III SA/Wr 759/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Guziński po rozpoznaniu w dniu 22 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 20 sierpnia 2015 r. skarżąca wniosła skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry. W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że zaskarżona decyzja jest "rażąco nieprawidłowa" gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, na podstawie których nałożono na skarżącą karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry stanowią, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji. Następnie skarżąca podkreśliła, że osiągane przez nią miesięczne dochody z tytułu prowadzonej działalności nie dają jej możliwości uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty 12.000,00 zł, bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności, jak też istotnego uszczerbku w jej stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji. Skarżąca wskazała, że w 2014 r. osiągnęła przychód z tytułu prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 413.656,05 zł, którą to kwotę - jak podała, należy pomniejszyć o koszty uzyskania przychodów w łącznej wysokości 404.463,85 zł. W konsekwencji zauważono, że uzyskany dochód skarżącej wyniósł 9.192,20 zł. Skarżąca podkreśliła, że w roku 2013 poniosła stratę netto z prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości 1.024,60 zł, a wraz z uiszczanymi składkami na ubezpieczenie społeczne w łącznej wysokości 1.889,54 zł. Ogólna wysokość podlegająca opodatkowaniu za rok 2014 r. wyniosła 6.278,06 zł (na dowód czego dołączyła zeznania o wysokości osiągniętego dochodu za rok 2014). Dodatkowo skarżąca wskazała, że istotnym obciążeniem uzyskiwanych przez nią dochodów jest obowiązek uiszczania miesięcznego czynszu z tytułu umowy najmu lokalu użytkowego w łącznej wysokości 800 zł (na dowód czego dołączono umowę najmu lokalu użytkowego). W ocenie skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji może istotnie wpłynąć na jej sytuację finansową, jak również spowodować znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej jako p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z treści cytowanego przepisu wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobni istnienie przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Inicjatywa zaś do wykazania okoliczności potwierdzających istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji przysługuje stronie skarżącej (por. postanowienie NSA ż dnia 18 czerwca 2004 roku, FZ 138/04, nie publ.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca szczegółowo uzasadniła, dlaczego w jej ocenie, w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności, Sąd uznał, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 powołanej ustawy gdyż - w świetle przedstawionych przez skarżącą argumentów (przedstawionych szczegółowo w stanie faktycznym niniejszego postanowienia), wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ zapłata kwoty 12.000 zł mogłaby być znacznym utrudnieniem oraz mogłoby to zagrozić bytowi materialnemu skarżącej. Na marginesie podkreślić nadto należy, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a w szczególności nie zależy od dostrzeżenia przed Sąd w decyzji wady kwalifikowanej (w postaci rażącego naruszenia prawa). Rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji abstrahuje bowiem od ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej. Podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji