III SA/Wr 755/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Protokolant specjalista Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w Z. na czynność Zarządu Województwa D. z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnego wyniku oceny merytorycznej projektu pn. "[...]" (RPO) oddala skargę. Pismem Dyrektora Wydziału Wdrażania EFRR z dnia [...] lipca 2017 r. poinformowano – "A" Sp. z o.o. (zwaną dalej jako: skarżąca, strona skarżąca, strona) - o negatywnej ocenie merytorycznej jej projektu nr [...], pn. "[...],". Uzasadnieniem negatywnej oceny było niespełnienie kryteriów merytorycznych ogólnych obligatoryjnych, tj.: sytuacja finansowa wnioskodawcy, plan finansowy, zachowanie trwałości - zawartych w Kryteriach wyboru operacji finansowanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa D. na lata 2014-2020. Uzasadniając nie spełnienie kryterium "Sytuacja finansowa Wnioskodawcy" pierwszy oceniający wskazał, że zapisy dokumentacji aplikacyjnej nie wykazują na zdolność podmiotu do realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, a zasadności jego realizacji nie można mierzyć tylko i wyłącznie korzyściami społeczno-ekonomicznymi. Koniecznym jest zagwarantowanie utrzymania ciągłości projektu i inwestycji. Tego zaś wnioskodawca nie wykazał w dostępnej dokumentacji projektowej. Podobnie rzecz ocenił drugi oceniający. W tym zakresie podał, że całkowita wartość projektu wynosi 4 551 000,00; koszty kwalifikowane – 3 018 330,00; koszty niekwalifikowane – 1 532 670,00. Zauważył, że wnioskodawca (jedna z właścicielek) wnosi aportem do projektu 7,7108 ha nieruchomości niezabudowanej, oszacowanej na wysokość 1 230 000,00. Różnica pomiędzy całkowitą wartością projektu a kwotą dofinansowania (na poziomie 85 % kosztów kwalifikowalnych) z uwzględnieniem wniesionego aportu wynosi 4 551 000,00 minus dofinansowanie 2 565 580,50 minus aport 1 230 000,00, co daje ostatecznie 755 719,50 na którą to kwotę składają się zarówno koszty niekwalifikowane, jak i wymagany wkład własny. Zgodnie z zapisami Krajowego Rejestru Sądowego współwłaścicielkami skarżącej spółki są K. i B. O., które łącznie posiadają 50 udziałów na łączną kwotę 5 000,00. W Rachunku Przepływów Pieniężnych w roku n+1 zapisano dwie pozycje tj. 2 565 580,50, co stanowi kwotę dofinansowania oraz kwotę 750 419,50 tytułem wpływu z wydania udziałów (emisji akcji) i dopłat do kapitału. Mając na względzie powyższe drugi z ekspertów uznał, że brak jest w dokumentacji jakiejkolwiek informacji oraz dokumentu, z którego jednoznacznie wynikałoby, że strona posiada zadeklarowane środki pieniężne pozwalające na sfinansowanie kosztów niekwalifikowanych i wymaganego wkładu własnego. W wyniku przeprowadzonej oceny eksperci jednoznacznie stwierdzili również, że przedstawiony plan finansowy, w tym montaż finansowy projektu (źródła finansowania) nie dają gwarancji realizacji inwestycji. W tym kontekście podniesiono, że założenia finansowe przyjęte zostały w sposób ryzykowny, w perspektywie finansowej 2019-2032 założono przychody netto ze sprzedaży produktów, towarów i materiałów w takiej samej wysokości 704 172,24 zł nie przewidując i nie uwzględniając żadnych zmian oraz wahań cenowych na rynku. Nadmieniono także, że zgodnie z prognozą finansową projekt wykazuje straty w latach 2019-2028 w wysokości 32 279,66 zł oraz w latach 2029-2032 w wysokości 17 752,36 zł. i brak jest informacji o posiadanych przez wnioskodawcę środkach, poza deklaracją. Tym samym opieranie się przy tak kosztownej inwestycji (4 538 700,00 zł) na okresowo wpływających transzach dotacji uznano za stosunkowo ryzykowne. W ocenie ekspertów posiadane przez wnioskodawcę zasoby finansowe nie zapewniają też utrzymania projektu w okresie trwałości i przyjętym horyzoncie czasowym. W tym zakresie pierwszy oceniający podniósł, iż strona tylko deklaratywnie wskazuje w zapisach dokumentacji projektowej, że środki potrzebne na pokrycie kosztów operacyjnych będą zapewnione przez skarżącą. Dalej nadmienił, że działalność operacyjna będzie charakteryzowała się brakiem zysku, a bezpieczeństwo realizacji inwestycji nie zostało kompleksowo zabezpieczone budżetem wnioskodawcy. W jego ocenie planowane przez stronę rozwiązania dotyczące zapewnienia środków finansowych na utrzymanie i eksploatację, stwarzają duże ryzyko w odniesieniu do zagwarantowania trwałości i stabilności analizowanego projektu pod względem instytucjonalnym i finansowym. Podobnego zdania był drugi oceniający wskazując, że projekt nie jest finansowo trwały, gdyż po usunięciu nieudokumentowanej pozycji w kwocie 750 419,50 saldo we wszystkich latach objętych analizą jest mniejsze od zera (ujemne). Nie można zatem uznać, że środki finansowe są wystarczające do sfinansowania kosztów projektu podczas jego realizacji i następnie eksploatacji. Od powyższego skarżąca w przewidzianym prawem terminie złożyła protest. W uzasadnieniu zarzuciła, iż ocena projektu w części, w jakiej dotyczyła spełnienia w/w kryteriów, została przeprowadzona w sposób sprzeczny z treścią art. 37 ust 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w związku z przyjętymi kryteriami wyboru projektów oraz sprzeczny z pkt 6.9 instrukcji wypełniania wniosków. Ponadto podniosła, że pismo informujące o negatywnej ocenie projektu nie spełnia wymogów określonych w art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej oraz w pkt 22 regulaminu konkursu, ponieważ nie zawiera uzasadnienia dla negatywnej oceny wniosku, a jedynie odwołuje się do kart oceny merytorycznej sporządzonych przez ekspertów. Dalej strona podniosła, że weryfikacja kryterium sytuacja finansowa wnioskodawcy następuje na podstawie m.in. studium wykonalności oraz oświadczenia do wniosku o dofinansowanie. Tymczasem w niniejszej sprawie obaj oceniający nie zakwestionowali zapisów Studium wykonalności. Ponadto żaden z nich nie uwzględnił, a nawet nie odniósł się do oświadczenia, które pod odpowiedzialnością karną złożyła skarżąca, a z którego wynika, że posiada ona m.in. finansową zdolnością gwarantującą płynną i terminową realizację projektu. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem oceniających co do braku uwiarygodnienia posiadania zadeklarowanych środków pieniężnych pozwalających na sfinansowanie kosztów niekwalifikowanych i wymaganego wkładu własnego. W tym zakresie wskazała, że po ostatecznym sprecyzowaniu wniosku, w analizie finansowej w polu "źródła finansowania projektu" dokładnie wskazano źródła finansowania projektu podając, że koszty kwalifikowane zostaną sfinansowane wkładem własnym oraz wnioskowaną dotacją. Z kolei koszty niekwalifikowane wnioskodawca poniesie z własnych środków w pełnej wysokości, przy czym znaczącą ich część będzie stanowił aport w postaci nieruchomości. Własne środki będą pochodziły też z dopłat do kapitału wnoszonych przez wspólników stosownie do potrzeb, dzięki czemu nie jest planowane angażowanie kredytów. Wnioskodawca wskazał również, że środki w wysokości odpowiadającej całkowitej wartości projektu zostaną zabezpieczone w pełnej wysokości, co również zostanie potwierdzone uchwałą wspólników. W proteście zarzucono także, że nie wymagano od strony, aby przedstawiła dokumenty potwierdzające jej sytuację finansową, w tym te na które powołuje się we wniosku, a oczekiwano jedynie wskazania źródła zabezpieczenia tych środków. Nadmieniono także, że również w myśl treści pkt 6.9 Instrukcji wypełniania wniosków, od wnioskodawcy nie wymaga się przedstawiania dokumentów, a tylko wskazania źródła zabezpieczenia. Wreszcie podniesiono, że wspólnicy umową o dokapitalizowaniu spółki z dnia [...], lutego 2017 r., zobowiązali się do podjęcia uchwały o podwyższeniu kapitału zakładowego do kwoty 5.005.000,00 zł, jednak nie mniejszej niż 750.500,00 zł, przy czym podjęcie tej uchwały ma być warunkowane pozytywną decyzją o przyznaniu dofinansowania. Jednocześnie jeden ze wspólników pozyskał środki na objęcie udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym w drodze pożyczki, którą zawarł w dniu [...], lutego 2017 r. Pożyczka, w kwocie 5.000.000 zł, również została zawarta pod warunkiem przyznania dofinansowania. Dalej skarżąca stwierdziła, że konsekwencją wadliwego uznania, że nie posiada ona zdolności finansowej pozwalającej na realizację projektu było stwierdzenie przez oceniających, że również pozostałe dwa zaskarżone kryteria oceny merytorycznej - plan finansowy oraz zachowanie trwałości - nie zostały spełnione. Tym samym w razie pozytywnej oceny sytuacji finansowej wnioskodawcy, także dwa pozostałe kryteria zostałyby ocenione pozytywnie. Rozstrzygnięciem z dnia [...], października 2017 r. ([...],) Instytucja Zarządzająca tzn. Zarząd Województwa D., działając na podstawie art. 125 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.Urz. UE L 347 z 20.12.2013, ze zm.) oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 2 oraz art. 55 i art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2016 r. poz. 217 ze zm., zwana dalej jako: ustawa wdrożeniowa) w zw. z art. 21 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2017 r. poz. 1460 ze zm.) - nie uwzględniła protestu. W uzasadnieniu organ nie przychylił się do stanowiska skarżącej przedstawionego w proteście w zakresie nieprawidłowości proceduralnych. W tym kontekście wskazano, iż wybór projektów do dofinansowania został przeprowadzony w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, zgodny z kryteriami oceny projektów oraz z pozostałą dokumentacją konkursową (w tym instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie), a skarżącej zapewniono równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zauważono, że weryfikacja kryteriów merytorycznych odbywa się na podstawie analizy złożonego wniosku o dofinansowanie oraz jego załączników. W przypadku niespełnienia któregokolwiek z kryteriów merytorycznych ogólnych obligatoryjnych, projekt jest oceniany negatywnie. Ponieważ w niniejszej sprawie wnioskodawca nie spełnił poszczególnych kryteriów merytorycznych ogólnych obligatoryjnych, zasadnym było podjęcie negatywnej oceny. IZ RPO WD podkreśliła, że ocena merytoryczna wniosku została przeprowadzona przez Komisję Oceny Projektów z zachowaniem zasady "dwóch par oczu", przez dwóch niezależnych ekspertów, co potwierdzają znajdujące się w dokumentacji karty oceny, z którymi strona mogła się zapoznać, gdyż zostały dołączone do pisma z dnia 18 lipca 2017 r. Odnosząc się do zarzutu strony co do formy i treści pisma informującego o negatywnej ocenie projektu organ podkreślił, że w sposób wyraźny i jednoznaczny wskazano w nim na kryteria merytoryczne ogólne obligatoryjne tj.: sytuacja finansowa wnioskodawcy, plan finansowy oraz zachowanie trwałości jako kryteria niespełnione. Natomiast załączone karty oceny merytorycznej zawierały uzasadnienie wyników ocen ze wskazaniem na wszystkie okoliczności, które przesądziły o negatywnym wyniku. Odnosząc się do kryterium merytorycznego – sytuacja finansowa wnioskodawcy - organ wskazał, iż w ramach tego kryterium jest sprawdzane czy sytuacja finansowa wnioskodawcy gwarantuje możliwość realizacji projektu (z uwzględnieniem innych zadań inwestycyjnych) - w zależności od typu wnioskodawcy i z uwzględnieniem odpowiednich zapisów ustawowych, np. ustawy o finansach publicznych. Posiadanie promesy kredytowej, umowy kredytowej, promesy leasingowej na minimalną kwotę równą wartości dofinansowania, oznaczać będzie spełnienie kryterium. W pozostałych przypadkach dokonana zostanie ocena sytuacji finansowej. Ponieważ w realiach niniejszej sprawy nie przedstawiono wymienionych dokumentów, zasadnym było dokonanie oceny sytuacji finansowej wnioskodawcy w oparciu o zapisy dokumentacji projektowej (w tym studium wykonalności). W kontekście powyższego organ w pierwszej kolejności zauważył, że brak odniesienia się oceniających do podpisanego oświadczenia o finansowej zdolności wnioskodawcy do realizacji projektu, nie oznacza jego kwestionowania. Wskazał jednak, że zgodnie z zapisami regulaminu konkursu weryfikacja kryteriów merytorycznych odbywa się na podstawie analizy złożonego wniosku. W odniesieniu do argumentacji skarżącej organ zauważył, że w ramach przedmiotowego kryterium strona zobowiązana jest do zabezpieczenia środków finansowych w wysokości odpowiadającej całkowitej wartości projektu z właściwym ich wykazaniem/ uwiarygodnieniem w dokumentacji projektowej. W ocenie organu, deklaratywne wskazanie, że źródłem finansowania projektu będą środki własne wnioskodawcy bez zaciągania zobowiązań u podmiotów zewnętrznych nie jest wystarczające do uznania spełnienia przedmiotowego kryterium. Bezspornym natomiast jest, że na dzień złożenia wniosku spółka dysponowała tylko środkami pieniężnymi w wysokości 5 000,00 zł (kapitał zakładowy). Wskazane środki pieniężne z aportu rzeczowego gruntu (1,23 mln) do majątku spółki - zgodnie z zapisami wniosku - zostaną przekazane dopiero w I kw. 2018 r., czyli w momencie dokonania aportu, natomiast realizacja projektu rozpocznie się 1 lutego 2018 r. Nawiązując do deklarowanych dopłat do kapitału wnoszonych przez wspólników "stosowanie do potrzeb wynikających z realizacji projektu", Instytucja Zarządzająca zauważyła, że kryterium sytuacji finansowej wnioskodawcy weryfikowane jest na etapie wnioskowania, a nie na etapie realizacji projektu. W związku z powyższym nie można uznać deklarowanych dopłat jako środków finansowych spółki, mimo ujęcia ich w analizie finansowej (wskazana kwota w wysokości 750 419,50 zł zostanie wniesiona do Spółki w 2018 r.). Stąd przyjąć trzeba, że wnioskodawca nie uwiarygodnił posiadania środków finansowanych na pokrycie całkowitej wartości projektu, w związku z powyższym przedmiotowe kryterium uznać należy za niespełnione. Ustosunkowując się do argumentacji zawartej w proteście wskazano następnie, że w pkt. 6.9 instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie, na który powołuje się wnioskodawca, istnieje zapis, zgodnie z którym należy jednoznacznie wskazać źródło zabezpieczenia tych środków, pamiętając, iż dane te powinny być spójne z montażem finansowym oraz dokumentacją dołączoną do wniosku o dofinansowanie. W ocenie organu deklaracja o zabezpieczeniu środków w postaci uchwały wspólników, nawet po ujęciu jej w analizie finansowej powinna zostać w sposób właściwy udokumentowana i uwiarygodniona np. przez przedłożenie umowy o przeniesieniu aportu rzeczowego gruntu na majątek spółki, uchwały/umowy o dokapitalizowaniu spółki czy też wyciągu z rachunku bankowego wnioskodawcy na potwierdzenie posiadania środków gwarantujących zabezpieczenie realizacji inwestycji. Wnioskodawca zaś takich dokumentów na etapie wnioskowania nie przedłożył. Wreszcie wskazano, że wątpliwości budzi fakt, iż o umowie o dokapitalizowaniu spółki z dnia [...] lutego 2017 r. nie wspomniano w ogóle w zapisach dokumentacji projektowej, a zaznaczono tam, że środki własne przewidziane do zaangażowania w projekcie pochodzić będą z opłaconego kapitału, aportu oraz dopłat do kapitału wnoszonych przez wspólników stosowanie do potrzeb wynikających z realizacji projektu, w tym również konieczności prefinansowania nakładów do czasu wpływu dotacji. Organ odnotował także, iż w dokumentacji projektowej nie odnotowano pożyczki udzielonej jednemu ze wspólników na dokapitalizowanie spółki, a poprzestano li tylko na zapewnieniu, że "nie jest planowane zaangażowanie kredytów", co znalazło również swoje potwierdzenie w analizie finansowej. Ocena sytuacji finansowej wnioskodawcy weryfikowana jest na etapie wnioskowania, a nie na etapie realizacji projektu, a samo przedstawianie dodatkowych dowodów tj. uzupełnienie wniosku o dofinansowanie na etapie procedury odwoławczej jest niemożliwe. W związku z powyższym, wobec braku informacji w zapisach dokumentacji projektowej odnośnie wymienionych umów i przedstawionego wyciągu z rachunku bankowego, oraz nie przedłożenia ich na etapie wnioskowania, wwymienione dokumenty nie mogą być brane pod uwagę w ramach procedury odwoławczej. Działanie przeciwne naruszałoby bowiem zasady równego traktowania podmiotów biorących udział w konkursie. Ustosunkowując się z kolei do kryterium plan finansowy Instytucja Zarządzająca wyjaśniła, że w jego ramach sprawdzane jest czy przedstawiony plan finansowy, w tym montaż finansowy projektu (źródła finansowania projektu) daje gwarancję realizacji inwestycji. Negatywna weryfikacja powyższego kryterium w realiach badanej sprawy jest bezpośrednią konsekwencją niewystarczających zapisów/wyjaśnień w dokumentacji aplikacyjnej ze strony wnioskodawcy w zakresie planu finansowego, w tym źródeł finansowania projektu, które nie dają gwarancji realizacji inwestycji, tj. m.in. braku udokumentowanych środków finansowych na pokrycie całkowitej wartości projektu. Analizując z kolei prawidłowość ustaleń co do zaniechania spełnienia kryterium zachowania trwałości organ podano, że posiadane przez stronę zasoby finansowe wskazane w dokumentacji projektowej nie zapewniają utrzymania projektu w okresie trwałości i przyjętym horyzoncie czasowym. W konkluzji uznano, że ocena niniejszego wniosku została przeprowadzona w sposób prawidłowy na podstawie obowiązujących procedur i zasad właściwych dla naboru, a przyjęte przez KOP twierdzenia w zakresie niespełnienia komentowanych kryteriów merytorycznych, ogólnych i obligatoryjnych, znajdują swoje uzasadnienie w okolicznościach stanu faktycznego i prawnego. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła skarżąca wnosząc o stwierdzenie, iż ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem przepisów prawa mającym istotny wpływ na wynik oceny oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. Kwestionowanej czynności zarzucono naruszenie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej przez ocenę wniosku w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny oraz sprzeczny z ustanowionymi kryteriami wyboru projektów, stanowiącymi załącznik nr 1 do regulaminu konkursu: "Sytuacja finansowa Wnioskodawcy" oraz pkt 6.9 instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie, co w konsekwencji skutkowało błędnym uznaniem, że projekt nie spełnia kryteriów merytorycznych ogólnych obligatoryjnych takich jak: sytuacja finansowa wnioskodawcy, plan finansowy oraz zachowanie trwałości i jako taki podlega odrzuceniu. Uzasadniając postawione zarzuty skarżąca - odnosząc się do przyjętych kryteriów oceny oraz instrukcji – zarzuciła w pierwszym rzędzie, że ocena spełnienia kryterium sytuacja finansowa wnioskodawcy miała nastąpić m.in. w oparciu o zapisy studium wykonalności oraz oświadczenie wnioskodawcy, przy czym nie chodzi tu o zwykłe oświadczenie, ale o kwalifikowany rodzaj oświadczenia, sankcjonowany normą prawa karnego i jako taki powinien przyjmować szczególną wartość "dowodową" dla oceniających projekt. Tymczasem żaden z oceniających projekt w najmniejszym nawet stopniu nie uwzględnił tego oświadczenia. Oceniający nie wypowiedzieli się na jego temat, jak również nie odnieśli go do pozostałej treści dokumentacji aplikacyjnej przedłożonej przez wnioskodawcę. W sporządzonych kartach oceny wniosku brak jest jakiejkolwiek wzmianki na temat złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia. Także w zaskarżonym rozstrzygnięciu protestu organ w zasadzie nie wypowiedział się co do znaczenia złożonego oświadczenia stwierdzając tylko, że samo oświadczenie nie może stanowić jedynej podstawy do oceny sytuacji finansowej wnioskodawcy. W tym miejscu skarżąca podniosła, iż zgadza się ze stanowiskiem organu, iż samo oświadczenie nie może stanowić podstawy oceny spełnienia przedmiotowego kryterium, jednakże wskazała, że zarzuty podniesione w proteście dotyczyły innej kwestii, a mianowicie tego, że przy ocenie złożonego przez wnioskodawcę projektu zupełnie pominięto niniejsze oświadczenie i tym samym podjęta ocena była niepełna, a w konsekwencji nierzetelna i przez to sprzeczna z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Dalej skarżąca – podobnie jak uprzednio w proteście - argumentowała, że dokumentacja konkursowa (w tym instrukcja wypełniania wniosku - pkt 6.9) nie statuowała po stronie wnioskodawców obowiązku udokumentowania źródeł finansowania projektu przez przedkładanie w tym zakresie odpowiednich dokumentów. Także w pismach z dnia 6 marca 2017 oraz z dnia 31 marca 2017 r. organizator wezwał wnioskodawcę wyłącznie do wykazania w polu "Źródła finansowania projektu" w jaki sposób zabezpieczy środki na całość realizowanego projektu. W treści pism organizator konkursu nie zażądał przedstawienia dokumentów na tą okoliczność, mimo że takie uprawnienie organizatorowi przysługiwało. Skoro zatem od wnioskodawcy nie zażądano przedstawienia dokumentów na potwierdzenie zabezpieczenia środków na realizację projektu, a wyłącznie wymagano odpowiedniego wypełnienia pola "Źródła finansowania projektu", to – zdaniem strony - brak tych dokumentów nie może stanowić podstawy do negatywnej oceny projektu. Odnośnie do braku posiadania odpowiedniej promesy lub umowy kredytowej/leasingowej (co zarzucał drugi z oceniających projekt) skarżąca wskazała, że powyższe nie stanowi przesłanki do uznania kryterium sytuacji finansowej wnioskodawcy za niespełnione, gdyż brak tych dokumentów stanowi jedynie przyczynek do przeprowadzenia oceny sytuacji finansowej, m.in. w oparciu o wcześniej wspomniane oświadczenie. Tym samym należy stwierdzić, że negatywna ocena wniosku uzasadniana brakiem udokumentowania zabezpieczenia środków na realizację projektu, nie mieści się w granicach wyznaczonych zasadą rzetelności, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Kolejno skarżąca nadmieniła, że po ostatecznym sprecyzowaniu wniosku, w analizie finansowej w polu "Źródła finansowania projektu" dokładnie wskazała źródła finansowania projektu podając, że koszty kwalifikowane zostaną sfinansowane wkładem własnym oraz wnioskowaną dotacją. Koszty niekwalifikowane zostaną zaś poniesie z własnych środków w pełnej wysokości, przy czym znaczącą część tych środków będzie stanowił aport w postaci nieruchomości. Własne środki będą pochodziły także z dopłat do kapitału wnoszonych przez wspólników stosownie do potrzeb, dzięki czemu nie jest planowane angażowanie kredytów. Strona podkreśliła też, że środki w wysokości odpowiadającej całkowitej wartości projektu zostaną zabezpieczone w pełnej wysokości, co zostanie potwierdzone uchwałą wspólników. W ocenie skarżącej nie zachodzi sprzeczność między wskazaniem we wniosku, że środki z aportu rzeczowego gruntu (1,23 mln.) do majątku spółki zostaną przekazane dopiero w I kw. 2018 r., a przyjęciem, iż realizacja projektu rozpocznie się w 1 lutego 2018 r., gdyż miesiąc ten przypada na pierwszy kwartał. Dalej wywodziła, że wbrew twierdzeniem zawartym w zaskarżonym rozstrzygnięciu istotne jest nie to, aby w momencie składania wniosku strona posiadała środki na zrealizowanie projektu, ale żeby przedstawiła źródła finansowania projektu, gwarantujące możliwość jego realizacji. Nadto wyjaśniła, że to wspólnik spółki, a nie podmiot ubiegający się o dofinansowanie – tj. spółka kapitałowa posiadająca odrębną osobowość prawną od swoich wspólników – planuje zaangażowanie kredytowe. Zdaniem skarżącej konsekwencją wadliwego uznania, że wnioskodawca nie posiada zdolności finansowej pozwalającej na realizację niniejszego projektu było stwierdzenie przez oceniających, że również pozostałe dwa zaskarżone protestem kryteria oceny merytorycznej - plan finansowy oraz zachowanie trwałości - nie zostały spełnione. Tym samym w razie pozytywnej oceny sytuacji finansowej wnioskodawcy, także dwa pozostałe kryteria zostałyby ocenione pozytywnie. Końcowo strona podkreśliła, że planowany do realizacji projekt z samej swej istoty cieszy się bardzo dużym poparciem społecznym oraz [...] Kurii Biskupiej zaś założyciele spółki posiadają wieloletnie doświadczenie w dziedzinie, w której swoją działalność zamierzają prowadzić. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontroli sądów administracyjnych podlegają akty wymienione w art. 3 § 2. Według § 3, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Tego rodzaju kontrola wynika wprost z brzmienia art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (j.t. Dz. U. 2016 r. poz. 217 ze zm.; zwanej poniżej ustawą wdrożeniową bądź ustawą), zgodnie z którym to przepisem - w przypadku negatywnej ponownej oceny projektu, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy ustrojowej). Do kryterium legalności nawiązał również ustawodawca w art. 61 ust. 8 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, skoro nakazał sądowi administracyjnemu uwzględnienie skargi w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą (lub pośredniczącą). A contrario, jeśli ocenę przeprowadzono zgodnie z prawem, skarga podlega oddaleniu, na mocy art. 61 ust. 8 pkt 2 powołanej ustawy. Stosownie do art. 57 ab initio ustawy wdrożeniowej właściwa instytucja rozpatruje protest, weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5. Po myśli art. 58 ust. 1 właściwa instytucja informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku rozpatrzenia jego protestu. Informacja ta zawiera w szczególności: 1) treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu, wraz z uzasadnieniem; 2) w przypadku nieuwzględnienia protestu - pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61. Zgodnie natomiast z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej - właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Według ust.3a pkt 1 powołanego artykułu - właściwa instytucja może wymagać złożenia przez wnioskodawcę oświadczeń niezbędnych do przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania, przy czym oświadczenia te są składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań (ust. 4). Zasada przejrzystości oceny projektów, o jakiej mowa w ust. 1 art. 37, realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów, pozostając w ścisłej korelacji z zasadą rzetelności, która związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru, co odnosi się również do należytego umotywowania dokonanej oceny projektu, przyznanej mu liczby punktów. Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów. Równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy, nakłada na właściwą instytucję obowiązek publikowania informacji niezbędnych do realizacji równego dostępu do pomocy w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektów. Reguły i kryteria wyboru projektów powinny być jasne, jednoznaczne, określając w sposób przejrzysty i precyzyjny konsekwencje prawne określonego działania lub zaniechania uczestników konkursu. Na tle zasad art. 37 ust. 1 ustawy, kontrola sądowoadministracyjna powinna zmierzać zatem w szczególności do oceny, czy argumentacja oceniającego w ramach komisji oceny projektów oraz instytucji zarządzającej w zaskarżonym rozstrzygnięciu protestu nie jest dowolna, to znaczy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentami systemu realizacji programu operacyjnego i ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, nie budzący wątpliwości, prezentując przesłanki wyboru - dokonanej oceny, przyznanej punktacji, odnosząc się do ram prawnych danego naboru oraz dokumentacji konkursowej. Tym samym również rozstrzygnięcie protestu przez właściwą instytucję zarządzającą powinno zawierać szczegółową, jednoznaczną, rzetelną analizę kwestionowanych przez wnioskodawcę ocen projektu – z rozważeniem zarzutów oraz uwag zarówno osób oceniających projekt (ekspertów) w kartach oceny merytorycznej, jak i argumentacji i zarzutów zamieszczonych w proteście. Rozstrzygnięcie podlegające ocenie sądu musi zawierać powody, które zdecydowały o nieuwzględnieniu protestu wraz z ich uzasadnieniem. Przy formułowaniu oceny zachowana jest swoboda, wszakże nie powinna ona jednak być dowolna, nacechowana arbitralnością. Dowolna byłaby wówczas, gdyby była sprzeczna z obowiązującymi unormowaniami, logiką, wiedzą, doświadczeniem życiowym, pozbawiona spójnego wywodu, gdyby nie wyjaśniono zrozumiale przesłanek oceny. W świetle powyższych wywodów Sąd stwierdza, że negatywna ocena merytoryczna projektu, pn." [...]" z powodu niespełnienia trzech kryteriów merytorycznych ogólnych obligatoryjnych – nr 1 "Sytuacja finansowa Wnioskodawcy", nr 2 "Plan finansowy" i nr 3 "Zachowanie trwałości" - nie uchybia przytoczonym, generalnym regułom, a stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nie nosi znamion arbitralności, czy dowolności. Godzi się nadto podkreślić, że wyłanianie projektów w naborze, w którym uczestniczył wniosek strony skarżącej, odbywa się w trybie konkursowym, z zachowaniem zasad równego traktowania wszystkich wnioskodawców (art. 37 ust.1 ustawy), zgodnie z obowiązującą w danym naborze dokumentacją konkursową (regulaminem, kryteriami wyboru etc.), wobec czego za treść wniosku odpowiada wyłącznie wnioskodawca, który - dla osiągnięcia skutku otrzymania dofinansowania ze środków publicznych na rzecz zamierzonego projektu - winien sformułować wniosek oraz wypełnić jego załączniki w sposób nie tylko nie budzący wątpliwości co do spełnienia wymaganych kryteriów (por. art. 37 ust. 2), ale też i powinien zadbać o taką treść swych wypowiedzi, by były przekonujące i wiarygodne w procedurze oceny przez ekspertów, dla otrzymania odpowiedniej punktacji gwarantującej wybór do dofinansowania (por. art. 39 ustawy). Jakiekolwiek niedociągnięcia, niedopowiedzenia, luki w argumentacji, opisie poszczególnych pozycji wniosku, obciążają zatem wyłącznie aspirującego wnioskodawcę. Ocena wniosku polega w zasadzie na dogłębnej analizie porównawczej jego treści (oraz załączników, dołączonych dokumentów na poparcie twierdzeń). Wyczerpującego zaś, przekonującego w brzmieniu, wypełnienia przez wnioskodawcę poszczególnych pozycji wniosku nie można w żadnym razie zastąpić złożonym pod odpowiedzialnością karną ogólnym oświadczeniem, że wnioskodawca dysponuje administracyjną, finansową i operacyjną zdolnością gwarantującą płynną i terminową realizację projektu. Wprawdzie oświadczenie to stanowi dodatkowy i niezbędny zarazem wymóg formalny wniosku, ale przecież nie ono podlega ocenie pod kątem spełnienia kryteriów merytorycznych, lecz treść całego wniosku i załączników, czyli założenia prezentowanego projektu. W tej mierze zarzut skargi, że Instytucja Zarządzająca wadliwie i z naruszeniem art. 37 ust. 1 ustawy pominęła to oświadczenie jako kwalifikowane i mające szczególną wartość dowodową, należy ocenić jako z gruntu bezpodstawny. Do złożenia oświadczenia tej treści zobowiązani są wszyscy wnioskodawcy i na jego podstawie nie można ustalać rzeczywistego spełnienia kryteriów merytorycznych ani dokonywać ich gradacji. Poza tym oczywiste jest, że zawartość wniosku jest oceniana według tych twierdzeń i sformułowań oraz oświadczeń strony, które zawarto w dacie jego skierowania do właściwej instytucji, bowiem regulamin przedmiotowego konkursu – z racji konieczności zapewnienia równych, tych samych, warunków dla wszystkich wnioskodawców - dopuszcza, o czym stanowi w pkt 16 w związku z art. 43 i 41 ustawy, jedynie ograniczony katalog możliwych do uzupełnienia braków formalnych oraz oczywistych omyłek. Wykluczone są zatem uzupełnienia braków merytorycznej natury oraz poprawki omyłek innego rodzaju. Ponadto uzupełnienia lub poprawienia wniosku nie mogą prowadzić do istotnej modyfikacji wniosku, przez którą rozumie się między innymi zmiany celów projektu, wskaźników monitoringowych, a także przedmiotowe zmiany wniosku np. zakres rzeczowy, skrócony opis projektu, kategorie kosztów, zmiany wartości projektu niewynikające z oczywistych pomyłek i błędów rachunkowych. W takim świetle Sąd nie podzielił zarzutu zasadniczego zarzutu skargi o naruszeniu ustępów 1 i 2 art. 37 ustawy przez ocenę wniosku w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny oraz sprzeczny z ustanowionymi kryteriami wyboru projektów, stanowiącymi załącznik nr 1 do regulaminu konkursu oraz pkt 6.9 instrukcji wypełniania wniosku. Zgodnie z treścią definicji kryterium merytorycznego ogólnego obligatoryjnego nr 1 "Sytuacja finansowa Wnioskodawcy" - "W ramach kryterium będzie sprawdzane czy sytuacja finansowa wnioskodawcy/podmiotu wdrażającego/partnera (jeśli dotyczy) gwarantuje możliwość realizacji projektu (z uwzględnieniem innych zadań inwestycyjnych) - w zależności od typu wnioskodawcy i z uwzględnieniem odpowiednich zapisów ustawowych, np. ustawy o finansach publicznych. Posiadanie promesy kredytowej, umowy kredytowej, promesy leasingowej na minimalną kwotę równą wartości dofinansowania, oznaczać będzie spełnienie kryterium. W pozostałych przypadkach dokonana zostanie ocena sytuacji finansowej." Weryfikacja tego kryterium (zgodnie z treścią zawartą na kartach oceny) następuje na podstawie m. in. Studium wykonalności oraz Oświadczenia Wnioskodawcy do wniosku o dofinansowanie. Jak postanowiono w wymienionym wyżej i zatytułowanym jako "Źródła finansowania projektu" punkcie 6.9. instrukcji : "W opisie należy szczegółowo określić źródła finansowania całkowitych kosztów przedsięwzięcia (zarówno kwalifikowalnych jak i niekwalifikowalnych). Należy przyjąć poziom i wartość dofinansowania, zgodnie z przyjętymi założeniami i wyliczeniami. Różnica pomiędzy kosztami kwalifikowalnymi a wartością dofinansowania oraz wydatki niekwalifikowalne muszą zostać pokryte ze środków własnych Wnioskodawcy lub innych źródeł finansowania. Należy jednoznacznie wskazać źródło zabezpieczenia tych środków, pamiętając, iż dane te powinny być spójne z montażem finansowym oraz dokumentacją dołączoną do wniosku o dofinansowanie. W przypadku finansowania wkładu własnego za pomocą kredytów należy określić podstawowe zakładane parametry: wartość i waluta kredytu, oprocentowanie (stałe czy zmienne), okres kredytowania, okres karencji, prowizja, rodzaj spłat (miesięcznie, kwartalnie, rocznie)." Cytowane brzmienie instrukcji nie nasuwa żadnych wątpliwości co do tego, że we wniosku należało przede wszystkim zawrzeć opis ze szczegółowym określeniem źródeł finansowania całkowitych kosztów przedsięwzięcia oraz ze wskazaniem jednoznacznym źródła zabezpieczenia tych środków. Tym samym, na tle tego co wyżej już przytoczono, rzeczą strony skarżącej było bezsprzeczne wykazanie, za pomocą konkretnych i wyczerpujących twierdzeń nie budzących wątpliwości, jakie są to źródła i jakie jest ich zabezpieczenie. Tymczasem strona skarżąca we wniosku, w tym i w części stanowiącej "Studium wykonalności" podała, że kapitał obejmuje opłacony kapitał zakładowy, wartość aportu oraz planowane dopłaty wspólników. W pozycji dotyczącej źródeł finansowania projektu stwierdziła, że "Koszty kwalifikowalne zostaną sfinansowane wkładem własnym beneficjenta oraz wnioskowaną dotacją w wysokości 2.565.580, 50 zł (85% kosztów kwalifikowalnych). Koszty niekwalifikowalne w łącznej kwocie 1.532.670 zł ponosi beneficjent z własnych środków w pełnej wysokości, przy czym 1.230.000 zł przypada na grunt wnoszony aportem, wiec nie wiąże się z ponoszeniem wydatków. Środki własne przewidziane do zaangażowania w projekcie pochodzić będą z opłaconego kapitału, aportu (1,23 mln) oraz dopłat do kapitału wnoszonych przez wspólników stosownie do potrzeb wynikających z realizacji projektu, w tym również konieczności prefinansowania nakładów do czasu wpływu dotacji. Nie jest planowane zaangażowanie kredytów – wymienione źródła stanowić będą całość (100%) wartości realizowanego projektu. Analiza finansowa nie wskazuje na konieczność zaangażowania w gotówce środków w wysokości odpowiadającej całkowitej wartości projektu (okresowo będą wpływały transze dotacji), ale zostaną one zabezpieczone w pełnej wysokości. Dokument potwierdzający stanowić będzie odpowiednia uchwała wspólników." Tymczasem, jak trafnie oceniono w toku procedury dokonując analizy sytuacji finansowej wnioskodawcy na podstawie treści wniosku (skoro nie zakładano finansowania za pomocą kredytów), ów kapitał zakładowy wynosi zaledwie 5000 zł, natomiast dopłaty wspólników ujęto jako "planowane", a zatem przyszłe. Nie jest przy tym argumentem skutecznym podnoszona na rozprawie okoliczność, że skarżąca spółka powstała jako celowa, a jej wspólnicy posiadają 100 % udziałów w innych spółkach prawa handlowego, w których mają ulokowane środki, które mogłyby zostać przekazane na rzecz spółki skarżącej. Są to bowiem podmioty posiadające odrębną osobowość prawną, a w omawianej materii nie chodzi o przyszłe i hipotetyczne zabezpieczenie środków finansowych, lecz o zabezpieczenie źródeł finansowania projektu istniejące na dzień składania wniosku i wykazanie tym samym tego faktu w dacie składania wniosku przez podmiot ubiegający się o dofinansowanie. Niewątpliwie wniosek w części ocenianej cechuje zdawkowość i brak jednoznacznego (inaczej ujmując – pewnego, nie budzącego zastrzeżeń) wskazania źródła zabezpieczenia całkowitych kosztów przedsięwzięcia. Strona we wniosku zwłaszcza nie sprecyzowała co rozumie pod pojęciem "odpowiedniej uchwały wspólników". Wszakże nie wszystkie koszty projektu mogą być uznane za kwalifikowalne, a przez to winny być sfinansowane środkami własnymi wnioskodawcy, których stan posiadania nie powinien nastręczać wątpliwości, że zamierzony projekt będzie zrealizowany, a uzyskane na jego wykonanie (dotyczące pokrycia kosztów kwalifikowalnych) środki publiczne nie ulegną sprzeniewierzeniu na przykład wskutek nieprawidłowo ocenionych możliwości finansowych wnioskodawcy. Na tym tle trafne są uwagi ekspertów, że zapisy dokumentacji aplikacyjnej nie wykazują na zdolność podmiotu do realizacji wnioskowanego projektu oraz, że w wyniku obliczeń różnicy między całkowitą wartością projektu a kwotą dofinansowania z uwzględnieniem wniesionego aportu, a także analizy zapisów w RPP, w którym w roku n+1 zapisano dwie pozycje tj. 2565580,50 zł, co stanowi kwotę dofinansowania oraz kwotę 750 419,50 zł tytułem wpływu z wydania udziałów (emisji akcji) i dopłat do kapitału - brak jest w dokumentacji jakiejkolwiek informacji oraz dokumentu z którego jednoznacznie wynikałoby, że wnioskodawca posiada zadeklarowane środki pieniężne pozwalające na sfinansowanie kosztów niekwalifikowanych i wymaganego wkładu własnego. Jak wyżej przytoczono, uzupełnienie braku lub poprawa wniosku nie może dotyczyć kwestii, którym by można przypisać walor istotnej modyfikacji, co należy również odnosić do wystosowanego do strony wezwania w tym zakresie. Wprawdzie w pkt 14.3. regulaminu ekspert ma prawo w trakcie oceny merytorycznej wniosku i załączników wystąpienia o uzyskanie dodatkowych wyjaśnień ze strony wnioskodawcy, lecz w powyższym kontekście wyjaśnienia te nie mogą zmierzać do uzupełnienia bądź poprawy wniosku celem wykazania, że spełnił dane kryterium. W rozpatrywanej sprawie ekspert wezwał skarżącą do wykazania w polu "Źródła finansowania projektu", w jaki sposób zabezpieczy środki na całość realizowanego projektu, a to wobec zawartych tam stwierdzeń miedzy innymi o odpowiedniej uchwale wspólników. Wezwanie to korespondowało również z pkt 6.9 instrukcji, skoro jest w niej mowa o tym, że "należy jednoznacznie wskazać źródło zabezpieczenia tych środków pamiętając, iż dane te powinny być spójne z montażem finansowym oraz dokumentacją dołączoną do wniosku o dofinansowanie", nadto na stronie 61 instrukcji, w części dotyczącej załączników wymieniono dokumenty potwierdzające wniesienie wkładu niepieniężnego. Słusznie zatem wskazuje Instytucja Zarządzająca, że deklaracja skarżącej o zabezpieczeniu środków, nawet po ujęciu jej w analizie finansowej, powinna zostać w sposób właściwy udokumentowana na etapie składania wniosku o dofinansowanie np. poprzez przedłożenie umowy o przeniesieniu aportu rzeczowego na rzecz skarżącej spółki uchwały lub umowy o dokapitalizowaniu spółki czy wyciągu z rachunku bankowego spółki na dowód posiadania środków gwarantujących zabezpieczenie realizacji inwestycji. Tymczasem nawet wypowiedź strony skarżącej we wniosku w omawianej materii jest ogólnikowa i na jej podstawie nasuwa się wniosek, że ewentualnymi środkami finansowymi oraz stosownym zabezpieczeniem strona będzie dysponowała dopiero na późniejszym etapie. Jakkolwiek strona skarżąca przedłożyła umowę pożyczki z dnia [...].02.2017 r., umowę o dokapitalizowanie spółki z dnia [...].02.2017 r. oraz historię rachunku bankowego, ale dopiero na etapie protestu od negatywnej oceny projektu w zakresie kryteriów merytorycznych ogólnych obligatoryjnych, co było działaniem spóźnionym. Jego uwzględnienie naruszałoby zasadę równego traktowania wszystkich wnioskodawców. Poza tym, jak już wspomniano, należało wykazać stan posiadanych środków i ich zabezpieczenie w dacie złożenia wniosku, a nie dopiero w oparciu o zdarzenia tudzież czynności prawne mające nastąpić w przyszłości, a przez to niepewne. Notabene, dokumenty przedstawione w formie załączników do protestu odzwierciedlają czynności prawne mające charakter zobowiązujący, a nie rozporządzający. Tymczasem, jak już zaznaczono, sytuacja finansowa wnioskodawcy weryfikowana jest na etapie składania wniosku a nie na etapie realizacji projektu. W zaprezentowanym świetle zasadnie wobec tego nie uznano spełnienia kryterium "Sytuacja finansowa Wnioskodawcy". W ramach kolejnego zakwestionowanego kryterium i powiązanego z pierwszym – "Plan finansowy" - sprawdzane było, czy przedstawiony plan finansowy, w tym montaż finansowy projektu (źródła finansowania projektu) dają gwarancję realizacji inwestycji. Według zapisów załącznika do regulaminu - weryfikacji podlegać będzie tu poprawność montażu finansowego np. czy możliwe jest przedstawione we wniosku o dofinansowanie połączenie różnych środków pomocowych, w tym UE i środków krajowych. W przypadku łączenia pomocy publicznej weryfikacji podlegać będzie, czy nie przekroczono dopuszczalnej intensywności pomocy. Trafnie przyjęto, przy ocenie tego kryterium, że przedstawiony plan finansowy, w tym montaż finansowy projektu (źródła finansowania) nie dają gwarancji realizacji inwestycji a założenia finansowe przyjęte zostały w sposób ryzykowny, jeśli się zważy w szczególności, że w perspektywie finansowej 2019-2032, a zatem w tak długim przedziale czasowym, przewidziano przychody netto ze sprzedaży w niezmiennej wysokości bez założenia żadnych wahań cenowych na rynku, co przeczy wiedzy i doświadczeniu. Przy podobnie powiązanym kryterium "Zachowanie trwałości" sprawdzane było, czy posiadane przez wnioskodawcę zasoby finansowe zapewniają utrzymanie projektu w okresie trwałości i przyjętym horyzoncie czasowym (nieujemny skumulowany cash-flow w każdym roku okresu odniesienia). Poczyniona ocena również nie nasuwa zastrzeżeń, skoro, jak wykazano, posiadane przez wnioskodawcę zasoby finansowe nie zapewniają utrzymania projektu w okresie trwałości i przyjętym horyzoncie czasowym, a z założeń wniosku wynika, że działalność operacyjna będzie charakteryzowała się brakiem zysku, zaś bezpieczeństwo realizacji inwestycji nie zostało zabezpieczone budżetem wnioskodawcy. W świetle wymogów ustawy wdrożeniowej oraz dokumentacji konkursowej dla oceny spełnienia omawianych kryteriów merytorycznych okoliczność społecznej doniosłości omawianego projektu oraz fakt praktyki wspólników skarżącej spółki w sferze objętej spornym projektem pozostają prawnie obojętne. W tym stanie rzeczy, uznając, że nie doszło do naruszenia prawa, Sąd na mocy art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej skargę oddalił.