III SA/Wr 780/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi W. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [---] nr [---] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata; 2. umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata wskazując, że przebywa w zakładzie karnym i nie ma możliwości zarobkowania. Ma córkę z nieformalnego związku, która przebywa w Domu Dziecka. Posiada dom do remontu i nieruchomość rolną o powierzchni 14,5 ha. Poza tym nie posiada żadnego majątku. Nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym i nie ma jakichkolwiek dochodów. Wnioskodawca dodał, że ma zadłużenie z tytułu niezapłaconych alimentów w wysokości 8.000 zł i wobec wierzycieli około 50.000 zł. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Powyższe zostało wykazane. Skarżący przebywa w zakładzie karnym i nie uzyskuje żadnych dochodów. Z informacji złożonych na urzędowym formularzu wniosku wynika, że nie ma rodziny, która mogłaby udzielić mu pomocy. Poza tym ciążą na skarżącym zaległe zobowiązania alimentacyjne. W związku z powyższym stwierdzić należało, ze przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym zostały wykazane. Wskazać jednak należy – co do zakresu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych – że na podstawie art. 239 pkt 1 lit. e/ p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, która skarży działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Z regulacji tej wynika zatem, że wnioskodawca, wnosząc skargę na decyzję wydaną w przedmiocie wymierzenia składek na ubezpieczenia społeczne, był i pozostaje zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi z mocy samego prawa. Tym samym wniosek o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jest zbędny, a postępowanie w tej części należało uznać za bezprzedmiotowe. Wobec powyższego postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3, art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.,