III SA/Wr 748/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Marcin Miemiec po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi H. J., na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie przyznania płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych, wniosku skarżącego, z dnia [...] r., o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, postanawia: odmówić przywrócenia terminu. W dniu [...] r. skarżący wniósł skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. opisaną w osnowie niniejszego postanowienia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia [...] r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia skutecznie doręczono w dniu [...] r. dorosłemu domownikowi B. J. – [...] skarżącego (potwierdzenie odbioru). Wobec nieuiszczenia wpisu we wskazanym przez Sąd terminie, postanowieniem z dnia [...] r. odrzucono skargę. Odpis tego orzeczenia wraz z uzasadnieniem doręczono skutecznie [...] skarżącego w dniu [...] r. (potwierdzenie odbioru). W dniu [...] r. skarżący zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia opłaty od skargi, załączając zaświadczenie lekarskie o przebytej chorobie w okresie od dnia [...] do [...] r. Wraz z wnioskiem uiścił opłatę od skargi w kwocie [...] zł. W piśmie procesowym z dnia [...] r. wskazał dalsze okoliczności na poparcie swojego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przypadku nieuiszczenia wpisu w terminie siedmiu dniu od dnia doręczenia zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, skarga podlega odrzuceniu przez Sąd zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej jako p.p.s.a.). W wyjątkowych przypadkach możliwe jest jednak przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu, gdy wnoszący skargę wykaże, że za uchybienie nie można przypisać mu winy (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, w tym również do uiszczenia wpisu od skargi, uzależnione jest wszak od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych i jednej negatywnej. Zaistnienie pierwszych pozwala na przywrócenie terminu, zaś druga czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Przywróceniu podlegają tylko terminy procesowe. Nie podlegają przywróceniu terminy prawa materialnego, a także terminy instrukcyjne, które w większości wypadków przewidziane są dla czynności sądowych (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005 s. 213). Przesłanką pozytywną przywrócenia terminu, wspomnianą już we wcześniejszych wywodach, jest brak winy strony w uchybieniu terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Konstrukcja normatywna przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. nakazuje sądowi przywrócenie terminu, jeżeli stwierdzi, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Ocena braku winy w uchybieniu terminu należy do sądu i powinna uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy. Omawiany zapis przemawia za tym, że sąd jest związany dokonaną oceną. W przedmiocie przywrócenia terminu Sąd nie działa z urzędu. Niezbędny jest zatem wniosek strony. Złożenie wniosku zawierającego informację potwierdzającą okoliczności usprawiedliwiające i niezawinione przez stronę, stanowi więc kolejną z pozytywnych przesłanek przywrócenia terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a wniosek taki musi zostać złożony w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu i wnosi się go do sądu, w którym czynność miała być dokonana. Negatywną z kolei przesłanką uniemożliwiającą przywrócenie terminu jest ustalenie, że uchybienie nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż przesłanki przywrócenia terminu do wniesienia opłaty nie zostały spełnione. Choć stosowny wniosek został złożony we właściwym terminie, zaś uchybienie terminowi wywołało negatywny dla strony skutek w postaci odrzucenia skargi, to jednak, w ocenie Sądu, w kontekście wskazanych przez skarżącego okoliczności, nie można uznać, iż nie ponosi on winy. Skarżący uzasadniając swój wniosek wskazuje, iż nie miał świadomości, że jedną ze skarg rozdzielono na dwie sprawy. Sądził zatem, że skoro złożył w tym samym czasie dwie skargi, to dokonując dwóch wpłat uczynił zadość obowiązkom określonym w wezwaniach. Jak dalej stwierdził, zarówno on jak i [...] nie mogą przypomnieć sobie, co stało się z trzecim wezwaniem. W sprawach o sygnaturach [...] i [...], skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu również w dniu [...] r. Z akt spraw wynika (notabene podnosi to również w swym wniosku sam skarżący), że uiścił on wpisy od skarg we wspomnianych sprawach w dniu [...] r. tj. w terminie wskazanym w wezwaniach. Zwrócić tu należy uwagę, że to właśnie w wymienionych sprawach Sąd rozdzielił skargi, zaś sprawa będąca przedmiotem rozpoznania obejmowała drugą ze skarg złożonych przez skarżącego tj. na decyzję z dnia [...] r. Nr [...]. Z zarządzenia z dnia [...] r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu jednoznacznie wynikało jakiej sprawy dotyczy. Znalazła się tam zarówno data, jak i numer zaskarżonej decyzji, co stanowiło dostateczną informację i pozwalało na rozeznanie w jakiej sprawie wpis należy uiścić. Pouczono przy tym skarżącego o konsekwencjach prawnych, w przypadku nieuiszczenia wpisu. Należy zatem przyjąć, że nieopłacenie skargi w niniejszej sprawie nastąpiło przez niedopatrzenie ze strony skarżącego, czego jednak nie usprawiedliwiają okoliczności wskazane we wniosku. Brak należytej staranności przy załatwianiu swoich spraw nie może być uznany za okoliczność wyłączającą winę. W takim stanie rzeczy, stosownie do przywołanych powyżej przepisów prawa, należało odmówić przywrócenia terminu do wniesienia opłaty.