III SA/Wr 78/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2018 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze sprzeciwu G. K., od postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie uznania za niezasadny zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: I. odrzucić sprzeciw; II. odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. (nr [...]) wydanym na podstawie art. 138 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.) oraz art. 18 i art. 34 § 4 i § 5 oraz art. 33 § 1 pkt 1 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, ze zm., dalej "u.p.e.a."), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. – po rozpatrzeniu zażalenia G. K. – uchylił postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. Inspektorat w S. z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie uznania za niezasadny zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych obejmujących zaległości z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Od powyższego postanowienia G. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Sprawa ta została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Wr 595/17. Wyrokiem z dnia 2 listopada 2017 r. Sąd oddalił skargę na postanowienie z 31 maja 2017 r. Wyrok ten jest prawomocny od 18 stycznia 2018 r. W niniejszej sprawie w dniu 12 lutego 2018 r. wpłynął do Sądu, nadany na poczcie w dniu 17 stycznia 2018 r., sprzeciw G. K. od postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z [...] maja 2017 r. (nr [...]) wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego odrzucenie wskazując, że sprawa objęta sprzeciwem jest w toku, a samo zgłoszenie sprzeciwu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 64a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a.", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Stosownie do art. 64b § 1 tej ustawy, do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżąca wniosła sprzeciw od postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z [...] maja 2017 r. (nr [...]), które to postanowienie zostało już zaskarżone wniesioną przez nią wcześniej skargą zarejestrowaną pod sygn. akt III SA/Wr 595/17. W sprawie o sygn. akt III SA/Wr 595/17 Sąd prawomocnym już wyrokiem z dnia 2 listopada 2017 r. oddalił skargę G. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z [...] maja 2017 r. (nr [...]). W konsekwencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. sprzeciw należało odrzucić (punkt I sentencji postanowienia). Na marginesie dodać także należy, że przepisy dotyczące sprzeciwu od określonego rozstrzygnięcia organu weszły w życie w dniu 1 czerwca 2017 r., a zatem nie obowiązywały one w dacie wydania postanowienia z dnia 31 maja 2017 r. Wyjaśnić również należy, że skoro sprzeciw z omówionych wyżej względów podlegał odrzuceniu, to również wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia był niedopuszczalny i podlegał odrzuceniu na podstawie art. 88 p.p.s.a., dlatego orzeczono jak w punkcie II sentencji postanowienia.