III SA/Wr 802/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk, Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 lutego 2011 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2004 rok oddala skargę. Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] r. nr [...]ustalił K.K.i J.K. na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i § 5 Ordynacji podatkowej oraz przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych i uchwały Rady Miejskiej W. z dnia 21 listopada 2003 r. nr XVI/170/03 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2004 rok, podatek od nieruchomości za ten rok w wysokości [...] zł. Opodatkowaniem objęto nieruchomość przy ul. [...] w W., w tym [...] m2 powierzchni użytkowej według stawki [...] zł za 1 m2 dla budynków pozostałych oraz [...] m2 gruntu według stawki [...] zł dla gruntów pozostałych. W odwołaniu od tej decyzji podniesiono, że przy jej wydaniu bezpodstawnie przyjęto zawyżone stawki, nadto o podwyższeniu stawek organ administracyjny, będący jednocześnie współwłaścicielem spornej nieruchomości nie poinformował podatników. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, że K.K. i J.K. są bezspornie współwłaścicielami nieruchomości w W. przy ul. [...]. Podkreślono, że stawki podatku na 2004 rok ustalone zostały uchwałą Rady Miejskiej w W. z dnia [...] r., która była wiążąca dla organów obu instancji, stanowiła bowiem obowiązujące przepisy prawa miejscowego. Żaden akt prawny – jak wskazał organ – nie nakłada na gminne organy podatkowe obowiązku pisemnego informowania każdego podatnika o nowych stawkach podatkowych, które są uchwalane corocznie. Powierzchnie oraz rodzaj nieruchomości objętych opodatkowaniem przyjęto na podstawie wyników kontroli z dnia [...]., przy czym pełnomocnik podatniczek nie przedstawił żadnego dokumentu potwierdzającego zmianę przeznaczenia budynku na mieszkalny. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem K.K. i J.K. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W.. Wyrokiem z dnia [...] r. (sygn. akt [...]) uchylono zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. z uwagi na dostrzeżone braki w zakresie ustalenia stanu faktycznego. W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że w czasie wydawania zaskarżonej decyzji nie istniał już, od końca [...] r., obowiązek podatkowy J.K., która darowała swój udział w nieruchomości [...] T.K.. Sąd zauważył także, że z akt sprawy nie wynikało, jaki jest charakter spornej nieruchomości, a dołączony do akt wypis z rejestru gruntów na dzień [...] r. potwierdzał jedynie, że J.K. i K.K. były w tym czasie właścicielkami. Z protokołu kontroli z dnia [...]r. wynikało zaś, że w remontowanym budynku prowadzono kiedyś jakąś bliżej nieokreśloną działalność usługową. Sąd podkreślił, że należało ustalić w sposób nie budzący wątpliwości charakter spornej nieruchomości, a nie poprzestawać na ustaleniach z lat poprzednich, które strona skarżąca stanowczo kwestionowała. Wobec powyższego wyroku, Prezydent Miasta W. wszczął postępowanie podatkowe w stosunku do K.K.i T.K., w konsekwencji którego decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) ustalił K.K.i T.K. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2004 r. w kwocie [...]zł. Opodatkowaniem za okres dziesięciu miesięcy ([...]) objęto nieruchomości położone przy ul. [...]w W. w tym [...]m2 powierzchni zakwalifikowanej jako budynki pozostałe, według stawki [...]za 1 m2 i [...] m2 gruntu według stawki [...] dla gruntów pozostałych. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł T.K., podnosząc, że sporna nieruchomość powinna być opodatkowana według stawek obowiązujących dla budynków mieszkalnych. Ponadto podniósł, że pomiar lokalu został przeprowadzony niedokładnie, a rzeczoznawca pominął przy pomiarze powierzchnię piwnicy i strychu. Odwołujący się podkreślił ponadto, że część budynku przy ul [...]została nabyta przez "A" w [...] r. i wtedy, jego zdaniem, organ bezprawnie zmienił funkcję lokalu na użytkową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego oraz z akt administracyjnych sprawy wynika, że T.K., działający w imieniu "A" w W., sprzedał w dniu [...]r. K.K.i J.K. samodzielny lokal użytkowy, składający się z [...], [...], [...], [...], [...], [...][...], o łącznej powierzchni [...]m2, położony [...] i [...] w budynku przy ul. [...]w W.. Z prawem własności tego lokalu związany był udział wynoszący [...] we własności działki gruntu nr [...]o powierzchni [...] m2. Umowę sprzedaży sporządzono w formie aktu notarialnego (repertorium [...]), w którym sprzedawany lokal określono, na podstawie odpisu z księgi wieczystej, jako "użytkowy". Następnie w dniu [...]r. J.K., posługująca się w tej dacie nazwiskiem K., darowała T.K. cały swój udział (wynoszący ½) we własności lokalu użytkowego położonego przy ul. [...]w W. (akt notarialny z [...]r., repertorium [...], nr [...]). Postanowieniem z dnia [...]r. organ l instancji włączył do akt sprawy operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego w dniu [...]r. i ustalający wartość lokalu użytkowego usytuowanego w budynku mieszkalno – użytkowym przy ul. [...]w W.. Z operatu tego wynika, że sporny lokal usytuowany jest na poziomie piwnic, na parterze i piętrze budynku. W skład lokalu wchodzą pomieszczenia o charakterze magazynowym, biurowym i socjalnym oraz kotłownia węglowa. Lokal znajduje się w budynku mieszkalno – użytkowym, wzniesionym w [...] r. Wskazana w operacie powierzchnia lokalu, a także wykaz pomieszczeń składających się na lokal użytkowy zgadza się z powierzchnią oraz ilością i rodzajem pomieszczeń wyszczególnioną w wyżej opisanych aktach notarialnych. W odpowiedzi na postanowienie dotyczące włączenia operatu szacunkowego do akt sprawy, T.K. wskazał, że przedmiotowa nieruchomość jest budynkiem mieszkalnym. W celu jednoznacznego ustalenia charakteru lokalu organ pierwszej instancji, pismem z dnia [...]r. wystąpił do Starostwa Powiatowego w W. z wnioskiem o podanie funkcji użytkowej nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]oraz o wyjaśnienie, czy w 2004 r. część nieruchomości należącej do K.K.i T.K. posiadała funkcję użytkową czy mieszkalną. W odpowiedzi wskazano, że w operacie ewidencji gruntów i budynków obowiązują zapisy świadczące o tym, że grunt przedmiotowej nieruchomości to tereny mieszkaniowe oraz że wyodrębniony lokal stanowiący własność T.K. i K.K.to lokal użytkowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze W W. w decyzji z dnia [...] r. podkreśliło, że biorąc pod uwagę zapisy w ewidencji gruntów, treść aktów notarialnych, operat szacunkowy oraz wyjaśnienia Starostwa Powiatowego nie ulega wątpliwości, iż sporny lokal jest lokalem użytkowym, a jego powierzchnia użytkowa wynosi [...]m2. Zauważono również to, że podatnik, poza twierdzeniami o rzekomym matactwie w sprawie, nie przedstawił ani jednego dowodu świadczącego o tym, że sporny lokal ma charakter mieszkalny. Poza tym sam podatnik w odwołaniu wskazał, że funkcja lokalu została zmieniona na użytkową jeszcze przed rokiem [...]. Wskazał również, że lokal ten już poprzednio, tj. przed nabyciem go przez "A" w [...] r. był także lokalem użytkowym. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy przytoczył przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2004 r., będących podstawą prawną ustalenia podatku od nieruchomości (art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 3 ust. ust. 4). Podkreślono, że sporne nieruchomości stanowią współwłasność T.K. i K.K., a zatem ponoszą oni solidarną odpowiedzialność podatkową. W konsekwencji zatem w sprawie należało wziąć pod uwagę także przepisy kodeksu cywilnego regulujące instytucję solidarnej odpowiedzialności, a to przez odesłanie zawarte w art. 91 Ordynacji podatkowej. Samorządowe Kolegium odwoławcze podkreśliło, że gminny organ podatkowy (wierzyciel) może żądać zapłaty całości lub części ustalonego podatku od nieruchomości od wszystkich współwłaścicieli łącznie, od kilku z nich z osobna, a uiszczenie podatku przez któregokolwiek z nich zwalnia pozostałych, przy czym aż do zapłaty całości podatku wszyscy współwłaściciele pozostają zobowiązani do jego zapłaty. Z punktu widzenia organu podatkowego nie ma żadnego znaczenia, który ze współwłaścicieli podatek uiści. Poza zainteresowaniem organu podatkowego leży również kwestia wzajemnych roszczeń pomiędzy współwłaścicielami o np. częściową refundację zapłaconego podatku przez jednego współwłaściciela. Podkreślono również, że w analizowanej sytuacji, organy podatkowe wymierzają podatek osobom fizycznym w kwocie ogólnej w jednej decyzji, adresowanej do wszystkich współwłaścicieli. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że organ I instancji prawidłowo ustalił moment powstania obowiązku podatkowego. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Sporną nieruchomość T.K. otrzymał w formie darowizny w dniu [...]r., a zatem obowiązek podatkowy w stosunku do współwłaścicieli powstał od [...] r. Od tego też miesiąca gminny organ podatkowy ustalił podatek od nieruchomości. Przepis art. 6 ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem T.K. pismem z dnia [...]. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie Gminy W. do określenia wymiaru faktycznego podatku od nieruchomości w części należącej do podatnika K. i T.K. oraz w częściach wspólnych, po uprzednim uporządkowaniu dokumentacji. Ponadto skarżący wskazał, że domaga się, by za okres od dnia [...]r. do [...] r. "regulować podatek ryczałtowo ze strony skarżącego przyjmując do tego projekt techniczny z lipca [...] r. wykonany przez uprawnioną osobę", który to projekt skarżący dołączył do skargi. Skarżący domagał się także zasądzenia na jego rzecz i na rzecz jego żony kosztów postępowania administracyjno – sądowego w kwocie [...], z przeznaczeniem ich na wykonanie ekspertyzy budynku przy ul. [...]. W uzasadnieniu skargi T.K. podkreślił, że organy podatkowe I i II instancji nie przeprowadziły postępowania dowodowego. Zdaniem skarżącego postępowanie administracyjne powinno być umorzone do czasu unormowania stanu faktycznego całego budynku przy ul. [...]w W.. T.K. zakwestionował ponadto rzetelność operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego w [...] r. Podkreślił również, że aktualnie powierzchnia użytkowa wynosi [...] m2 – bez piwnicy i strychu, a zatem nieprawidłowo ustalono powierzchnię podlegającą opodatkowaniu. Zdaniem skarżącego wadliwie określono także wielkość udziałów przypadających właścicielom lokali we wspólnej nieruchomości. Do skargi skarżący dołączył projekt techniczny obejmujący adaptację pomieszczeń na lokal mieszkalny i warsztat produkcyjny przy ul. [...]w W..; inwentaryzację lokali mieszkalnych oraz lokalu użytkowego położonych przy ul. [...]w W.; projekt techniczny. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."). Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego [lit. b)], a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy [lit. c)]. Uwzględniając przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wypada podkreślić, że wydając decyzję z dnia [...] r. (nr [...]) i decyzję z dnia [...] r. (nr [...]) organy podatkowe zastosowały się do wszystkich sugestii zawartych w uzasadnieniu wcześniejszego wyroku tutejszego Sądu (z dnia [...] r., sygn. akt [...]). Przede wszystkim należycie przeprowadzono postępowanie dowodowe, zapewniając skarżącemu czynny udział w tym postępowaniu. Organy ustosunkowały się formalnie do wszystkich wniosków składanych przez skarżącego w toku postępowania, a także umożliwiły mu zapoznanie się z materiałem zebranym w sprawie.. Niniejsza wzmianka była konieczna, jeśli zważyć na brzmienie art. 153 p.p.s.a., według którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Trzeba w związku z tym jednoznacznie stwierdzić, iż dyspozycja cytowanego przepisu została zachowana. W niniejszej sprawie skarżący kwestionował wysokość zastosowanych przez organ podatkowy, przy obliczaniu podatku od nieruchomości, stawek. Zastosowane stawki były natomiast konsekwencją uznania przez organ, że sporny lokal jest lokalem użytkowym, a nie jak twierdził skarżący – mieszkalnym. Ponadto skarżący zarzucał, że będąca podstawą opodatkowania powierzchnia lokalu, została ustalona nieprawidłowo. Istota sporu sprowadzała się zatem do ustalenia charakteru (przeznaczenia) lokalu położonego przy ul. [...]w W., stanowiącego współwłasność T.K. i K.K.oraz powierzchni tego lokalu stanowiącej podstawę opodatkowania (wraz z gruntem) podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z dnia 12 stycznia 1991 r. (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm., zwana dalej w skrócie "u.p.o.l."), w brzmieniu obowiązującym w 2004 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty i budynki lub ich części. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach (art. 3 ust. 4 u.p.o.l.). W myśl natomiast art. 91 ustawy z dnia 29 sierpnia [...] r.(Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych. Wskazać także należy, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych różnicuje stawki podatku od nieruchomości dla poszczególnych budynków. W art. 5 ust. 1 pkt 2 tej ustawy określone są górne granice stawek dla: budynków mieszkalnych lub ich części, budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz budynków pozostałych lub ich części. Z przedstawionej regulacji wynika, że za budynki pozostałe należy uznać wszystkie budynki niemieszczące się w pojęciu budynków mieszkalnych i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Porównując natomiast określone przez ustawodawcę górne granice stawek, jakie może ustalić rada gminy, należy zauważyć, że maksymalna stawka ustawowa od "pozostałych budynków" wynosiła w 2004 r. 5,82 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, natomiast od budynków mieszkalnych - 0,52 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. W konsekwencji zatem maksymalna stawka od "pozostałych budynków" była ponad 10 razy wyższa niż stawka maksymalna dla budynków mieszkalnych. W związku z tym zrozumiałe jest, że ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości, czy dany budynek (lokal) jest budynkiem (lokalem) mieszkalnym, czy też należy do kategorii budynków (lokali) "pozostałych" obejmujących lokale określone jako "użytkowe", ma istotne znaczenie dla ochrony interesów podatnika. Podkreślić należy, że w myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w 2004 r., podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków (celowe podkreślenie Sądu) i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji wypisy z ewidencji dotyczące gruntów i budynków mają decydujące znaczenie dla organów podatkowych, przy ustalaniu podatku od nieruchomości. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy I instancji ustalił, że w operacie ewidencji gruntów i budynków obowiązują zapisy świadczące o tym, że grunt przedmiotowej nieruchomości to tereny mieszkaniowe oraz że wyodrębniony lokal stanowiący współwłasność T.K. i K.K. to lokal użytkowy. Skoro zatem charakter i rodzaj spornego lokalu był jednoznacznie określony w operacie ewidencji gruntów i budynków, to tym samym organy podatkowe nie były uprawnione do dokonywania samodzielnej klasyfikacji funkcji tego lokalu (por. uchwała NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt II FPS 1/09, ONSAiWSA 2009/5/88; wyrok NSA z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt II FSK 854/08, niepubl.). Wskazać także należy, że w aktach notarialnych z dnia [...]r. i z [...]r., które dotyczyły przeniesienia własności spornego lokalu, określono ten lokal jako "użytkowy". Skarżący podpisując zawarte w formie aktów notarialnych umowy dotyczące przedmiotowego lokalu, nie kwestionował tego określenia. Dodać również trzeba, że w operacie szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego w dniu [...]r. określono sporny lokal jako użytkowy. W konsekwencji zatem organy podatkowe, w wyniku należycie przeprowadzonego postępowania dowodowego i na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów, prawidłowo ustaliły, iż sporny lokal jest lokalem użytkowym, a zatem podlega opodatkowaniu według stawek obowiązujących dla budynków (lokali) "pozostałych". Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynikało także w sposób nie budzący wątpliwości, że powierzchnia użytkowa spornego lokalu wynosiła [...]m2. Jak podkreślił organ odwoławczy taka powierzchnia lokalu została określona w aktach notarialnych z dnia [...]r. i z [...]r., wynikała również z operatu szacunkowego sporządzonego w dniu [...]r. Skarżący nie kwestionował natomiast powierzchni gruntów będących podstawą opodatkowania, wynoszącej [...] m2 (powierzchnia ta została wyliczona zgodnie z wynoszącym [...] udziałem w prawie własności gruntu o powierzchni [...] m2). Reasumując powyższe rozważania należy podkreślić, że organy podatkowe prawidłowo zakwalifikowały sporny lokal jako lokal użytkowy, prawidłowo ustaliły jego powierzchnię i w konsekwencji zastosowały także prawidłową stawkę podatku od nieruchomości, ustaloną w uchwale Rady Miejskiej W. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2004 rok. Organy podatkowe właściwie ustaliły także moment powstania obowiązku podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek (art. 6 ust. 5 u.p.ol.). T.K. otrzymał sporną nieruchomość w drodze darowizny w dniu [...]r., a zatem obowiązek podatkowy powstał w stosunku do współwłaścicieli od dnia [...] r. Od tego też miesiąca ustalono, proporcjonalnie do liczby miesięcy, podatek od nieruchomości. Końcowo trzeba także zauważyć, że – wbrew wnioskom zawartym w skardze – nie było podstaw do ustalenia ryczałtowego podatku od nieruchomości, gdyż takiej formy nie przewidują obecnie obowiązujące przepisy. Ponadto przepisy procedury sądowoadministracyjnej nie dają możliwości zasądzenia na rzecz skarżącego żądanej przez niego kwoty w celu przeznaczenia jej na wykonanie ekspertyzy. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.