III SA/Wr 788/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant referent Ewa Pąsiek po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 31 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi E. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kat. B oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. po rozpatrzeniu odwołania skarżącego E. S. od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r., nr [...], o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii B na okres od dnia [...] r. do dnia [...] r., działając na podstawie art. 182 § 2 kodeksu karnego wykonawczego oraz art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego - utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Jak wskazano w uzasadnieniu rozstrzygnięcia odwoławczego - wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w W. uznał skarżącego winnym spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez doprowadzenie w dniu [...] r. do zderzenia z innym pojazdem, który następnie uderzył w inny poprzedzający go pojazd, za co został orzeczony środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 12 miesięcy, z zaliczeniem okresu zatrzymania prawa jazdy od [...] r. Wyrokiem zaś z dnia [...] r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w W. orzekł wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, zaliczając na poczet orzeczonego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy od [...] r., uznając winnym popełnienia przestępstwa polegającego na kierowaniu w dniu [...]r. samochodem po drodze publicznej, w stanie nietrzeźwości. W dniu [...]r. Prezydent Miasta W. zawiadomił o wykonaniu - poprzez wydanie decyzji nr [...]- środka karnego orzeczonego wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] polegającego na zakazie prowadzenia pojazdów na okres 12 miesięcy orzeczonego, natomiast zawiadomieniem z dnia [...] r. poinformował stronę, Sąd Rejonowy w W. oraz Wydział Ruchu Drogowego KMP w W. o wykonaniu orzeczonego w wyroku z dnia [...] r. sygn. akt [...] środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów na okres 24 miesięcy, począwszy od dnia [...] r., poprzez wydanie decyzji z dnia [...]r., nr [...], o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B na okres od dnia [...] r. do dnia [...]r. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy przytoczył przepis art. 182 § 2 kodeksu karnego wykonawczego, zgodnie z którym właściwy organ, do którego przesłano wyrok sądu zawierający orzeczenie o zakazie prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienie do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Jak zauważył organ - obowiązek wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie orzeczonym przez sąd wynika zatem z przepisu art. 182 § 2 kodeksu karnego wykonawczego i przepis ten nie przewiduje w tym zakresie jakichkolwiek wyjątków. Ponieważ skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] r. sygn. akt [...] został uznany winnym popełnienia przestępstwa polegającego na kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości, za co został orzeczony zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, począwszy od dnia zatrzymania prawa jazdy, to jest od dnia [...] r., zatem brak jest podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. W skardze skarżący powołał się na opisane wyroki karne podnosząc, że wskutek wyrządzonej szkody zmuszony jest również zapłacić ponad [...] zł na rzecz ubezpieczyciela, spłaca kredyt bankowy, który uzyskał na zakup samochodu. Nadto stwierdził, że wyrok karny z [...] r. o sygnaturze [...] zawiera błędy co do daty i kategorii prawa jazdy. Z treści skargi wynika, że skarżący wnosi wyłącznie o orzeczenie cofnięcia omawianych uprawnień na okres 12 miesięcy, zgodnie z sentencją pierwszego wyroku karnego z [...] r. o sygnaturze [...]. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania. W tym ostatnim przypadku chodzi jednak wyłącznie o sytuacje, gdy uchybienie przepisom prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należało przyjąć, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Podstawą materialnoprawną decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdem jest przywołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepis art. 182 § 2 kodeksu karnego wykonawczego (w skrócie "k.k.w."), sama zaś decyzja wydawana jest w postępowaniu administracyjnym, to znaczy w trybie właściwym dla wydania decyzji administracyjnej, przez odpowiedni organ, do którego zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 182 § 1 k.k.w. sąd orzekający w sprawie karnej przesłał odpisy dwóch prawomocnych wyroków orzekających o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych przez skarżącego. W takim wypadku, stosownie do postanowień art. 9 § 1 i 2 kodeksu karnego wykonawczego, postępowanie wykonawcze wszczyna się bezzwłocznie, gdy orzeczenie staje się wykonalne, tj. z chwilą jego uprawomocnienia się. Na podstawie powołanego art. 182 § 1 k.k.w. - w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Zgodnie z § 2 tego artykułu - organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Według art. 184 k.k.w. - przesyłając odpis wyroku, w którym orzeczono środek karny, albo zawiadomienie o wymierzeniu takiego środka, sąd podaje na podstawie treści wyroku datę początkową, od której należy liczyć okres wykonywania tego środka. Kwestią bezsporną jest fakt dwukrotnego, prawomocnego skazania skarżącego przez Sąd Rejonowy w W. za czyny spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości. W stosunku do skarżącego na mocy pierwszego z wyroków – z dnia [...] r. sygn. akt [...]– orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na 12 miesięcy, zaś na mocy drugiego wyroku – z dnia [...] r. sygn. akt [...] - orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów przez okres dwóch lat. Wyroki te są prawomocne i podlegają wykonaniu po myśli cytowanego wyżej art. 182 k.k.w. przez właściwy organ, który będąc związany prawomocnymi orzeczeniami sądu karnego musi je wykonać wdrażając tryb administracyjny w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Datę początkową, od której należy liczyć okres wykonywania tego środka, orzeczonego w obu wyrokach, Sąd Rejonowy określił na dzień [...] r. Wobec tego organ był zobligowany do cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi na wskazany okres dwóch lat, gdyż tak orzekł Sąd Rejonowy w wyroku o sygnaturze [...]. Zaskarżona decyzja organu nie wykracza poza zakres określony sentencją tego wyroku i jest zgodna z dyspozycją art. 182 § 2 k.k.w. Na drodze postępowania administracyjnego ani w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie można kwestionować prawomocnych wyroków sądów karnych. Żądanie skarżącego, by uwzględnić wyłącznie środek karny mniej dolegliwy, jeśli chodzi o czas jego obowiązywania (orzeczony w pierwszym z wymienionych wyroków), nie znajduje żadnych podstaw prawnych. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.