III SA/Wr 819/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca), , Protokolant specjalista Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją urządzenia do gier poza kasynem gry oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją, podjętą na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), zwanej dalej "Ordynacją podatkową", w związku z art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), zwanej dalej "u.g.h.", po rozpatrzeniu odwołania M.K. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000,00 zł w związku z eksploatacją urządzenia do gier o nazwie CASINO GAMES nr [...] poza kasynem gry, Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy w/w zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 29 października 2014 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w L. przeprowadzili czynności w lokalu: L., ul. [...], [...] L., w zakresie przestrzegania przepisów prawa regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych (udokumentowaną protokołem nr [...]). W jej wyniku stwierdzono, że w w/w miejscu znajduje się urządzenie do gier o nazwie CASINO GAMES nr [...], przedmiotowe urządzenie było eksploatowane bez stosownego zezwolenia na urządzanie gier na automatach. Na podstawie umowy najmu powierzchni użytkowej z 2014 r. zawartej pomiędzy skarżącym prowadzącym w/w lokal, a "P." Spółka z o.o. ustalono, że wstawiającym urządzenie była Spółka z o.o. P.. Jak wynika z protokołu przesłuchania świadka z dnia 3 czerwca 2015 r. skarżący w 2014 r. zawarł ze Spółką z o.o. P. umowę najmu powierzchni użytkowej, z której wynikało, iż została ustalona kwota czynszu w wysokości 40% zysków od każdego wstawionego automatu. Skarżący okazał faktury, które wystawił Spółce z o.o. P. za dzierżawę powierzchni użytkowej za miesiące: sierpień, wrzesień i październik 2014 r.. Kontrolujący korzystając poddali przedmiotowe urządzenie eksperymentowi, w wyniku którego ustalili m.in., że gra na urządzeniu wyczerpuje znamiona definicji gry na automacie zawartej w art. 2 ust. 3 u.g.h.. Stwierdzono także, że w/w lokal nie jest kasynem gry w rozumieniu definicji zawartej w art. 4 pkt 1 lit. a u.g.h., a dysponent urządzenia nie posiadał koncesji/zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, jak również poświadczenia rejestracji przedmiotowego urządzenia wymaganego przepisami u.g.h.. Mając na uwadze powyższe, Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia 17 czerwca 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie wobec M.K. w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z art. 89 u.g.h.. W dniu 17 lipca 2015 r. organ pierwszej instancji włączył do postępowania m.in. pismo skarżącego z dnia 17 marca 2015 r. wraz z fakturami za dzierżawę powierzchni użytkowej, wystawione przez P.H.U. M.K. dla P. Sp. z o.o. za miesiąc: sierpień, wrzesień i październik 2014 r., protokół przesłuchania świadka z dnia 3 czerwca 2015 r. oraz opinię biegłego sądowego mgr inż. R.R. z zakresu informatyki telekomunikacji i automatu do gier przy Sądzie Okręgowym w Cz. z dnia 21 marca 2015 r.. W wyniku przeprowadzonego postępowania, wykonanych czynności i pozyskanych dowodów Naczelnik Urzędu Celnego ustalił, że gry na w/w urządzeniu były grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h.; nie były one jednak prowadzone w kasynie gry ani w oparciu o ważne zezwolenie w tym zakresie. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2 u.g.h. Naczelnik Urzędu Celnego nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 12.000,00 zł. Skarżący wniósł od powyższej decyzji odwołanie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez jego błędne zastosowanie. Zdaniem pełnomocnika strony organ błędnie przyjął, że strona, do której skierowana została decyzja, urządzała gry. W u.g.h. nie zdefiniowano pojęcia "urządzania gier". Odwołać się należy zatem do językowego rozumienia tego pojęcia. Jak podaje Słowik Języka Polskiego PWN, "urządzać" ("urządzić") znaczy tyle, co "wyposażyć coś w odpowiednie sprzęty", czy też "zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie itp.". Tym samym czasownik ten oznacza cały zespół czynności, które prowadzą do jakiegoś rezultatu - w tym konkretnym przypadku do osiągania zysków z gier na automatach. Z pewnością "urządzanie" jest pojęciem szerszym niż "prowadzenie". Zdaniem pełnomocnika strony ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wcale nie wynika, by M.K. ustalał regulamin, określał prawa i obowiązki uczestników gier, zatrudniał i przeszkalał pracowników, zapewniał stosowne zabezpieczenia, ale także nie przystosowywał w żaden sposób lokalu na potrzeby umieszczenia w nim automatów do gier. Wręcz przeciwnie, wszelkie czynności wykonywali przedstawiciele Spółki z o.o. P.. Skarżący nie miał także dostępu do wnętrza automatów, nie mógł wybierać z nich pieniędzy, nie instruował graczy odnośnie zasad gry. Dyrektor Izby Celnej po dokonaniu analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału, wskazał m.in., że jak wynika z akt sprawy urządzającym gry na automacie był skarżący, który w godzinach otwarcia lokalu umożliwiała nieograniczony dostęp do automatów oraz zapewniał dostęp energii elektrycznej dla ich funkcjonowania. Potwierdza to zgromadzony w sprawie materiał w tym m.in. treść protokołu jego przesłuchania. Wynika z niego, że skarżący w 2014 r. zawarł ze Spółką z o.o. P. umowę najmu powierzchni użytkowej, z której wynikało, iż została ustalona kwota czynszu w wysokości 40% zysków od każdego wstawionego automatu. Skarżący okazał faktury, które wystawił Spółce z o.o. P. za dzierżawę powierzchni użytkowej za miesiące: sierpień, wrzesień i październik 2014 r.. Z umowy najmu wynikają również pewne uprawnienia oraz obowiązki, tj. zapewnia dostęp do automatu serwisantom, dostarcza do automatów energię elektryczną, pobiera opłatę za najem w procencie (40%) przychodu z eksploatacji automatu, zatem jest finansowo zainteresowana wysokim przychodem (długie godziny otwarcia lokalu, zapewnienie sprawności lokalu, obsługa graczy, etc), partycypuje w kosztach poniesionych szkód automatu lub utraconych przychodów, zobowiązana jest zapewnić właściwe warunki przewidziane dla prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach losowych, otwiera urządzenia, posiada klucze do urządzenia, posiada kontakt z serwisem, ma prawo do używania opcji serwisowych, posiada poufne informacje o przychodach z automatu, reprezentuje właściciela automatu, w przypadku ingerencji osób trzecich czy organów administracji państwowej w odniesieniu do automatu. Zatem z protokołu przesłuchania świadka bezsprzecznie wynika, że skarżący w odniesieniu do przedmiotowego automatu spełniał rolę urządzającego gry na automacie (aranżował, przyczynił się, otwierał, pakował, ustawiał, przygotowywał, realizował, uruchamiał, załatwiał etc). Ponadto organ odwoławczy wskazał, że z opinii sporządzonych przez biegłego sądowego do sprawy karnej skarbowej wynika, iż kontrolowany automat: "Badany urządzenie elektroniczne jest automatem do gier, w którym zainstalowano gry komputerowe o charakterze losowym, Gra rozpoczyna się od wyboru jednej z dostępnych gier, ustawienia stawki gry i naciśnięcia przycisku "START". Naciśnięcie przycisku "START" rozpoczyna obracanie się bębnów z symbolami. Wprawione w ruch bębny zatrzymują się samoczynnie. Jeżeli symbole na poszczególnych bębnach (lub karty w grze Poker) utworzą określoną w planie gry kombinację w danych liniach, to grający otrzymuje wygraną w postaci punktów, które zostają dopisane do licznika BANK, Poprzez naciśnięcie i przytrzymanie klawisza "START" możliwe jest prowadzenie gry w formie automatycznej - kolejne gry rozgrywają się automatycznie bez wpływu gracza na przebieg gier, Wynik uzyskany w każdej grze ma charakter losowy i jest niezależny od umiejętności (zręczności) grającego bądź jego zdolności psycho-motorycznych. Grający nie ma realnego wpływu na to w jakiej konfiguracji zatrzymują się i układają symbole skutkujące wygraną. W automacie zainstalowane jest Hopper służący do wypłaty wygranych. Badany automat umożliwia rozgrywanie gier o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Biegły sądowy we wniosku końcowym stwierdził, że badane urządzenie podlega przepisom u.g.h.. W toku badania ustalono, że zostały spełnione wszystkie niezbędne ustawowe wymagania, co jest podstawą do stwierdzenia podlegania badanych gier na nim urządzanych pod u.g.h.. Z powyższej opinii oraz z protokołu kontroli wynika, że urządzenie spełnia warunki, o których mowa w art. 2 ust. 3 i 4 u.g.h.. Szczególnego podkreślenia – zdaniem organu - wymaga fakt braku zręcznościowego charakteru przedmiotowego urządzenia do gier, albowiem w trakcie przeprowadzonej kontroli ustalono, że automat nie jest maszyną do gier zręcznościowych, ponieważ wynik uzyskiwany przez gracza jest bezwzględnie przypadkowy, czyli losowy, a bębny zatrzymywały się samoczynnie bez ingerencji grającego, posiadając opcje automatyczną. Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji, że przedmiotowe urządzenie jest automatem do prowadzenia gier w rozumieniu przepisów wyżej cytowanej u.g.h.. Ponadto, zdaniem Dyrektora Izby Celnej, w przedmiotowej sprawie zgromadzony materiał, w tym w szczególności dowód z przeprowadzonej kontroli oraz opinie biegłego sądowego jednoznacznie przesądzają o tym, że na przedmiotowych urządzeniach urządzane były gry hazardowe w celach komercyjnych, mające charakter losowy i ten materiał organ odwoławczy uznaje za miarodajny i stanowiący wystarczającą podstawę do wydania rozstrzygnięcia. Przeprowadzona kontrola oraz uzyskane w toku postępowania dowody w postaci opinii biegłego sądowego pozwoliła na stwierdzenie, że przedmiotowe urządzenia spełniają definicyjne przesłanki gier na automatach, określone w art. 2 u.g.h.. Bezspornym jest również fakt, że w w/w lokalu gastronomicznym, w którym właściciel urządzenia oraz właściciel lokalu urządzali gry hazardowe na przedmiotowym urządzeniu, nie jest kasynem gry w rozumieniu zapisów zawartych w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.g.h.. Z powyższego wyraźnie wynika, że przedmiotowe urządzenie umożliwia gry, w których grający nie ma wpływu na wynik gry - co oznacza, że w odniesieniu do tego rodzaju gier - spełniona została wskazana w art. 2 ust. 3 u.g.h. przesłanka - umożliwia rozgrywanie gier o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Strona zaś nie przedstawiła żadnych dowodów przeciw tezie, że na przedmiotowych urządzeniach gry prowadzone były w celach komercyjnych i miały losowy charakter. W najobszerniejszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji odnoszącej się do zarzutu naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust 2 pkt 2 u.g.h., organ - po szczegółowych rozważaniach, w których uwzględniono wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11), na tle innych judykatów tego Trybunału, a także orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego i sądów administracyjnych (także wyroków tutejszego Sądu) – skonkludował, że nałożenie kary pieniężnej w przedmiotowej sprawie należy uznać za uzasadnione. Odnośnie zaś zastosowanej podstawy prawnej, organ dodał, że skoro przedmiotowy automat był automatem, o którym mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h., to urządzanie na nim gier dopuszczalne było tylko na podstawie posiadanej koncesji w kasynie gry. Zgodnie bowiem z art. 3 u.g.h. urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w u.g.h.. A jak wynika z art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. W niniejszej sprawie przedmiotowy lokal nie był kasynem gry w rozumieniu u.g.h. a jego właściciel nie posiadał zezwolenia na prowadzenie tego rodzaju ośrodka. Ponieważ strona prowadziła gry na urządzeniach, o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. poza kasynem gry, to zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 należało wymierzyć jej karę w wysokości 12.000 zł z tytułu użytkowania każdego z nich. W skardze na powyższą decyzję M.K. zarzucił naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżący jest osoba urządzającą gry na automatach poza kasynem gry. Wskazując na powyższy zarzut strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, dopuszczenie dowodu z dokumentów w postaci: kserokopii umowy najmu nr [...] z dnia 12 lutego 2014 r. i jej załącznika nr 4, kserokopii protokołu instalacji z dnia 12 lutego 2014 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymują stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Sąd nie znalazł podstaw proceduralnych i materialnoprawnych do wyeliminowania kwestionowanego rozstrzygnięcia ze zbioru legalnych aktów administracji publicznej. Zdaniem składu orzekającego Sądu podstawowe w sprawie znaczenie należało przypisać tym zarzutom podnoszonym wielokrotnie w skardze, które w istocie sprowadzają się do sugestii skierowania rozstrzygnięć organów celnych obu instancji pod adresem podmiotu, który nie urządzał gier, w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h.. Od rozważenia trafności (lub bezzasadności) tego właśnie zarzutu wypada zatem rozpocząć wywody niniejszego uzasadnienia. Wprowadzając w art. 89 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.g.h. pojęcie "urządzający gry", wyłącznie w celu wskazania podmiotu, który podlega stosownej karze pieniężnej, prawodawca nie zdefiniował tego określenia. Dlatego też, stosując wskazane unormowania, trzeba dokonywać – każdorazowo – oceny, czy można przypisać danemu podmiotowi status "urządzającego gry", która powinna uwzględniać wszystkie, konkretne okoliczności danej sprawy. W rozpoznawanym przez Sąd przypadku pełnomocnik strony twierdzi, że skarżący nie mógł być objęty hipotezą art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., bowiem nie ustalał regulaminu, nie określał praw i obowiązków uczestników gier, nie zatrudniał i nie przeszkalał pracowników, nie zapewniał stosownego zabezpieczenia, ani także nie przystosowywał w żaden sposób swojego lokalu na potrzeby umieszczenia w nim automatów do gier. Ponadto skarżący nie miał żadnego wpływu na to, jakie automaty zostaną zainstalowane, a także nawet na to, jaka będzie ich ostateczna liczba. Wszelkie czynności związane z obsługą automatów wykonywali przedstawiciele P. sp. z o.o. we W.. Skarżący nie miał także dostępu do wnętrza automatów, nie mógł wybierać z nich pieniędzy. Nie instruował graczy odnośnie zasad gry. Z takim ujęciem spornej kwestii nie można się zgodzić. Co najmniej z dwóch powodów. Godzi się, po pierwsze, zauważyć, że żaden z przepisów u.g.h. nie zakazuje wyraźnie – formalnie rzecz biorąc – zawierania umów (najmu, dzierżawy czy też użyczenia), na podstawie których wyłącznie inny podmiot będzie dopiero, w pełni samodzielnie, eksploatował automaty do gier w rozumieniu art. 2 ust. 3 (lub art. 2 ust. 5) u.g.h.. Z drugiej jednak strony nie można zaprzeczyć twierdzeniu, że dla faktycznego prowadzenia (organizowania, urządzania) gier losowych potrzebne jest spełnienie co najmniej dwóch warunków: dysponowanie urządzeniem do prowadzenia gier oraz dysponowanie miejscem, w którym owe automaty można byłoby usytuować i eksploatować. Uwzględniając takie uwarunkowania można byłoby – przynajmniej z punktu widzenia zachowania reguł logiki formalnej – skutecznie bronić już teraz poglądu, że w sytuacji, gdy jeden z podmiotów dysponuje samymi tylko automatami (nie mając jednak pomieszczenia, gdzie mogłyby one funkcjonować), a inny podmiot – odwrotnie – jest dysponentem pomieszczenia (nie ma jednak automatów), oba podmioty można byłoby uznać za "urządzających gry", w myśl art. 89 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.g.h. już wówczas, gdy na podstawie zawartego kontraktu władający automatami korzysta z lokalu należącego do innego podmiotu, w którym to pomieszczeniu automaty te są udostępnianie dla ogółu. Po drugie, gdyby nawet uznać za niewystarczającą (dla przypisania skarżącemu statusu podmiotu co najmniej współurządzającego gry hazardowe na automatach) – co przyjmuje także skład sądu rozpoznający niniejszą sprawę – samą tylko okoliczność dopiero co opisaną, niezwłocznie zaakcentować trzeba, że w tym konkretnie rozstrzyganym przypadku należy mieć dodatkowo na uwadze dalsze jeszcze aspekty. Umowa, na którą powołują się obie strony sporu sądowego, wywodząc jednak z jej treści różne konsekwencje, jest bez wątpienia kontraktem prywatnym, regulowanym przepisami prawa cywilnego. W ocenie Sądu, nie można w związku z tym skutecznie polemizować z poglądem, że interpretacja takiej umowy powinna być także dokonywana z zastosowaniem reguł przewidzianych w tej gałęzi polskiego systemu prawa. Podstawowe znaczenie będzie miała zatem w tym przypadku norma wysłowiona w art. 65 § 2 k.c., wedle której w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. W kontekście przytoczonej reguły interpretacyjnej godzi się przede wszystkim zwrócić uwagę na następujące kwestie. Umowa zawarta przez stronę skarżącą (w roli podmiotu udostępniającego część powierzchni lokalu, którym dysponuje) z inną spółką (korzystającą z tej powierzchni w celu umieszczenia należących do niej automatów do gier) nazwana została przez strony "Umową najmu powierzchni użytkowej". Poszczególne elementy tej umowy zdają się prima facie wskazywać, że ma ona rzeczywiście taki charakter, skoro w zamian za swoje świadczenie, skarżący uzyskuje roszczenie o zapłatę czynszu. Niemniej, jak wynika z umowy najmu powierzchni użytkowej nr [...], wynajmujący – strona skarżąca posiada określone uprawnienia oraz obowiązki związane z automatem do gier: zapewnia pobór w lokalu energii elektrycznej na potrzeby eksploatacji zainstalowanych urządzeń, zapewnia Spółce oraz jej (przedstawicielom) serwisantom i wskazanym przez Spółkę podmiotom swobodny dostęp do zainstalowanych urządzeń, powiadamia zarówno Spółkę, jak również właściwy dla miejsca zdarzenia organ Policji o włamaniu lub istotnym uszkodzeniu automatów, przechowuje klucze do urządzenia, w tym automatu do gier losowych, umożliwiające otwarcie urządzenia oraz używanie opcji serwisowych, nie przekazuje i nie ujawnia osobom trzecim wszelkich informacji o przychodach Spółki z urządzeń, w szczególności automatów do gier losowych. Ponadto integralną częścią umowy jest Instrukcja Postępowania dla Wynajmującego i personelu ingerencji osób trzecich lub organów administracji w stosunku do Urządzenia (załącznik nr 4 do umowy). Istotne jest również, że wysokość świadczenia Spółki określonego werbalnie jako czynsz została jednak określona w specyficzny sposób w artykule 5 ust. 1 umowy. Figuruje tam następujące sformułowanie: "1. Miesięczny czynsz najmu Strony określają na procent od przychodów 45 (przez przychód w wypadku automatów losowych Strony rozumieją różnicę pomiędzy wpłatami do automatu, a wypłatami z automatu). Kwota uzyskana w wyniku zastosowania ustalonego procentu od przychodu stanowi kwotę brutto, zawierającą należny podatek VAT, należnego czynszu najmu.". Zdaniem Sądu z przywołanego, dosłownego postanowienia umowy, które jednak – w świetle art. 65 § 2 k.c. – nie ma wszak decydującego znaczenia dla kierunku wykładni analizowanego kontraktu, wynika niezbicie (niedwuznacznie), że "celem" tej umowy, a zarazem "zgodnym zamiarem stron", było nie tyle zawarcie klasycznego kontraktu najmu, ile podjęcie wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego polegającego właśnie na połączeniu składników majątkowych, jakimi dysponowały strony kontraktu (lokalem użytkowym strony skarżącej oraz automatami innej spółki), które dopiero wspólnie umożliwiały uruchomienie gier na automatach w sposób dostępny dla ogółu, a więc ich "urządzanie" (w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.g.h.). Dokonując interpretacji zgodnie z dyspozycją art. 65 § 2 k.c., trzeba mieć dodatkowo na uwadze to, że skontrolowany przez funkcjonariuszy celnych automat miał być eksploatowany w celach ewidentnie komercyjnych (odpłatność uiszczana przez graczy za możliwość uruchomienia gry), przy czym przychody z gier (w rzeczywistości zysk – skoro chodziło o różnicę między wpłatami graczy, a wypłatami z tytułu wygranych, która to różnica zawsze jest wartością dodatnią w tego typu działalności, jak podjęta przez strony kontraktu) miałyby być w istocie dzielone między stronami analizowanej umowy w następującej proporcji: 45 % dla skarżącego (tzw. wynajmującego) i 65 % dla Spółki. W przedstawionych okolicznościach, które zostały ustalone przez same organy celne, organy te powinny były wręcz uznać skarżącego co najmniej za podmiot współurządzający gry. Dotychczasowe rozważania prowadzą nieuchronnie do ostatecznej konstatacji, w myśl której w rozpoznawanej sprawie bez wątpienia również strona skarżąca "urządzała gry" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt i pkt 2 u.g.h.. Nie można zatem zarzucić, że skarżący nie mógł być adresatem decyzji, w której wymierzono karę pieniężną. Rola strony skarżącej nie ograniczała się bowiem wcale – jak twierdzi – do zapewnienia poboru energii elektrycznej i zapewnienia dostępu do urządzeń. W zakresie innych obowiązków oprócz partycypowania w zyskach mieszczą się bowiem bez wątpienia powinności strony skarżącej, zastrzeżone w umowie, o których była mowa wyżej. To zaś niewątpliwie wskazuje, że urządzającym gry na automacie była strona skarżąca. Dotychczasowe wywody prowadzą do ostatecznej konkluzji, że kontrolowane decyzje nie naruszają prawa, co obligowało Sąd – stosownie do dyspozycji art. 151 P.p.s.a. – do oddalenia skargi.