III SA/Wr 813/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca) Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Paulina Białkowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 25 marca 2010 r. sprawy ze skargi W. S. na czynność Marszałka Województwa D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu produkcji brykietu opałowego z odpadów papieru i kartonu postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu 200 zł (dwieście złotych) wpisu sądowego. W. S. (zwany dalej skarżącym) złożył wniosek o dofinansowanie projektu produkcji [...] z [...] i [...] w ramach działania 1.1 "Inwestycje dla przedsiębiorstw" RPO WD na lata 2007-2013 (schemat 1.1.A2). Podczas przeprowadzania oceny merytorycznej przez ekspertów wchodzących V Komisji Oceny Projektów dla działania 1.1 RPO WD z powodu niespełnienia dwóch kryteriów kluczowych tej oceny, wniosek został oceniony negatywnie, wskutek czego projekt nie został rekomendowany do etapu wyboru celem dofinansowania. O powyższym skarżący został poinformowany pismem D. D. I. P. z dnia [...] r. nr [...] i pouczony o prawie złożenia odwołania do D. D. I. P., w terminie 10 dni od dnia otrzymania pisemnej informacji o negatywnym wyniku oceny. Pismem z dnia [...] r. skarżący złożył odwołanie od negatywnego wyniku oceny merytorycznej swojego projektu. D. D. I. P. pismem z dnia [...] r. [...] nie uwzględnił odwołania skarżącego. Powyższe rozstrzygnięcie zostało skarżącemu doręczone w dniu [...] r. wraz z pouczeniem, iż zgodnie z treścią art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skarżącemu, w terminie 10 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma, przysługuje mu prawo wniesienia do Marszałka Województwa D. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący skorzystał wprawdzie z prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Marszałka Województwa D., aczkolwiek wniosek ten został wniesiony z uchybieniem terminu do jego wniesienie, tj. po [...] dniach od dnia otrzymania pisemnej informacji od D. D. I. P. o odmowie rozpatrzenia odwołania. Dlatego też Dyrektor Departamentu RPO w Urzędzie Marszałkom Województwa D. (działając na podstawie stosownego pełnomocnictwa Marszałka Województwa D.) pismem z dnia [...] r. nr [...] odmówił rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ze względu na uchybienie terminu do jego wniesienia. Ponadto organ pouczył skarżącego o prawie wniesienia, w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargi, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) na warunkach przewidzianych przepisem art. 30c ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. nr 84, poz. 712). Pismem z dnia [...] r. skarżący wywiódł na w/w pismo – zgodnie z pouczeniem w nim zawartym – skargę do tutejszego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Przedmiotowy zakres sądowej kontroli wyznacza w niniejszej sprawie przede wszystkim norma art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. W takich przypadkach sądy stosują środki przewidziane w owych ustawach szczególnych, do których odsyła art. 3 § 3 p.p.s.a. Takim szczególnym aktem normatywnym dopuszczającym kontrolę sądów administracyjnych jest – między innymi – znajdująca niewątpliwie zastosowanie w rozpoznawanej sprawie ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (jednolity tekst: Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm., przywoływana w dalszych wywodach jako "u.z.p.pr."), co wynika zresztą wprost z art. 30c ust. 1 in fine tej ustawy. Procedura zaskarżania czynności jednostek zarządzających do sądów administracyjnych została określona zwłaszcza w art. 30b-30e ustawy. Wypada w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na postanowienie art. 30e, stosownie do którego przepisy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, stosuje się jedynie w zakresie nieuregulowanym w ustawie i to z jednoznacznym zakazem stosowania: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 p.p.s.a. Z takiego uregulowania wynika niezbicie, że rozwiązania przewidziane w ustawie stanowią lex specialis względem wchodzących w ogóle w rachubę przepisów p.p.s.a. Jako szczególne, przepisy ustawy muszą być zatem interpretowane ściśle. Niedopuszczalna jest więc ich rozszerzająca wykładnia. Niniejsza skarga – w ocenie Sądu – nie zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek zupełnie z innych powodów niż te które podniósł skarżący w skardze. Przepis art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. stanowi, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, o której mowa w art. 30b ust. 4, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze. zm.). Z treści tego przepisu wyraźnie wynika zatem, że po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego zaskarżalny do sądu administracyjnego jest jedynie akt wydany w trybie art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r., a zatem akt w postaci informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego. Wydając taki akt, zgodnie z ostatnio powołanym przepisem, właściwa instytucja informuje wnioskodawcę na piśmie o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c. Aktem takim nie jest natomiast czynność pozostawienia środka odwoławczego bez rozpatrzenia (czynność odmowy rozpatrzenia środka odwoławczego) przez właściwą instytucję na podstawie art. 30b ust. 5 u.z.p.p.r., gdy środek ten został wniesiony mimo prawidłowego pouczenia: po terminie, w sposób sprzeczny z pouczeniem bądź ewentualnie do niewłaściwej instytucji. Tym samym niedopuszczalna jest droga sądowoadministracyjna na czynność właściwej instytucji zarządzającej polegająca na pozostawieniu bez rozpatrzenia środka odwoławczego na podstawie art. 30b ust. 5 u.z.p.p.r. Potwierdzeniem powyższego jest również okoliczność, że w przepisie art. 30b ust. 5 u.z.p.p.r. ustawodawca nie wskazał na obowiązek pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego odmiennie niż w art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r. Natomiast przepis art. 30e u.z.p.p.r. – co wymaga ponownego podkreślenia Sądu - stanowiący, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy, należy rozumieć w kontekście odesłania z art. 3 § 3 p.p.s.a. do przepisu szczególnego i treści takiego przepisu, tj. art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. Mianowicie do aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na zasadzie odpowiedniego stosowania, można się odwoływać w zakresie nieuregulowanym jedynie w przypadku aktu, na którego przysługuje skarga, czyli czynności z art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r. rozpatrującego środek odwoławczy, a nie czynności pozostawienia tego środka odwoławczego bez rozpatrzenia. Tym samym nie można przyjmować dopuszczalności skargi na czynność pozostawienia środka odwoławczego bez rozpatrzenia bezpośrednio na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Powyższy artykuł ma odpowiednie zastosowanie tylko ze względu na treść art. 30e u.z.p.p.r. w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. Na podstawie art. 30g i art. 37 u.z.p.p.r. do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, a informacje otrzymywane przez wnioskodawcę dotyczące oceny jego wniosku, także w trakcie procedury odwoławczej, nie stanowią decyzji administracyjnej. Oznacza to, że czynności pozostawienia środka odwoławczego bez rozpatrzenia nie można uznać za jakąkolwiek czynność podlegającą zaskarżeniu, o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. (patrz postanowienie WSA w Gliwicach III SA/GI 369/10). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skoro skarga obejmowała swym zakresem czynność Marszałka Województwa D. z dnia [...] r. o odmowie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ze względu na uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, która to czynność - w rozumieniu art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. w zw. z art. 3 § 3 p.p.s.a. – nie podlega zaskarżeniu – to jako taka winna zostać odrzucona stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z kolei orzeczenie w zakresie kosztów (pkt II sentencji) znajduje uzasadnienie w uregulowaniu art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.