III SA/Wr 771/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Tomasz Świetlikowski, Protokolant Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi W. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej opinii wniosku w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo oddala skargę w całości. Postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych i Przeciwdziałania Narkomanii w O. negatywnie zaopiniowała wniosek W. Z. w sprawie udzielenia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych do 4,5% zawartości alkoholu oraz piwo, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w nowo uruchamianej placówce handlowej "A" przy ul. [...] w O. W uzasadnieniu postanowienia Komisja wskazała, że podstawą do wydania takiej opinii był fakt, że lokalizacja punktu sprzedaży przy ul. [...] w O. nie spełnia wymogów określonych w § 1 pkt 1 Uchwały Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] lutego 2003 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta O., zgodnie z którym: " Nie wydaje się zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych , jeżeli: najbliższa odległość mierzona w linii prostej pomiędzy budynkiem lub obiektem, w którym znajduje się punkt sprzedaży, a budynkami: szkół, (...) obiektów kultu religijnego, (...) wynosi mniej niż 30m". Komisja podkreśliła (powołując się na przeprowadzone pomiary), że punkt sprzedaży przy ul. [...] w O. położony jest w odległości 7,65 m od "B" w O. Ponadto MKRPA wyjaśniła, że nie mogła zastosować w rozpatrywanej sprawie § 2 pkt 1 cyt. wyżej uchwały, zgodnie z którym: " od zasad określonych w § 1 można odstąpić w przypadku gdy: usytuowanie punktu sprzedaży napojów alkoholowych nie koliduje z funkcjonowaniem podmiotów określonych w § 1 pkt 1", albowiem usytuowanie punktu sprzedaży koliduje z funkcjonowaniem "B" w O. Komisja zaznaczyła, że do w/w "B" prowadzą trzy wejścia usytuowane po trzech stronach [...], tj. od strony [...], ul. [...] i pl. [...]. Komisja wyjaśniła, że "B" jest miejscem kultu religijnego gromadząca mieszkańców z całego miasta i o różnych porach dnia, w związku z powyższym wierni korzystają ze wszystkich wejść (które są otwarte) i przechodzą również w najbliższym sąsiedztwie "A". Dodatkowo wskazała, że jedno z wejść do "B" z którego najczęściej korzystają wierni, odbywa się w ciągu ruchu pieszego - obok wejścia do w/w sklepu. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. kwestionując trafność rozstrzygnięcia podjętego przez Miejską Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych i Przeciwdziałania Narkomanii w O. Zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2017 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu SKO we W. przywołało treść art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi opisując uprawnienia gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, która wydając opinię, musi się odnieść do istoty zagadnienia, czyli ocenić, czy lokalizacja punktu sprzedaży alkoholu zgodna jest z uchwałą rady gminy, czy też nie spełnia wymagań określonych w uchwale. Następnie Kolegium przywołało treść § 1 pkt 1 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] lutego 2003 r., i wyjaśniło, że przepisy, o których wyżej mowa, nie dopuszczają, a wręcz zakazują, sytuowania miejsc stałej sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w odległości mniejszej niż 30 m liczonych w linii prostej od miejsc określonych ww. przepisami w tym obiektów kultu religijnego. Dalej SKO we W. mając na uwadze przede wszystkim znajdujący się w aktach sprawy materiał fotograficzny z wizji lokalnej w miejscu usytuowania punktu sprzedaży, w którym ma być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych oraz ustalenia zawarte w protokole z przeprowadzonej wizji lokalnej stwierdziło, że w okolicy placówki handlowej "A", [...] w O., istotnie znajduje się "B", a więc miejsce chronione, o jakim mowa w cytowanych wyżej przepisach uchwały Rady Miejskiej O. Podzielając stanowisko Komisji SKO we W. ustaliło, że placówka handlowa o której mowa, znajduje się w odległości 7,65 m od "B" liczonej w linii prostej, a więc odległości mniejszej niż wymagana przepisami uchwały i tym samym wzajemne usytuowanie tych obiektów nie pozwala na pozytywne zaopiniowanie wniosku W. Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. podzieliło również stanowisko Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych i Przeciwdziałania Narkomanii w O. odnośnie do braku możliwości zastosowania w niniejszej sprawie § 2 pkt 1 wyżej powołanej uchwały. Kolegium stwierdziło, że funkcjonowanie "B", a więc obiektu kultu religijnego stoi w oczywistej sprzeczności z miejscem, w którym dobywać się ma sprzedaż napojów alkoholowych. Zdaniem Kolegium nie do pogodzenia jest funkcjonowanie obok siebie miejsca kultu, pełniącego funkcję religijną z placówką handlową, w której prowadzona jest sprzedaż napojów alkoholowych. SKO podkreśliło, że funkcje obu obiektów są przeciwstawne i wzajemnie wyłączają się. Dodatkowo Kolegium we W. stwierdziło, że odległość pomiędzy obydwoma obiektami wynosząca niespełna 8 m. oraz i ich usytuowanie przy jednym ciągu komunikacyjnym wykluczają możliwość odstąpienia od określonych w § 1 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] lutego 2003 r. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skardze W. Z. zarzucił postanowieniu Kolegium wydanie go z naruszeniem prawa materialnego: 1) § 2 pkt. 2 uchwały nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] lutego 2003 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie miasta O. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że usytuowanie sklepu będzie kolidowało z funkcjonowaniem "B" mimo że biorąc pod uwagę odległość od drzwi wejściowych do miejsca kultu religijnego, a drzwi wejściowych prowadzących do sklepu jest więcej niż 30 m odległości; 2) § 1 pkt. 1 uchwały nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] lutego 2003 r. w sprawie usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie miasta O. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że najbliższa odległość między budynkami w linii prostej powinna być mierzona od dowolnego miejsca (bez uwzględnienia drzwi wejściowych) obiektu kultu religijnego do najbliżej położonej części budynku (bez uwzględnienia drzwi wejściowych), w którym znajduje się sklep, gdzie chciałbym sprzedawać napoje alkoholowe. Dodatkowo skarżący wskazał na naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania Skarżącego do władzy publicznej z uwagi na wydanie negatywnej opinii w sprawie udzielenie zezwolenia na sprzedaż alkoholu w sklepie, wskazując na brak możliwości zastosowania odstępstwa z uwagi na obecność w bliskiej odległości miejsca kultu religijnego mimo że na terenie miasta funkcjonuje wiele miejsc, w których sprzedawany jest alkohol chociaż są to miejsce użyteczności publicznej lub znajdują się w bliskiej ich odległości; 2) art. 7 kpa poprzez jego niezastosowanie, ponieważ Organ nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; 3) art. 77 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie, ponieważ Organ był obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co zaniechał z uwagi na dokonane naruszenia przepisów; 4) art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt. 1 kpa w zw. z art. 144 kpa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia pierwszoinstancyjnego w sytuacji, gdy popełnione w toku postępowania uchybienia proceduralne oraz błędna wykładnia przepisów prawa materialnego uzasadniałyby jego uchylenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w rozważaniach nad stanem prawnym i faktycznym sprawy przyjął, co następuje; Według ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (art. 1 § 1). Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 tej ustawy, zgodnie z ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369, dalej p.p.s.a.) umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania. W tym ostatnim przypadku jednak wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie przepisom prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Sąd administracyjny uwzględniając skargę, co do zasady może zatem wyłącznie wyeliminować z obrotu prawnego wadliwe orzeczenie. Sąd nie zastępuje organu administracji publicznej, nie prowadzi postępowania dowodowego we własnym zakresie, nie wydaje orzeczeń o charakterze merytorycznym w sprawie. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest przepis art. 18 ust. 1 i 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz.487). Stanowi on, że sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Takie zezwolenie może być wydane po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 ustawy. Według tego przepisu rada gminy ustala, w drodze uchwały, dla terenu gminy (miasta) liczbę punktów sprzedaży napojów zawierających do 4,5 % zawartości alkoholu oraz na piwo przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, jak i w miejscu sprzedaży (ust. 1) oraz zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych (ust. 2). Organ wydający zezwolenie jest obowiązany do współdziałania organu z gminną komisją rozwiązywania problemów alkoholowych, która powinna ustalić, czy nie wyczerpano limitu w odniesieniu do napojów zawierających do 4,5 % zawartości alkoholu oraz na piwo oraz czy punkt sprzedaży spełnia wymogi co do zasad usytuowania. Uwzględniając art. 106 § 5 k.p.a. wydanie opinii przez współdziałającą w wydaniu pozwolenia gminną komisję rozwiązywania problemów alkoholowych następuje w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Do postanowienia ma zastosowanie art. 124 k.p.a., regulujący treść postanowienia i wymogi dotyczące uzasadnienia prawnego i faktycznego. Należy także wskazać art. 126 k.p.a. i art. 107 ust. 3 k.p.a., stanowiący, że uzasadnianie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne powinno zwierać wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Wydając opinię gminna komisja rozwiązywania problemów alkoholowych działa w trybie uznania administracyjnego. Nakłada to na ten organ obowiązek należytego uzasadniania wydanej przez nią opinii, które powinno być wyczerpujące, by nie nosiło cech dowolności i z tego względu powinno wskazywać wszystkie okoliczności faktyczne i prawne oraz powody przemawiające za przyjętym, a nie innym rozstrzygnięciem. Biorąc to pod uwagę należy stwierdzić, że następstwem takiego charakteru opinii jest dopuszczalność kwestionowania prawidłowości ustalenia stanu faktycznego lub naruszenia zasady równości wobec prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 1998 r., II SA 1751-1753). Organ obowiązany jest zachować wymogi postępowania administracyjnego, szczególnie: art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz.1257, dalej k.p.a.), nakładający na organy administracji publicznej obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, art. 10 k.p.a., wyrażającego zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązujący organ do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także art. 80 k.p.a., przyjmujący zasadę swobodnej oceny dowodów. Wskazując na wynikający z art. 18 ust. 3a w zw. z art. 12 ust. 2 ustawy wymóg oceny przez gminną komisję rozwiązywania problemów alkoholowych zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałą regulującą zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, Sąd stwierdza, że wydanie opinii powinno zostać poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, które polega na ogół na przeprowadzeniu oględzin, utrwalonych w protokole, zgodnie z art. 67 § 2 pkt 3 k.p.a., czy na sporządzeniu dokumentacji graficznej, z której można jednoznacznie ustalić miejsce położenia punktu sprzedaży w odniesieniu do obiektów, którym rada gminy przyznała w uchwale ochronę. Takie oględziny miały miejsce w rozpatrywanej sprawie. Z powyższej regulacji wynikają ponadto dwa istotne wnioski: po pierwsze wydanie decyzji zezwalającej na sprzedaż napojów alkoholowych musi być poprzedzone uzyskaniem pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, a po drugie zakresem przedmiotowym opinii wydawanej przez gminną komisję jest kwestia dotycząca zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałą rady gminy regulującej to zagadnienie. Należy tym samym podkreślić, że gminna komisja rozwiązywania problemów alkoholowych wydając opinię musi się odnieść do istoty zagadnienia, czyli ocenić czy lokalizacja punktu sprzedaży alkoholu zgodna jest z uchwałą rady gminy, czy też nie spełnia wymagań określonych w uchwale. Bowiem do wyłącznej kompetencji gminnej komisji należy ocena zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałą rady. Sąd podkreśla, że wobec treści wniosku skarżącego o wydanie wnioskowanego pozwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4,5 % alkoholu oraz na piwo w prowadzonym sklepie zastosowanie znalazł § 1 pkt 1 wyżej powołanej uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w O., zgodnie z którym: "Nie wydaje się zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, jeżeli najbliższa odległość mierzona w linii prostej pomiędzy budynkiem lub obiektem, w którym znajduje się punkt sprzedaży, a budynkami: szkół, placówek oświatowo- wychowawczych, opiekuńczych, domów kultury, bibliotek, obiektów kultu religijnego, zakładów opieki zdrowotnej i społecznej, dworców kolejowych lub autobusowych, zakładów przemysłowych, obiektów zajmowanych przez organy ścigania lub wymiaru sprawiedliwości, zakładów karnych, administracji publicznej wynosi mniej niż 30 m." Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 1994 r. (SA/Gd 2824/93) przyjął, że przez zasady usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych należy rozumieć ich rozmieszczenie w terenie, w szczególności ich usytuowanie względem miejsc chronionych. W uchwałach opartych o art. 12 ust. 2 ustawy zasady usytuowania mogą być określane przez wskazanie odległości od określonych obiektów, w jakiej usytuowany powinien być punkt sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. W zasadach sytuowania możliwe jest także różnicowanie kryteriów usytuowania w zależności od tego, czy punkt jest przeznaczony do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży. Oczywistym jest, że w powołanej uchwale Rady Miejskiej O. z [...] lutego 2017 r. przyjęto jako kryterium konkretną odległości, dokładnie 30 m. W treści uchwały opisano tez sposób mierzenia wskazanej odległości. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela wątpliwości interpretacyjnych skarżącego odnośnie § 1 pkt 1 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w O., gdyż zawartość wspomnianego paragrafu jest jednoznaczna, jasna w swojej treści i wyraźnie określa zasadę usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych nie wykraczając poza zakres delegacji ustawowej zawartej w art. 12 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W analizowanej sprawie negatywna opinia w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych spowodowana była zbyt małą odległością pomiędzy ewentualnym punktem sprzedaży wyrobów alkoholowych a "B". Oznacza to, że kwestia pomiaru odległości musi być rozpatrywana z uwzględnieniem rodzaju obiektu chronionego, który w ocenie Sądu bezsprzecznie zalicza się do obiektów wskazanych w § 1 pkt 1 uchwały Nr [...], okoliczności tej nie przeczy również skarżący. Biorąc pod uwagę brzmienie § 1 pkt 1 uchwały Nr [...] przypomnieć należy, że odległość punktu sprzedaży napojów alkoholowych od obiektów kultu religijnego musi być mierzona w najbliższej linii prostej. W ocenie Sądu sposób pomiaru przeprowadzony w myśl wskazanego paragrafu obowiązującej uchwały nie bierze więc pod uwagę miejsc położenia wejść do obiektów, czy też jakichkolwiek przeszkód pomiędzy nimi. W prawdzie jak wskazuje skarżący wejście do sklepu, w którym ma zamiar prowadzić sprzedaż napojów alkoholowych znajduje się w odległości ok. 100 m od wejścia do "B", mierząc odległość od drzwi wejściowych do sklepu do drzwi wejściowych do "B", tak więc jego zdaniem odległość dzieląca wejścia dwóch obiektów jest prawie trzykrotnie większa od odległości wymaganej uchwałą nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] lutego 2003 r. Skarżący wskazuje, że najbliższa odległość między budynkami w linii prostej powinna być mierzona z uwzględnieniem drzwi wejściowych obiektu kultu religijnego i uwzględnieniem drzwi wejściowych w którym znajduje się sklep. Sąd stwierdza, że sposób dokonania pomiaru pomiędzy wskazanymi obiektami w sposób na jaki wskazuje skarżący nie znajduje potwierdzenie w treści cytowanego § 1 pkt 1 uchwały Nr [...], który jasno i wyraźnie określa sposób pomiaru najbliższej odległości. Sąd stwierdza, że pomiar taki został dokonany w obecności skarżącego, co zostało odnotowane w protokole z [...] czerwca 2017 r. znajdującym się w aktach administracyjnych tej sprawy. Z tego protokołu wynika, że odległość pomiędzy obiektem, w którym ma zostać uruchomiony punkt sprzedaży alkoholu, a "B" wynosi 7, 65 m w linii prostej. Dlatego Sąd nie dopatrzył się w tej sprawie naruszenia §1 pkt 1 wskazanej uchwały. Sąd wskazuje również, że nie dopatrzył się w rozpatrywanej sprawie, aby organy w sposób błędny nie zastosowały do regulacji zawartej w treści § 2 pkt 1 uchwały, zgodnie z którym od zasad określonych w § 1 można odstąpić w przypadku gdy usytuowanie punktu sprzedaży nie koliduje z funkcjonowaniem podmiotów wymienionych w § 1 pkt 1. Przytoczona regulacja nie pozostawia wątpliwości, że zastosowanie sformułowania, w ramach którego organ może (ale nie jest zobowiązany) odstąpić od ustalonych reguł, zbudowana jest przy zastosowaniu uznania administracyjnego. Organ, działając w granicach uznania administracyjnego, zanim podejmie rozstrzygnięcie i zdecyduje, w jakim zakresie uczyni użytek ze swych kompetencji, ma obowiązek wyjaśnić dokładnie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy w świetle wszystkich przepisów prawa znajdujących zastosowanie w sprawie, wypełniając nie tylko normę art. 7 kpa oraz określony w przepisie art. 77 § 1 kpa obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, lecz także obowiązek sporządzenia odpowiedniego – wnikliwe i logiczne, wyjaśniające przesłanki którym organ się kierował. Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy sprostali powyższym wymaganiom. W uzasadnieniu rozstrzygnięć wskazali, że usytuowanie punktu sprzedaży koliduje z funkcjonowaniem "B" w O. i wyjaśnili, że do "B" prowadzą trzy wejścia usytuowane po trzech stronach [...], tj. od strony [...], ul. [...] i pl. [...]. Podkreślili, że "B" jest miejscem kultu religijnego gromadząca mieszkańców z całego miasta i o różnych porach dnia, w związku z powyższym wierni korzystają ze wszystkich wejść (które są otwarte) i przechodzą również w najbliższym sąsiedztwie "A". Dodatkowo w uzasadnieniu wskazano, że jedno z wejść do "B" z którego najczęściej korzystają wierni, odbywa się w ciągu ruchu pieszego - obok wejścia do w/w sklepu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. ponadto zaznaczyło, że nie do pogodzenia jest funkcjonowanie obok siebie miejsca kultu, pełniącego funkcję religijną z placówką handlową, w której prowadzona jest sprzedaż napojów alkoholowych. Kolegium wskazało ponadto, że odległość pomiędzy obydwoma obiektami wynosząca niespełna 8 m, a więc odległość powszechnie uznawana za bliską odległość, jak i ich usytuowanie przy jednym ciągu komunikacyjnym wykluczają możliwość odstąpienia od określonych w § 1 uchwały. Powyższa ocena w opinii Sądu przekonuje w sposób nie budzący wątpliwości, że motywy jakimi kierowały się organy rozpoznające sprawę, a które stanowiły uzasadnienie dla negatywnej opinii wniosku skarżącego są wynikiem wszechstronnego rozważenia stanu faktycznego sprawy pod kątem wymogów zawartych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz w uchwale nr [...] Rady Miasta O. Tym samym zarzut naruszenia § 2 pkt 1 uchwały należy uznać za niezasadny. Sąd zgadza się w pełni ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego zgodnie z którym okoliczności faktyczne oraz prawne, które zadecydowały o przyznaniu uprzednio zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w innych postępowaniach, nie mogą być brane pod uwagę w konkretnej rozpatrywanej sprawie, gdyż okoliczności rozpoznawanej sprawy decydują o sposobie jej załatwienia. W konsekwencji, wobec ustalenia prawidłowego dokonania pomiarów odległości pomiędzy ewentualnym punktem sprzedaży wyrobów alkoholowych i obiektu chronionego, za nieuzasadniony uznać należy zrzut skarżącego naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. przez utrzymanie w mocy postanowienia Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych i Przeciwdziałania Narkomanii. Sad wskazuje, że rozpoznają tę sprawę nie dopatrzył się, aby organy działały w sposób naruszający art. 8, art. 7 art. 77 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.