III SA/Wr 822/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak Sędzia WSA Maciej Guziński Protokolant Ewa Zawal po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 25 marca 2011 r. sprawy ze skargi B. G. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia z zakresu płatności rolnośrodowiskowych postanawia: I. umorzyć postępowanie; II. zwrócić stronie skarżącej [...] ([...]) złotych, tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia [...] r. B. G. (zwana dalej skarżącą) wniosła skargę na opisaną w osnowie niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia z zakresu płatności rolnośrodowiskowych. Pismem z dnia [...] r. skarżąca "wycofała skargę" na w/w postanowienie i "wniosła o zwrot kosztów". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Skuteczność cofnięcia skargi uzależniona jest - zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie 3 p.p.s.a. - od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie dopuszczalności dokonania tej czynności procesowej. Niedopuszczalność cofnięcia skargi stwierdzana jest przy tym jedynie w przypadku ustalenia, że wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spowodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w sprawie, cofnięcie skargi nie budzi - z tego punktu widzenia - żadnych wątpliwości. W konsekwencji powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlegało umorzeniu (pkt. I). Orzeczenie zawarte w pkt. II sentencji znajduje zaś uzasadnienie w treści art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.