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze m, dalej w skrócie u.p.r.d.) oraz opinię lekarza biegłego sądowego. Pismem z dnia [...] odmówiono wnioskodawcy wydania identyfikatora "0" powołując się na uchwałę Rady Miasta W. z dnia [...] r. nr [...] oraz zarządzenie Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...]. W piśmie z dnia [...] r. skierowanym do Departamentu Infrastruktury i Gospodarki Urzędu Miejskiego W. wnioskodawca wskazał na swój ciężki stan zdrowia i ponownie wniósł o wydanie identyfikatora "0" podkreślił również, że nie godzi się z wcześniejszą odmowa objęcia go możliwością korzystania z tego identyfikatora. Pismem z dnia [...] r. ponownie odmówiono wnioskodawcy udostepnienia identyfikatora "0" podtrzymując stanowisko zawarte w piśmie z dnia [...] r. Odmowa została oparta na podstawie wydanej przez Radę Miejską W. w dniu [...] r Uchwale nr [...] (z późniejszymi zmianami). Wyjaśniono, że Uchwała określa, że od wnoszenia opłat na ogólnodostępnych stanowiskach postojowych w strefie płatnego parkowania zwolnione są osoby niepełnosprawne o obniżonej sprawności ruchowej, których niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności z przyczyny R lub N wydanym przez powiatowe i wojewódzkie zespoły orzekające o niepełnosprawności lub orzeczeniem równoważnym wydanym przez powiatowe i wojewódzkie zespoły orzekające o niepełnosprawności wydanym przed dniem 23 sierpnia 2003 r. lub orzeczeniem równoważnym wydanym na podstawie przepisów szczególnych przez organy rentowe lub legitymacją osoby niepełnosprawnej wydaną przez Powiatowy Zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, z wpisem potwierdzającym znaczny bądź umiarkowany stopień niepełnosprawności o przyczynie z kodu R lub N a także terminem jej obowiązywania. Podsumowując wskazano, że na podstawie dokumentów, których kopię załączył wnioskodawca do swojego pisma nie ma podstaw do wydania identyfikatora "0". Poinformowano również skarżącego, że w sprawie wydawania identyfikatorów "0" nie jest wydawana decyzja administracyjna i tym samym obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości odwołania się od odmowy wydania identyfikatora. Pismem z dnia [...] r. wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, a w dniu [...]r. odmówiono J.P. wydania identyfikatora "0". J. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podkreślając, że Prezydent niesłusznie uznał, że nie przysługuje mu możliwość korzystania z identyfikatora "0" i zaznaczył, że jego zdaniem wskazania do karty parkingowej w orzeczeniu o znacznym stopniu niepełnosprawności zależy wyłącznie od tego, że osoba niepełnosprawna ma znacznie ograniczone możliwości samodzielnego poruszania się, a nie od symbolu przyczyny niepełnosprawności. Skarżący wskazał, że jego stan zdrowia jest bardzo poważny i właściwie to udokumentował. Podkreślił, że Sąd Pracy przyznał mu znaczny stopień niepełnosprawności. Skarżący powołał się na wyrok tego Sądu, którego kopię dołączył do wniosku oraz opinię biegłego lekarza sądowego, którą doręczył organowi. Janusz Przystarz podkreślił, że ma problemy z poruszaniem się, a identyfikator "0" znacznie ułatwiłby mu funkcjonowanie, w szczególności na parkingach przy szpitalach i przychodniach, gdzie koperty dla inwalidów są zajęte. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy przyjął, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270; zwanej dalej p.p.s.a.) sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest według kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) zaskarżone orzeczenie podlega wówczas wyeliminowaniu z obrotu prawnego, sąd administracyjny nie ma natomiast kompetencji do merytorycznego orzekania w sprawie Rozpatrując sprawę w kontekście wymienionych wyżej przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona czynność Prezydenta Wrocławia w przedmiocie odmowy przyznania identyfikatora "0" przeznaczonego dla pojazdów osób niepełnosprawnych tym samym objęcia zerową stawką opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania odpowiada prawu. Odnosząc się do zarzutów skarżącego wyjaśnić należy, że karta parkingowa jest dokumentem obowiązującym na terenie państw członkowskich Unii Europejskiej. Uprawnienia dla osób niepełnosprawnych związane z posiadaniem tego dokumentu, określane są odrębnie przez poszczególne państwa w przepisach prawa wewnętrznego. W Polsce uprawnienia te zostały określone w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, a także w prawie miejscowym obowiązującym na obszarze danej gminy. Zgodnie z art. 8 powołanej wyżej ustawy Prawo o ruchu drogowym, osoba niepełnosprawna o obniżonej sprawności ruchowej, kierująca pojazdem samochodowym oznaczonym kartą parkingową może nie stosować się do niektórych znaków drogowych dotyczących zakazu ruchu lub postoju, w zakresie określonym przepisami, których mowa w art. 7 ust. 2. Karta parkingowa uprawnia zatem do korzystania z miejsc parkingowych, wyznaczonych dla osób niepełnosprawnych oraz do niestosowania się do określonych znaków drogowych, tj. B-(zakaz ruchu w obu kierunkach), B-3 (zakaz wjazdu pojazdów silnikowych z wyjątkiem motocykli jednośladowych), B-3a (zakaz wjazdu autobusów), B-4 (zakaz wjazdu motocykli), B-10 zakaz wjazdu motorowerów), B-35 (zakaz postoju), B-37 (zakaz postoju w dni nieparzyste), B-38 (zakaz postoju w dni parzyste), B-39 (strefa ograniczonego postoju). W związku z powyższym karta parkingowa nie zwalnia z opłat za parkowanie. Dopiero na podstawie przepisów prawa miejscowego, tj. uchwały rady miejskiej osoby niepełnosprawne mogą być zwolnione z opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania. Osoba posiadająca kartę parkingową musi więc również stosować się do obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa miejscowego. Analizując postanowienia uchwały Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] r. Sąd stwierdza, że osoby posiadające kartę parkingową osoby niepełnosprawnej są zwolnione z opłaty jedynie na miejscach zastrzeżonych dla osób niepełnosprawnych ("kopertach"). W przypadku miejsc płatnych, ogólnodostępnych w strefie płatnego parkowania we Wrocławiu z opłat za parkowanie zwolnione są jedynie osoby niepełnosprawne o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, o przyczynie z kodu R lub N lub osoby przewożące, których pojazd jest oznaczony identyfikatorem "0" wydanym przez Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta, po okazaniu dokumentów potwierdzających spełnienie wymienionych warunków. Zgodnie z art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Akty te obowiązują na obszarze działania tych organów. Akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia (akt 4 ust.1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (j.t. Dz.U. z 2011 Nr 197 poz.1172). Walor takiego aktu prawa miejscowego ma uchwała Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłat abonamentowych i zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników drogi, sposobu pobierania tych opłat i określenia wysokości opłaty dodatkowej. Zgodnie z postanowieniami § 3 cytowanej uchwały przewidziano dla osób niepełnosprawnych o obniżonej sprawności ruchowej zerową stawkę opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, lecz pod warunkiem, że ich niepełnosprawność zostanie potwierdzona :1).orzeczenie o znacznym lub umiarkowanym stopniu niepełnosprawności o przyczynie z kodu R lub IM, wydanego przez powiatowe i wojewódzkie zespoły orzekające o niepełnosprawności, lub 2).orzeczenie równoważne do wydanego przez powiatowe i wojewódzkie zespoły orzekające o niepełnosprawności, wydanego przed datą 23 sierpnia 2003 r. lub 3).orzeczenia równoważne do wydanego na podstawie przepisów szczególnych przez organy rentowe, lub 4) .legitymacja osoby niepełnosprawnej z terminem jej obowiązywania, wydana przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności, z wpisem potwierdzającym znaczny bądź umiarkowany stopień niepełnosprawności o przyczynie z kodu R lub N. W rozpatrywanej sprawie skarżący do podania o wydanie identyfikatora "0" dołączył kserokopię wyroku Sadu Rejonowego dla W.-Ś. Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, z którego wynika, że został zaliczony do osób niepełnosprawnych o znacznym stopniu niepełnosprawności na stałe, z powodu przyczyny oznaczonej symbolem 07-S, w którym orzeczono również, że spełnia warunki określone w art. 8 ust. 3a pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze m, dalej w skrócie u.p.r.d.) oraz opinię lekarza biegłego sądowego z której wynikało, że przyczyną niepełnosprawności skarżącego są schorzenia układu krążenia (07–S). Natomiast z cytowanego § 3 uchwały wynika, że identyfikator "0", który umożliwia bezpłatne parkowanie w strefie A,B,C miasta W. wydawany jest jedynie osobom o stwierdzonej niepełnosprawności z przyczyn ruchowych (05-R) lub neurologicznych (10-N). Należy wskazać, że skarżący nie dysponuje takim orzeczeniem i z tego powodu odmowa wydania skarżącemu identyfikatora m"0" była zgodna z obowiązującymi przepisami prawa. Abstrahując od tych zagadnień trzeba podkreślić, że postanowienia § 3 powołanej uchwały mają na celu ułatwienie funkcjonowania osobom o obniżonej sprawności ruchowej spowodowanych uszkodzeniami układu poruszania bądź neurologicznego, uznano, że osoby o takich kategoriach niepełnosprawności wobec trudności w poruszaniu się wynikających wprost z przyczyn stwierdzonej niepełnosprawności będą miały możliwość korzystania z określonego tym przepisem przywileju. Przepis ten nie ma charakteru dyskryminującego osoby niepełnosprawne z innych przyczyn. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego niejednokrotnie wyrażano pogląd, że zasada równości polega na tym, że wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się daną cechą istotną mają być traktowane równo, a więc bez różnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Oznacza to jednocześnie dopuszczalność zróżnicowania sytuacji prawnej różnych podmiotów (wyrok z dnia 28 listopada 1995 r., K 17/95, OTK 1995, nr 3, poz. 18; wyrok z dnia 15 kwietnia 2003 r., SK 4/02, Dz. U. z 2003 r. Nr 72, poz. 658). Z powyższych przyczyn Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi w całości.