III SA/Wr 756/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A sp. z o.o. we W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić wniosek. A sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: "skarżąca", "spółka"), zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. W obszernym uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi główne źródło jej dochodów. Dlatego brak tymczasowej ochrony z art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "p.p.s.a.") może utrudnić lub nawet spowodować zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. Sytuacja finansowa spółki nie jest stabilna i nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa może doprowadzić do zachwiania jej kondycji finansowej. Wnioskodawca podkreślił, że wymierzenie i tym samym wyegzekwowanie wymierzonej Spółce kary pieniężnej może przyczynić się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a zatem takiego uszczerbku (o charakterze majątkowym), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W tym kontekście spółka wskazała, że przeciwko niej wszczętych i prowadzonych jest kilkaset postępowań w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Skarżąca wymieniła liczbę 513 postępowań, co w jej ocenie obrazuje wielkość zagrażającej szkody. Skarżąca podkreśliła, że art. 61 § 3 p.p.s.a. należy interpretować funkcjonalnie, oceniając łącznie prognozowane skutki wymierzenia kar pieniężnych. Dopiero zsumowanie kar przesądza o możliwości spowodowania poważnego oraz realnego zagrożenia dla sytuacji finansowej strony. Obecnie prowadzonych jest względem skarżącej 7 postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, w których łączna kwota wymierzonych kar wynosi 96.000 zł, a ponadto zostało wszczętych 427 postępowań w tym przedmiocie. Spółka zaznaczyła przy tym, że organy celne podjęły już czynności w celu wyegzekwowania wymierzonych spółce kar (jako dowód wskazała "załączone do wniosku upomnienie"), w związku z tym zachodzi realna obawa spowodowania szkody, której skutki i rozmiar będą w zasadzie niemożliwe do odwrócenia. Skarżąca zaakcentowała również, że wymierzanie kar odbywa się na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, który stanowi tzw. "regulację techniczną" i powinien podlegać uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej, a wobec niedopełnienia tego obowiązku przez państwo polskie, przepis ten jako bezskuteczny nie może być stosowany. W konkluzji wskazała, że ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, musi się odnosić do przyszłości, bowiem sama ocena stanu teraźniejszego nie będzie wystarczająca. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 – dalej p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczne akty administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Ponadto podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny. Uzasadniając swój wniosek skarżąca podniosła, że w przypadku wykonania decyzji może dojść do utraty płynności finansowej spółki i ostatecznie do jej upadłości. Spółka jednak uzasadniając wniosek skoncentrowała się wyłącznie na obliczeniach matematycznych mających na celu zobrazowanie łącznej wartości kar, jakie mogą zostać jej wymierzone w toku prowadzonych z jej udziałem postępowań. Nie jest jednak wiadome, ile tych kar pieniężnych zostało już na Spółkę nałożonych, a ile z wyszczególnionych 427 postępowań nie zostało jeszcze zakończonych. Nie jest również wiadome, czy i ile nałożonych kar pieniężnych zostało przez skarżącą uiszczonych, a zatem czy wykonanie zaskarżonej decyzji może istotnie spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki po stronie wnioskodawcy. Spółka zatem nie wykazała, ani też nie uprawdopodobniła, że poprzez zapłatę kwoty 12 000 zł utraci płynność finansową, a jej sytuacja ekonomiczna pogorszy się i że może np. stać się niewypłacalna. Nie uprawdopodobniła zatem, jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej takiej kwoty przed zakończeniem postępowania sądowego. Podkreślić należy, że skarżąca nie przedstawiła danych obrazujących sytuację materialną spółki na dzień wnoszenia skargi. Nie podała kwot przychodów, należności, ilości zatrudnionych pracowników, wielkości prowadzonej działalności gospodarczej za rok 2015. Spółka nie podała i nie udokumentowała zatem aktualnych informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wniosku. Dlatego też należy wnosić, że argumentacja wniosku jest niewystarczająca dla uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Skoro Spółka nie zobrazowała swojej aktualnej kondycji finansowej, to nie można rzetelnie ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji - nawet w kontekście wysokości już wymierzonych lub potencjalnie grożących Spółce innych kar pieniężnych - może prowadzić do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zauważyć przy tym należy, że wykonanie aktów prawnych pociągających za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w sytuacji materialnej zobowiązanego, związany z obowiązkiem uiszczenia należności pieniężnych, nie ma ze swej istoty charakteru nieodwracalnego. Konsekwencją bowiem ewentualnego wzruszenia decyzji przez Sąd, będzie zwrot zapłaconej kwoty. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.