III SA/Wr 787/13

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Strona skarżąca, w związku ze skargą na wskazane w sentencji postanowienie, wniosła o zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych uzasadniając, że wydatki związane z utrzymaniem domu ciągle się zwiększają (sam węgiel podrożał o 100%). Miesięczne opłaty wynoszą: 550 zł na węgiel, 300 zł za wodę i nieczystości, 450 zł za energię elektryczną, 70 zł za gaz. Nieprzewidziane wydatki w wyniku przedłużających się procesów sądowych wynoszą 250 zł. Reszta środków przeznaczana jest na żywność i środki higieny. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach strona podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem, posiada dom obciążony hipoteką na rzecz banku, poza tym nie dysponuje żadnym zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Małżonkowie uzyskują dochody z umowy o pracę – 1.200 zł netto i z zasiłku przedemerytalnego (mąż skarżącej) – 690 zł. Na wezwanie skierowane na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), strona przedłożyła dowody bieżących opłat związanych z utrzymaniem domu, z polisą i ratami kredytowymi. Oświadczyła, że od 10 lat nie korzysta z kredytów – spór jedynie się toczy co do kredytu hipotecznego udzielonego przez Bank Spółdzielczy. Wskazała, iż bez jej zgody sprzedano nieruchomość, w której prowadziła działalność gospodarczą. W związku z jednostronnym zerwaniem umowy dzierżawy, zmierza do wyegzekwowania na drodze sądowej odszkodowania. Spór w tym przedmiocie toczy się już od 10 lat, co pociąga za sobą ogromne wydatki. Powyższe dane uzasadniają żądanie wniosku. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Chodzi zatem o sytuację, gdy po opłaceniu najbardziej niezbędnych potrzeb socjalnych wnioskodawca nie ma możliwości poczynić rezerw na pokrycie kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie. Zdaniem referendarza sądowego, skarżąca, o ile ma możliwość poczynienia rezerw na pokrycie kosztów związanych z udziałem w sprawach sądowych, na co wskazuje we wniosku, to następuje to kosztem znacznych wyrzeczeń i ograniczania wydatków na własne niezbędne potrzeby. Małżonkowie wspólnie mają miesięcznie do dyspozycji około 2.000 zł. Z kwoty tej utrzymują dom, który pochłania znaczną część dochodów. Nie posiadają natomiast majątku, z którego byliby w stanie pozyskać dodatkowe środki finansowe. W tym stanie rzeczy stwierdzić należało, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania obojga małżonków. Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.