III SA/Wr 83/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska Sędzia WSA Ireneusz Dukiel (sprawozdawca) Protokolant specjalista Monika Tarasiewicz po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi "A" PHU Spółki z o.o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. – obecnie: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry oddala skargę w całości. Dyrektor Izby Celnej we Wrocławiu (dalej jako Dyrektor IC, organ II instancji, organ odwoławczy) zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2016 r. ([...]), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej jako Ordynacja podatkowa lub w skrócie O.p.) w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej jako u.g.h.) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. (dalej jako Naczelnik UC, organ I instancji, organ celny) z dnia [...] 2016 r. (nr[...]) w sprawie nałożenia na "A" Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe Sp. z o.o. w G. (dalej jako spółka, strona skarżąca, skarżąca) kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł w związku z urządzaniem gier na automatach o nazwie [...] nr [...] poza kasynem gry. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w dniu 14 stycznia 2015 r., na podstawie art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (dalej jako ustawa o Służbie Celnej lub w skrócie u.S.C.), funkcjonariusze Urzędu Celnego w L. przeprowadzili na Stacji Paliw "A " przy ul. K. [...] w J. kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów prawa regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych (z przeprowadzonych czynności sporządzony został protokół nr [...]). W wyniku kontroli stwierdzono, iż w ww. miejscu znajduje się urządzenie do gier o nazwie [...] nr[...] , które w momencie rozpoczęcia kontroli podłączone było, za pomocą przewodu, do sieci energetycznej i włączone. Kontrolujący korzystając z uprawnienia wynikającego z art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej, poddali przedmiotowe urządzenie eksperymentowi, w wyniku którego ustalili m.in., iż gra na nim wyczerpuje znamiona definicji gry na automacie zawartej w art. 2 ust. 3 u.g.h. Stwierdzono także, że w/w lokal nie jest kasynem gry w rozumieniu definicji zawartej w art. 4 pkt 1 lit. a u.g.h. Nadto zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdził, iż urządzającym gry na automatach była skarżąca. Okoliczność tą uznano w oparciu o treść umowy najmu powierzchni użytkowej nr [...] z dnia [...] 2014 r. zawartej pomiędzy "B" Sp. z o.o. we W., a skarżącą, której przedmiotem był najem powierzchni w w/w lokalu. Miesięczny czynsz dzierżawca zobowiązał się płacić wydzierżawiającemu w wysokości 40% od przychodów. Kierując się przepisem art. 89 u.g.h. oraz mając na uwadze powyższe, Naczelnik UC postanowieniem z dnia 7 marca 2016 r. wszczął z urzędu wobec skarżącej postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z art. 89 u.g.h., natomiast decyzją z dnia [...] 2016 r. (nr[...]) - działając na podstawie art. 89 ust. 1 pkt. 2, ust. 2 pkt. 2, art. 90 ust. 1 i 2 u.gh. - nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, jak również zwrot wszelkich poniesionych kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust 2 pkt 2 u.g.h. przez jego błędne zastosowanie wobec strony w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu podniesiono, iż organ I instancji błędnie przyjął, że strona, do której skierowana została decyzja "urządzała gry" w opisanym wyżej lokalu, podczas gdy wynajmowała ona jedynie powierzchnię lokalu innemu podmiotowi, który prowadził tam swoją działalność, na jego ryzyko i odpowiedzialność. Zarzucono także, iż organ I instancji wymierzył karę za "urządzanie gier na automatach poza kasynem" w sytuacji, gdy nie został notyfikowany przepis zakazujący urządzania gier na automatach poza kasynem i tym samym jako nieskuteczny, wyklucza w każdym przypadku zastosowanie kary pieniężnej za jego naruszenie. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektor IC oparł się na art. 2 ust. 3, art. 6 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Wskazał, że - stosownie do art. 2 ust. 3 u.g.h. - grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Nadto wskazał, iż zgodnie z art. 2 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Organ odwoławczy wskazał, iż z akt sprawy wynika, iż dysponentem oraz urządzającym gry na automatach była skarżąca spółka. Potwierdza to treść umowy najmu powierzchni użytkowej z dnia [...] 2014 r. zawartej pomiędzy "B" Sp. z o.o. we W., a skarżącą spółką, której przedmiotem było wydzierżawienie powierzchni lokalu i związany z tym obowiązek dzierżawcy uiszczania miesięcznego czynszu w wysokości 40% od przychodów. Zdaniem organu odwoławczego niniejsza umowa stanowi de facto umowę o współpracę gdzie występuje podział zysków ze wspólnego przedsięwzięcia w proporcjach 40 do 60 %, a o charakterze umowy decydują zawarte w niej postanowienia, a nie nazwa umowy. Umowa o współpracy wyraża wolę, intencję współpracy i zakreśla potencjalny obszar, na którym współpraca będzie realizowana, nie precyzując jednakże konkretnych działań żadnej ze stron. Zdaniem organu przedmiotową umowę, o przekazaniu automatów do gier hazardowych i użytkowania ich na 2 m² w opisanym lokalu wraz z instrukcją postępowania w przypadku ingerencji osób trzecich lub organów administracji w stosunku do urządzeń, z jednoczesnym zapisem o wspólnym czerpaniu korzyści w stosunku 40 do 60 procent z przychodów z kontrolowanych automatów, trudno określić jako typową umowę najmu. W niniejszej sprawie nie mamy bowiem do czynienia jedynie z okolicznością oddania w formie umowy najmu lokalu za stały czynsz do władania innemu podmiotowi pod eksploatację automatów, lecz ze wspólnym przedsięwzięciem w zakresie gier w rozumieniu u.g.h. W przedmiotowym przypadku występuje element podziału wspólnego zysku z eksploatacji urządzenia do gier hazardowych oraz podział ról, a mianowicie uzgodnienia dotyczące postępowania personelu w przypadku kontroli ze strony uprawnionych organów państwa. Ponadto prawo otwarcia urządzenia, a przede wszystkim, możliwość używania opcji serwisowych, co zostało zawarte w ww. umowie, wykracza daleko poza zwykłą treść umowy najmu. Czynności wykonywane przez stronę w stosunku do automatów świadczą o tym, że strona podejmowała działania wykraczające poza zwyczajowe czynności umowy najmu, co też wyczerpuje znamiona pojęcia "urządzanie gier". Organ odwoławczy nadmienił także, iż spółka nigdy nie uzyskała, a tym samym nie posiadała zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w formie kasyna gry i w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (Spółka powstała w 2011 r., czyli po wejściu w życie u.g.h.). Dalej wskazał, iż przeprowadzone postępowanie potwierdziło, że badany automat jest urządzeniem elektronicznym, a urządzane na nim gry zawierały element losowości, o którym mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. Nadto miały charakter komercyjny. Okoliczności te znajdują swoje uzasadnienie w treści protokołu z kontroli, w trakcie której przeprowadzono eksperyment wskazujący, iż: - w momencie rozpoczęcia kontroli urządzenie podłączone było, za pomocą przewodu, do sieci energetycznej i włączone; - urządzenie umożliwiało gry po wpłaceniu środków płatniczych; - gracz nie miał wpływu na uzyskanie wygrywającej kombinacji na urządzeniach (układ symboli tworzył się zupełnie losowo); - w urządzeniu zainstalowany jest hopper służący do wypłaty wygranych; - kontrolowany lokal nie jest kasynem gry w rozumieniu definicji zawartej w art. 4 pkt 1 lit. a ustawy o grach hazardowych. Z powyższymi ustaleniami koresponduje także pozyskana opinia biegłego sądowego, w której stwierdził m.in., że: - Badany automat służy do celów komercyjnych, a warunkiem jego uruchomienia jest zakredytowanie przez grającego gotówką w wysokości zależnej od ilości punktów przeznaczonych na rozgrywanie udostępnionych gier losowych; - Badany automat umożliwia rozgrywanie gier losowych, w których uzyskane wygrane punktowe pozwalają na przedłużenie gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze jak również dają możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (art. 2 ust. 4 u.g.h.); - W automacie zainstalowany jest hopper służący do wypłaty wygranych; - Badany automat umożliwia rozgrywanie gier o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości (art. 2 ust. 3 u.g.h.); - Gry prowadzone na badanym urządzeniu spełniają kryteria gier na automatach w rozumieniu u.g.h. W dalszej części uzasadnienia organ podkreślił, że w sprawie pozyskano legalne dowody. Zgodnie bowiem z art. 30 ustawy o Służbie Celnej kontrola wykonywana przez Służbę Celną polega na sprawdzaniu prawidłowości przestrzegania przepisów prawa przez zobowiązany do tego podmiot poddany kontroli, zaś - w świetle ust. 2 pkt 3 cyt. przepisu - kontroli podlega przestrzeganie przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. W opinii Dyrektora IC, wskazane dowody są dowodami, o których mowa w art. 181 Ordynacji podatkowej i które - w myśl art. 180 § 1 O.p. - należało dopuścić jako przyczyniające się do wyjaśnienia sprawy. W jego ocenie, tak zgromadzony materiał dowodowy stał się podstawą rozstrzygnięcia zgodnie z art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Dyrektor IC odniósł się także do zarzutu dotyczącego bezpodstawnego zastosowania wobec spółki przepisów, na podstawie których nałożono na skarżącego karę. Podał, że w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako TSUE) z dnia 19 lipca 2012 r., w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, Trybunał jednoznacznie wypowiedział się jedynie na temat art. 14 ust. 1 u.g.h., wskazując na jego techniczny charakter (w rozumieniu ww. dyrektywy). Podniósł, że TSUE wyraził także pogląd, że przepisy przejściowe u.g.h. nakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych oraz, że te przepisy przejściowe to: art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 2 u.g.h. Organ zauważył, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., mocą którego wymierzono w sprawie karę pieniężną, nie został oceniony w tym orzeczeniu i że - poza tym - przepis ten znajduje się w rozdziale 10 u.g.h., zatytułowanym "Kary pieniężne" - nie jest zatem także przepisem przejściowym, gdyż te znajdują się w rozdziale 12. Nie tego przepisu dotyczył zatem - zdaniem organu - analizowany wyrok TSUE. Organ podkreślił, że pytania prejudycjalne, inicjujące wydanie omawianego wyroku, dotyczyły rzeczywiście przepisów przejściowych, tj. art. 129 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 135 ust. 2 u.g.h. oraz że rozszerzające traktowanie znaczenia omawianego orzeczenia TSUE (tu odnoszone do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.) wydaje się być nieuprawnione. Organ odwoławczy stwierdził, że nawet gdyby pominąć powyższą argumentację, uznając, że analizowany wyrok dotyczy także art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., to należy zauważyć, w orzeczeniu TSUE nie przesądził jednoznacznie kwestii, czy przepisy tam wskazane (faktycznie art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 129 ust. 2 u.g.h.) mają charakter "przepisów technicznych'', wskazując jedynie, że taki ich charakter jest potencjalnie możliwy. W tych okolicznościach Trybunał uznał, że to sąd krajowy powinien ustalić czy takie zakazy (jak te - wynikające z powołanych przepisów art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 129 ust. 2), których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, mogą wpływać w sposób istotny na właściwości lub sprzedaż tych automatów (pkt 37 orzeczenia). Zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw do uznania, że w związku z orzeczeniem TSUE należałoby zastosowanie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. uznać za nieprawidłowe, skoro orzeczenie to ani nie dotyczy przedmiotowego przepisu ani nawet nie przesądza jednoznacznie charakteru innych przepisów tej ustawy, których dotyczyło. Organ II instancji odniósł się także do zagadnienia zgodności powołanych wyżej regulacji u.g.h. z Konstytucją RP, w szczególności jej art. 7. Zauważył, że - 11 marca 2015 r. - TK rozpoznał (w pełnym składzie) połączone pytania prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Rejonowego G. – P. w G. [...] Wydział Karny, dotyczące naruszenia konstytucyjnego trybu ustawodawczego przez brak notyfikacji Komisji Europejskiej u.g.h. i ograniczenia swobody działalności gospodarczej w zakresie organizowania gier na automatach wyłącznie w kasynach gry. Wskazał, że - w wyroku P/14 - TK stwierdził, że u.g.h. została uchwalona bez naruszenia konstytucyjnego trybu ustawodawczego a organizowanie gier na automatach wyłącznie w kasynach gry spełnia wymogi ważnego interesu publicznego, uzasadniające ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Zaznaczył, że TK uznał także, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 i art. 7 w zw. z art. 9 oraz art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Reasumując, Dyrektor IC wywiódł, że - w sprawie - nałożenie kary pieniężnej trzeba uznać za zasadne. Skoro bowiem oceniane urządzenie stanowiło urządzenie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h., to urządzanie na nim gier dopuszczalne było tylko na podstawie posiadanej koncesji w kasynie gry (art. 3 i art. 6 ust. 1 u.g.h.). Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła skarżąca spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika UC oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, w postaci obrazy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. przez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" jako obejmującego również podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier, bez dokonywania, zgodnie z materiałem zebranym w sprawie, żadnych innych czynności, a tym samym niezasadne objęcie Skarżącej zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. i niezasadne nałożenie na Skarżącą kary pieniężnej za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) kompetencje sądów administracyjnych w zakresie kontroli działalności administracji publicznej ograniczone zostały do oceny działalności tych organów pod względem zgodności z prawem. Działając w granicach przyznanych kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny prawidłowości zastosowania w postępowaniu administracyjnym przepisów obowiązującego prawa materialnego i procesowego oraz trafności ich wykładni. Dokonując czynności kontrolnych, Sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny jaki istniał w chwili wydania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Należy też dodać, że w myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej u.p.p.s.a.). sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, co oznacza, że ma prawo, a nawet obowiązek, wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Działając w granicach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie przez organy administracji okoliczności faktycznych oraz obowiązujących w czasie podejmowania zaskarżonego aktu przepisów prawnych stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia prawa uzasadniającego wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Kontroli tut. Sądu podlegała decyzja Dyrektora Izby Celnej wymierzająca, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 u.g.h., skarżącej karę pieniężną w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry. Wątpliwości Sądu nie wzbudziły podjęte przez organy celne ustalenia stwierdzające, iż gra na automacie zlokalizowanym w lokalu opisanym w decyzji, odpowiada warunkom przewidzianym dla gier na automatach, o których mowa w art. 2 ust. 3 i art. 2 ust. 5 u.g.h. Z ustaleń dokonanych w toku kontroli i przez biegłego sądowego wynika, że skontrolowany automat jest wyposażony w oprogramowanie umożliwiające wypłatę wygranych. W automacie podłączony jest hopper, który umożliwia automatyczne wypłacanie przez automat wygranych. Stąd skontrolowany automat spełniał dyspozycję art. 2 ust. 3 u.g.h., według którego grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Ponadto zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż gry dostępne na badanym urządzeniu organizowane były w celach komercyjnych oraz miały charakter losowy, co też odpowiada definicji gier na automatach, określonej w art. 2 ust. 5 u.g.h. Według tego przepisu "grami na automatach są także [oprócz określonych w art. 2 ust. 3 ustawy o grach hazardowych] gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy." W niniejszej sprawie organy celne wykazały, że gra na badanym urządzeniu organizowana jest w celach nastawionych na osiągnięcie zysku, który związany jest z odnoszeniem korzyści ze świadczeń pieniężnych osób uczestniczących w grze (odpłatność za grę). Z niewadliwie poczynionych ustaleń organów wynika także, że gra na badanym urządzeniu ma "charakter losowy", nie zręcznościowy, a ustalenia organów w tej kwestii nie są kwestionowane przez skarżącą spółkę. Skoro zatem organy ustaliły, że grający – po wniesieniu odpowiedniej zapłaty i uruchomieniu mechanizmu automatu właściwym przyciskiem – nie ma już wpływu na ustawienie się bębnów w odpowiedniej konfiguracji (wygranej lub przegranej), to takiej grze nie można przypisać cech gry zręcznościowej. Samo jednak stwierdzenie, że gra na automacie odpowiada warunkom przewidzianym w u.g.h. nie przesadza jeszcze o prawidłowości nałożenia sankcji administracyjnej określonej w art. 89 ust. 1 u.g.h., gdyż konieczne jest również zbadanie, czy niniejsza sankcja administracyjna została wymierzona wobec odpowiedniego podmiotu. Zgodnie bowiem z brzmieniem powyższego przepisu odpowiedzialności administracyjnej w postaci kary pieniężnej, podlega: 1) urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry; 2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry; 3) uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia. Z przywołanej zatem regulacji wynika bezspornie, że sankcję z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustawodawca przewidział m.in. wobec tego, kto jest urządzającym gry na automatach. Pojęcie urządzającego gry, jest przy tym niedookreślone, gdyż próżno w u.g.h. poszukiwać jego definicji legalnej, jak również samej definicji "urządzania gier". Wymaga ono zatem wykładni literalnej, uwzględniającej potoczne znaczenie tegoż terminu. Stąd przez samo pojęcie "urządzanie" należy rozumieć: tworzenie, uporządkowanie, zagospodarowanie, organizowanie, przedsiębranie (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994), a "urządzanie gier" definiować w kategoriach podejmowanych (aktywnych) działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. W rezultacie za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., uznać należy podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Zdaniem Sądu w realiach badanej sprawy skarżącą stronę można uznać za podmiot urządzający gry. Twierdzenie to jest zasadne w świetle zebranych w sprawie materiałów dowodowych, w tym przede wszystkim wobec postanowień umowy najmu powierzchni użytkowej lokalu pozostającego w dyspozycji skarżącej z dnia 2 kwietnia 2014 r. Z jej treści wynika bowiem bezspornie, iż skarżąca już na etapie nawiązywania współpracy z "B" Sp. z o.o. – a zatem w dniu zawarcia umowy - miała świadomość tego, iż udostępnienie przez nią części powierzchni lokalu ma na celu zainstalowanie w nim urządzeń w celu prowadzenia przez Spółkę gier, w tym gier na automatach losowych. Okoliczność ta została expressis verbis wyrażona w treści umowy. Ponadto z brzmienia art. 5 pkt 1 niniejszej umowy wynika, iż przysługujący z tytułu najmu skarżącej czynsz stanowi stały miesięczny procent od przychodów w wysokości 40%, a przez przychód w wypadku automatów losowych należy rozumieć różnicę pomiędzy wpłatami do automatu a dokonywanymi z niego wypłatami. Stąd Sąd nie miał wątpliwości, iż nawiązanie, na mocy niniejszej umowy, współpracy pomiędzy spółką a skarżącą miało za cel rozpoczęcie i prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach losowych. A contrario nie można przyjąć, iż w realiach niniejszej sprawy podjęte przez skarżącą spółkę działania miały na względzie wyłącznie wynajęcie powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier, bez dokonywania żadnych innych czynności, co też wyklucza uznanie go za podmiot urządzający gry. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika aby rola skarżącego sprowadzała się wyłącznie do wynajęcia powierzchni użytkowej lokalu, do dysponowania którego jest uprawniona. Do jego kompetencji należało bowiem również podejmowanie takich czynności jak: przechowywanie kluczy do zainstalowanych w lokalu urządzeń umożliwiających ich otwarcie oraz używanie opcji serwisowych, porozumiewanie się z podmiotem serwisującym, podejmowanie działań w razie włamania lub istotnego uszkodzenia automatów, reprezentowanie właściciela automatu w przypadku ingerencji osób trzecich czy organów administracji państwowej. Ta ostatnia okoliczność została szczegółowo doprecyzowana w stanowiącej integralną część niniejszej umowy "Instrukcji Postępowania dla Wynajmującego i Personelu". Mając zatem na względzie powyższe Sąd uznał, iż organy celne w toku prowadzonego postępowania zasadnie uznały skarżącą za podmiot urządzający gry, a w konsekwencji odpowiedzialny z tytułu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., gdyż w świetle zaistniałych w sprawie okoliczności faktycznych stwarzała ona warunki do prowadzenie tej działalności. Bez wykonywanych przez nią czynności niemożliwe byłoby bowiem prowadzenie przez podmioty trzecie gier na stanowiącym przedmiot niniejszego postępowania urządzeniu. Z tych też względów Sąd nie miał wątpliwości, iż zaskarżone decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej zostały prawidłowo skierowane do skarżącej jako urządzającego gry, co też czyni bezzasadnym postawiony w skardze zarzut. Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. W tej sytuacji mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 u.p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości.