III SA/Wr 82/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2019 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi Gminy K. na uchwałę Zarządu Województwa D. z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie sporządzenia i podania do publicznej wiadomości listy informującej o kolejności przysługiwania pomocy na operacje typu "[...]" w ramach działania "Podstawowe usługi i odnowa wsi na obszarach wiejskich" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz określenia wysokości pomocy na te operacje postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] Zarząd Województwa [..] podjął uchwałę nr [..] w przedmiocie sporządzenia i podania do publicznej wiadomości listy informującej o kolejności przysługiwania pomocy na operacje typu "Inwestycje w obiekty pełniące funkcje kulturalne" w ramach działania "[...]" objętego Programem [..] na lata [..] oraz określenia wysokości pomocy na te operacje dla naboru przeprowadzonego od [..] do [...]r. W uchwale wskazano, że po podaniu do publicznej wiadomości listy stanowiącej załącznik do uchwały przeprowadzana jest kontrola administracyjna wniosków o przyznania pomocy ujętych na liście w zakresie spełnienia warunków przyznania pomocy. Kontroli podlegają wnioski o przyznanie pomocy w ilości, która jest ustalana na podstawie sumy wnioskowanej pomocy na realizację operacji objętych tymi wnioskami, mieszczącej się do wysokości 150 % limitu środków przewidzianych na operacje typu "inwestycje w obiekty pełniące funkcje kulturalne" – do 80 miejsca włącznie (§ 2 zaskarżonej uchwały). Zgodnie z kolejnością przysługiwania pomocy określony w § 2 limit 100 % środków przewidzianych na operacje obejmuje wnioski z listy stanowiącej załącznik do uchwały do 53 miejsca włącznie. Skarżąca Gmina [..] zajęła 79 miejsce na liście. Uchwała została opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Marszałkowskiego w dniu [..] r. W skardze na powyższą uchwałę strona skarżąca wniosła o jej uchylenie. W odpowiedzi organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wskazać trzeba, że przed dokonaniem oceny merytorycznej zasadności skargi Sąd z urzędu bada dopuszczalność skargi. W tym zakresie ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przesłankę taką stanowi niedopuszczalność wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Należy więc w pierwszej kolejności ustalić, czy poddana kontroli sądu sprawa podlega rozpoznaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zakres ich właściwości rzeczowej został uregulowany w art. 3 § 2 p.p.s.a. Katalog aktów prawnych oraz czynności organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych zawarty w ww. przepisie obejmuje: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. W sprawie strona skarżąca wniosła skargę na uchwałę w przedmiocie sporządzenia i podania do publicznej wiadomości listy informującej o kolejności przysługiwania pomocy na operacje typu "[...]" objętego Programem [..] na lata [..] oraz określenia wysokości pomocy na te operacje. Załącznik do tej uchwały stanowiła lista podmiotów ubiegających się o przyznanie pomocy, według kolejności jej przysługiwania i określająca liczbę punktów przyznanych każdemu podmiotowi. Uchwała ta wraz z listą została podana do publicznej wiadomości w dniu [..] r. Nie budzi wątpliwości, że zaskarżona uchwała nie stanowi decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, ani postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), czy też postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3). Nie jest to również żaden z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a do 7 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia było zatem to, czy zaskarżona uchwała mieści się w kategorii "innych aktów i czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że stosowanie tego przepisu może mieć miejsce, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) akt lub czynność nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych, skierowane do konkretnego podmiotu, 3) mają charakter publicznoprawny oraz 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 31-32; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 29-31). Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, s. 32). Zaskarżona uchwała nie stanowi indywidualnego rozstrzygnięcia, a ponadto ma charakter jedynie informujący o kolejności przysługiwania pomocy. Jej treść nie zawiera konkretyzacji w odniesieniu do strony skarżącej jakiegokolwiek uprawnienia lub obowiązku. Z tych względów należało uznać, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na marginesie powyższych uwag należy dodać, że zaskarżona uchwała została podjęta m.in. na podstawie przepisów ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz.627, zwana dalej "ustawą") oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 18 sierpnia 2017 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Inwestycje w obiekty pełniące funkcje kulturalne", operacje typu "Kształtowanie przestrzeni publicznej" oraz operacje typu "Ochrona zabytków i budownictwa tradycyjnego" w ramach działania "Podstawowe usługi i odnowa wsi na obszarach wiejskich" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 1737). Skarżąca Gmina złożyła bowiem wniosek o przyznanie pomocy finansowej w ramach poddziałania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy, tj. podstawowe usługi i odnowa wsi na obszarach wiejskich. W konsekwencji zatem w sprawie miał zastosowanie także art. 35 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. b, pkt 4, 5, pkt 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. W myśl art. 35 ust. 2 ustawy, w przypadku odmowy przyznania pomocy podmiotowi ubiegającemu się o nią przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W konsekwencji zatem – w ocenie Sądu – obowiązkiem organu było poinformowanie strony skarżącej na piśmie – w trybie art. 35 ust. 1 ustawy – o odmowie przyznania pomocy z uwagi na to, że limit 100 % środków przewidzianych na operacje obejmuje wnioski z listy stanowiącej załącznik do uchwały do 53 miejsca włącznie. Organ powinien wyjaśnić także jaką ilość punktów przyznał za poszczególne kryteria i uzasadnić swoje stanowisko. Pismo takie, zawierające informację o odmowie przyznania pomocy z powodu braku środków mogłoby być przedmiotem skargi do Sądu, na podstawie art. 35 ust. 2 ustawy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.