III SA/Wr 842/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska Sędzia WSA Maciej Guziński Protokolant specjalista Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 24 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi A. C. na czynność D. Instytucji Pośredniczącej z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej ponownej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie oddala skargę. A. C. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący), prowadzący [...] ([...]), złożył wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą "[...]" (dalej: projekt), w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2014-2020, Oś Priorytetowa: 1. Przedsiębiorstwa i innowacje, Działanie: 1.2 Innowacyjne przedsiębiorstwa, Poddziałanie: 1.2.1 Innowacyjne przedsiębiorstwa - konkurs horyzontalny, Schemat: 1.2.A Wsparcie dla przedsiębiorstw chcących rozpocząć lub rozwinąć działalność B+R. Pismem z 20 września 2016 r. D. Instytucja Pośrednicząca (DIP), poinformowała wnioskodawcę o negatywnej ocenie merytorycznej jego wniosku przez Komisję Oceny Projektów (KOP), wskazując, że projekt nie spełnia obligatoryjnego ogólnego kryterium merytorycznego "Zasadność i adekwatność wydatków". W proteście wnioskodawca przekonywał o błędnym stanowisku oceniających, kwalifikujących określone we wniosku jego wynagrodzenie ([...]zł/h) jako znacznie przekraczające stawki rynkowe. Określając stawkę godzinową wynagrodzenia (koszt swej pracy przy prowadzeniu prac rozwojowych w ramach projektu) postąpił zgodnie z zasadami określonymi w załączniku nr 5 do Regulaminu Konkursu. Wyliczona stawka godzinowa uwzględnia fakt, że jest twórcą projektu i zarazem nim kieruje, a zgłoszone przedsięwzięcie dotyczy bardzo wąskiej, specjalistycznej dziedziny fizjoterapii i przy tym występuje ograniczona ilość osób mogących kierować projektem. Doprecyzował, że nie da się zastąpić jego osoby, jako autora koncepcji projektu innym specjalistą, gdyż tylko on posiada prawa autorskie. Dodał, że opracowując projekt wykorzystał wiedzę i doświadczenie, które gromadził przez całe życie naukowe. Wyrażona przez oceniających sugestia kierowania badaniami przez osobę inną niż jej autor doprowadziłaby do obniżenia efektywności prac oraz zwiększenia kosztów. Następnie wnioskodawca zarzucił, że projekt został nieprawidłowo oceniony w ramach innych kryteriów merytorycznych specyficznych: "Skala oddziaływania projektu", "Zwiększenie potencjału kadrowego sektora B+R", "Jakość uzasadnienia przedstawionych wydatków", "Doświadczenie w prowadzeniu prac B+R". Zarząd Województwa D. - pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej RPO WD - nie uwzględnił protestu, co znalazło odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu z [...] listopada 2016 r., które zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W wyroku z 9 lutego 2017 r. (o sygnaturze akt III SA/Wr 1514/16) Sąd stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Pismem z 23 maja 2017 r. DIP poinformowała skarżącego, że jego wniosek o dofinansowanie realizacji projektu został ponownie negatywnie oceniony przez KOP w ramach oceny merytorycznej. Powołując się na opinie obu oceniających, DIP uznała między innymi, że projekt nie spełnia obligatoryjnego kryterium merytorycznego "Zasadność i adekwatność wydatków". Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a ten wyrokiem z dnia 7 września 2017 r. (sygn. akt III SA/Wr 450/17) stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż DIP (I i II oceniający) nie zrealizowała zaleceń zawartych w wyroku z 9 lutego 2017 r., tj. nie uwzględniła w ocenie, że przedmiotowy projekt dotyczy bardzo wąskiej i specjalistycznej dziedziny fizjoterapii, w obszarze projektu na świecie uznane badania prowadzi najwyżej kilkanaście ośrodków, wśród których znajduje się również wnioskodawca. Jest więc ograniczona ilość osób potencjalnie mogących kierować takim projektem, a nadto - przy wysoko i wąsko specjalistycznych badaniach - liczy się koncepcja projektu zbudowana na doświadczeniach i wiedzy autora projektu. Tym samym nie da się wykluczyć autora projektu z kierowania prowadzeniem badań, ani też zastąpić innym specjalistą gdyż tylko on posiada prawo autorskie swojej koncepcji. Co więcej, Sąd stwierdził, że podane przez oceniających argumenty wydają się nie przystawać do realiów ocenianego projektu. I tak, nieracjonalna jest wycena godziny pracy wnioskodawcy przy projekcie poprzez odniesienie do stawki profesora dr hab. J. W. Zdaniem Sądu słusznie wywodził skarżący, że analizując stawki rynkowe naukowców i weryfikując ich dorobek naukowy, oceniający nie uwzględnili innowacyjnego charakteru projektu, kierowniczej jego roli w projekcie (jako lidera projektu i twórcy idei, który posiada szczególne prawa w zakresie własności intelektualnej, w tym prawa autorskie) oraz faktu, że prof. dr hab. J. W. jest specjalistą chirurgii, ortopedii i traumatologii oraz naukowcem realizującym w projekcie (ograniczone godzinowo) zadania konsultacyjno-doradcze, nie zaś - jak skarżący - specjalistą w dziedzinie fizjoterapii, której dotyczy projekt, na którym ciąży odpowiedzialność za rezultaty i powodzenie całego projektu. Niniejsze – zdaniem Sądu – stanowi o naruszeniu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2016 r., poz. 217 ze zm. – dalej w skrócie: u.z.r.p., ustawa wdrożeniowa, ustawa) i skutkuje przyjęciem, że ocena wniosku strony przeprowadzona została w sposób naruszający prawo oraz że - z uwagi na charakter omówionego kryterium - naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Rozpoznając ponownie sprawę DIP pismem z dnia [...] listopada 2017 r. ([...]) poinformowała skarżącego, że jego wniosek został negatywnie oceniony w ramach oceny merytorycznej przez KOP. Utrzymano mianowicie pogląd, że projekt nie spełnia kryterium zasadności i adekwatności wydatków. Przytoczono, że według I oceniającego sporne wynagrodzenie skarżącego odpowiada celowi projektu, jest niezbędne, gdyż tylko on sam posiada prawa autorskie swej koncepcji i nie może zostać zastąpiony innym specjalistą, a nadto wydatek ten jest wyłącznie związany z realizacją działań badawczo – rozwojowych, które zostały uznane za kwalifikowalne i generalnie bezpośrednio dąży do realizacji podstawowego celu projektu. Oceniający zauważył, że wykazywane w deklaracjach podatkowych przychody (co dotyczy również będącej przedmiotem oceny deklaracji PIT-36L skarżącego) pokazują, jakie podatnicy osiągają przychody z całego spektrum prowadzonej działalności gospodarczej, nie odzwierciedlają natomiast jak rynek wycenia ich godziny pracy. Oczywiste jest, że taki przychód osiąga się z różnych tytułów - nie tylko z tytułu świadczonych osobiście przez podatnika usług, ale także z działalności związanej np. ze sprzedażą towarów, z tytułu należnych kar umownych, odsetek od środków na koncie bankowym i z wielu innych tytułów z działalności gospodarczej, które zgodnie z przepisami prawa podatkowego muszą być ujmowane w zeznaniu rocznym. Nie można więc w sposób bezkrytyczny przełożyć przychodu i wynikającego z niego dochodu wykazanych w zeznaniu podatkowym na koszt pracy właściciela firmy, będącego osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą. Brak takiej zależności zauważył także Wojewódzki Sąd Administracyjny, wskazując, aby wziąć pod uwagę takie okoliczności jak cel projektu, jego specyfikę czy charakter wkładu osoby właściciela. Będące przedmiotem analizy wynagrodzenie skarżącego w projekcie dotyczy wyłącznie prac merytorycznych projektu i zarządzania badaniami. Oceniający podkreślił, że omawiany koszt nie obejmuje zarządzania projektem sensu stricto, gdyż koszty zarządzania projektem zostały osobno wykazane w odrębnej kategorii wydatku (to jest w pozycji P.9.3 wniosku) – jako koszty osobowe związane z zarządzaniem projektem z tytułu umowy o pracę. Oceniający nr I uznał, że komentowany wydatek nie został prawidłowo oszacowany, gdyż błędnie zastosowano wytyczne załącznika nr 5 (po podstawieniu do przyjętego wzoru otrzymuje się bowiem stawkę [...] zł/h, zaś w dokumentacji aplikacyjnej wskazano stawkę [...] zł/h) oraz przede wszystkim znacząco przeszacowano wysokość stawki godzinowej skarżącego. W kontekście wysokości tej stawki podano, że na podstawie wniosku o dofinansowanie nie ma możliwości wiarygodnego ustalenia jaki poziom dochodu brutto powinien być brany pod uwagą przy ustalaniu stawki godzinowej wynagrodzenia na rzecz wnioskodawcy. Zgodnie z zapisami wniosku o dofinansowanie, usługi terapeutyczne w ramach działalności gospodarczej skarżącego świadczą wysoko wykształceni profesjonaliści i utytułowani fizjoterapeuci, tym samym w ramach 56% przychodów skarżącego znajdują się z całą pewnością przychody generowane bezpośrednio i stale przez innych terapeutów, które nie wymagają żadnego zaangażowania skarżącego. We wniosku brak jest informacji ile czasu skarżący jako przedsiębiorca poświęca na działalność związaną ze świadczeniem usług terapeutycznych. Brak jest również danych na temat jakiegokolwiek cennika, w tym godzinowego, usług fizjoterapeutycznych świadczonych przez [...] oraz na ile skarżący wycenia swój czas za godzinę pracy w charakterze pracownika naukowego i fizjoterapeuty - nie w charakterze przedsiębiorcy, tym bardziej, że we wniosku o dofinansowanie w głównej mierze pełni rolę badacza, terapeuty, naukowca - a nie przedsiębiorcy, czy też osoby zarządzającej przedsiębiorstwem. Dlatego też uznać należy, że podstawa metodologii wyliczenia stawki godzinowej została przyjęta przez wnioskodawcę w sposób uproszczony, nierzetelny i niezgodny ze stanem faktycznym. Biorąc pod uwagę wskazania Sądu co do osiągnięć naukowych i zawodowych skarżącego oceniający przyjął, że skoro skarżący osiągnął w 2014 r. z tytułu świadczonych usług terapeutycznych 56% z ogółu wszystkich osiągniętych przychodów, to taki też poziom przychodów należy brać pod uwagę przy ustalaniu stawki godzinowej wynagrodzenia. Mając na względzie powyższe oraz przyjęty dla obliczeń algorytm I oceniający zarekomendował obniżenie wydatków kwalifikowanych wynagrodzenia skarżącego o kwotę [...] zł, a ponieważ kwota ta przekracza 10% łącznej wartości kosztów kwalifikowanych, tym samym należy przyjąć w świetle obowiązujących dla przedmiotowego naboru uregulowań, że niniejsze kryterium nie jest spełnione. Nadmienił, że w jego opinii przeszacowana została również prezentowana we wniosku liczba godzin w kontekście faktycznych możliwości skarżącego z racji jego szerokiej działalności zawodowej oraz podejmowanych przy tym licznych absorbujących czasowo aktywności. Nadto uwzględniając stawki godzinowe wrocławskich fizjoterapeutów oraz dorobek naukowy i zawodowy skarżącego zasygnalizował, że za adekwatne powinno się tu uznać wynagrodzenie rzędu [...] zł /h. Dalej zaś stwierdził, że wysokość wynagrodzenia skarżącego nie jest opłacalna dla celu, jaki ma być osiągnięty przez ten wydatek wywodząc, że projekt nie przewiduje zwiększenia zatrudnienia, ma przyczyniać się wyłącznie do zwiększenia konkurencyjności [...], a efekty projektu wyrażone w przychodach są niewspółmierne do poniesionych nakładów, nawet w dłuższym horyzoncie zwrotu inwestycji. II oceniający skonstatował, że charakter planowanych wydatków, w tym wynagrodzenie skarżącego, w uzasadniony sposób odpowiada celom projektu, jednakże nie uznał spełnienia kryterium adekwatności tegoż wydatku. W tym kontekście – podobnie jak I oceniający - przyjął, że jako podstawy do wyliczenia stawki godzinowej wynagrodzenia skarżącego nie można przyjąć danych zawartych w zeznaniu rocznym za 2014 r., gdyż przychody tam ujawnione nie dotyczą li tylko działalności terapeutycznej (stanowiącej 56% ogółu), ale również wynajmu nieruchomości (44%). Stąd jako podstawę do wyliczenia kosztów pracy wnioskodawcy należy wziąć pod uwagę dochód brutto z prowadzonej działalności w zakresie usług terapeutycznych, który za 2014 r. wynosił [...] zł co daje kwotę [...] zł/h i w tej wysokości stanowi ona zasadną i adekwatną stawkę wynagrodzenia skarżącego jako osoby bezpośrednio zaangażowanej w projekt i autora koncepcji posiadającego doświadczenie w specjalizacji, której projekt dotyczy. Dokonując zaś oceny kolejnego z pozostałych kryteriów, tzn. "Jakość uzasadnienia przedstawionych wydatków" obaj oceniający przyznali po 1 punkcie wywodząc, iż wydatki zostały uzasadnione zgodnie z wymogami Instrukcji wypełniania wniosku. Z uwagi jednak na fakt, że zaproponowana wysokość wynagrodzenia skarżącego nie jest adekwatna i obejmuje wyliczenie stawki godzinowej w oparciu o przychód, który obejmuje działalność inną niż terapeutyczna to brak było przesłanek do przyznania maksymalnej liczby punktów. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu domagając się uwzględnienia skargi przez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, a także żądając przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej informacji DIP zarzucono sprzeczność z prawem, to jest naruszenie: - art. 153 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie wskazań oraz zignorowanie oceny prawnej dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zawartych w wyroku z dnia 9 lutego 2017 r. (III SA/Wr 1514/16); - art. 153 w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a., przez nierespektowanie ustaleń sądu dotyczących kwestii i zagadnień nie wskazanych jako naruszenie prawa zawartych w wyroku z dnia z dnia 9 lutego 2017 r. (III SA/Wr 1514/16) i ponowne procedowanie w tym zakresie; - art. 37 ust. 1 u.z.r.p. poprzez przeprowadzenie wyboru projektów do dofinansowania w sposób, który nie jest przejrzysty, rzetelny i bezstronny; - Regulaminu Konkursu przez stosowanie aspektów pozaregulaminowych lub niewłaściwe zastosowanie parametrów zawartych w tym Regulaminie dla dokonania oceny merytorycznej projektu w odniesieniu do kryteriów: "Zasadność i adekwatność wydatków" oraz "Jakość uzasadnienia przedstawionych wydatków". Na poparcie skargi strona skarżąca argumentowała, że błąd rachunkowy przy wyliczeniu stawki godzinowej stanowi jedynie uchybienie formalne, w następstwie czego strona powinna zostać wezwana do jego korekty. Za pozostające zaś bez wpływu na wynik sprawy należy potraktować przekroczenie limitu rozliczanych godzin o 6 godzin w sytuacji, gdy KOP mogła rekomendować obniżenie kosztów do 10%. Co do poprawności wyliczenia kwot według algorytmu wynikającego z załącznika nr 5 Regulaminu skarżący podniósł, iż niniejszą kwestię przesądził WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 9 lutego 2017 r., co wynika z faktu, że nie nakazał dokonania ponownej weryfikacji kosztów wyliczenia pracy zgodnie z załącznikiem nr 5 Regulaminu, lecz jego ewaluację stosownie do wskazówek wynikających z załącznika nr 3 poz. 6. Dalej strona skarżąca zarzuciła, że zawężenie przy obliczaniu stawki godzinowej dochodów z deklaracji PIT tylko do usług fizjoterapeutycznych należy traktować wyłącznie jako subiektywną opinię I oceniającego, nie znajdującą umocowania w obowiązujących ramach prawnych przeprowadzonego postępowania konkursowego. Analiza dokumentacji konkursowej wskazuje bowiem, że wnioskodawca przy wyliczaniu kosztów kwalifikowanych powinien opierać się na załączniku nr 5 Regulaminu. Załącznik ten natomiast nie dawał żadnego alternatywnego sposobu wyliczenia kosztów godziny pracy, a odwołując się do "Dochodu brutto z prowadzonej działalności gospodarczej za ostatni rok podatkowy", nie zawiera żadnych wyjątków, że należy brać pod uwagę wyłącznie tę część, która jest związana z pracą lub usługami świadczonymi osobiście. Nieuprawnione jest przyjęcie jedynie 56% przychodów, jako wyznacznika do określenia wynagrodzenia, także z tego względu, iż wynajem przez skarżącego nieruchomości pozostaje w bezpośrednim związku z osiąganym przychodem związanym z działalnością fizjoterapeutyczną. Zdaniem skarżącego również uzasadnienie przywołane przez II oceniającego, nie ma oparcia w procedurze konkursowej, zaś wszystkie osiągane przezeń przychody związane są ze świadczeniem usług fizjoterapeutycznych. W dalszej kolejności strona podała, że pismem z dnia 1 grudnia 2015 r. zwróciła się do Marszałka Województwa D. z pytaniem odnośnie do wątpliwości dotyczących wyliczenia kosztów pracy w przypadku samozatrudnienia, gdy osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą, nie pobierająca za wykonywaną pracę wynagrodzenia, zamierza rozliczyć koszty swojej pracy przy prowadzeniu badań w projekcie. Nie otrzymała jednak odpowiedzi na to pytanie. Tym samym skarżący podkreślił, że nie znajduje usprawiedliwienia w świetle okoliczności sprawy twierdzenie, że podstawa metodologii wyliczenia stawki godzinowej została przyjęta przez niego w sposób uproszczony, nierzetelny i niezgodny ze stanem faktycznym. Wręcz przeciwnie, skarżący zrobił dokładnie, to co nakazywał załącznik nr 5 Regulaminu, wykazując należytą staranność i zapobiegliwość, gdy tylko pojawiły się wątpliwości co do sposobu rozumienia określonej w wymienionym załączniku metodologii. W przeświadczeniu strony skarżącej nieuprawnione jest twierdzenie co do przeszacowania liczby godzin, albowiem w przypadku uzyskania dofinansowania rzeczą skarżącego będzie takie przeorganizowanie własnej aktywności, aby mógł wypełnić zobowiązania płynące z zawartej umowy o dofinansowanie. Ustosunkowując się z kolei do uwagi traktującej o rynkowych stawkach wynagrodzenia fizjoterapeuty, czy naukowca, za usługi, które mają być świadczone w ramach projektu strona podniosła, iż w tej kwestii wypowiedział się już sąd administracyjny nakazując uwzględnić tu również cel projektu, jego specyfikę i innowacyjność oraz doświadczenie wnioskodawcy. Skarżący zakwestionował również trafność oceny w zakresie w jakim przyjęto, iż projekt nie jest opłacalny dla celu jaki ma być osiągnięty przez sporny wydatek. W tej materii podał, że projekt ma na celu stworzenie nowej i nie znanej na świecie terapii, co oznacza nie tylko indywidualną korzyść dla skarżącego, ale też trwały wkład w standaryzację postępowania fizjoterapeutycznego. Zaznaczył, że wywód przeprowadzony przez I oceniającego w tym zakresie pozostaje w skrajnej opozycji do stanowiska II oceniającego, który w odniesieniu do oceny realizacji wyżej wymienionego parametru poprawnie zastosował się do ocen prawnych Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 lutego 2017 r. W kwestii kryterium "Jakość uzasadnienia przedstawionych wydatków" skarżący zauważył tylko, że wymaga ono weryfikacji ze względu na konieczność ponownego rozważenia oceny kryterium "Zasadność i adekwatność wydatków". W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoją argumentację. Zaznaczył między innymi, że załącznik nr 5 wyznacza jedynie ramy kwalifikowalności wydatku, a zatem określa jedynie maksymalny pułap wysokości owych wydatków, które powinny być zawsze zweryfikowane i skorygowane w oparciu o kryterium zasadności i adekwatności. Skarżący zaś intencjonalnie abstrahuje od celu jaki przyświecał zawarciu owego przykładu (wzoru) w treści załącznika nr 5. Miało to na celu jedynie określenie kosztów pracy beneficjenta przy prowadzeniu badań przemysłowych lub prac rozwojowych w ramach projektu. I w tym kontekście kapitalne znaczenie ma fakt, iż na dochód brutto z prowadzonej działalności gospodarczej skarżącego nie składają się tylko usługi terapeutyczne. Oczywiste jest, iż tylko te usługi winny być podstawą do wyliczenia stawki godzinowej pracy. Przyjęcie przeciwnego poglądu, jak chce skarżący, skutkowałoby koniecznością bezwarunkowej, pełnej akceptacji każdego wyniku przeprowadzonego według reguł zawartych w załączniku nr 5, także wówczas gdy przychody z wykonywania usług terapeutycznych stanowiłyby 1 %, a przychody z tytułu najmu pomieszczeń 99% dochodu, a nie jak to ma miejsce odpowiednio - 56% i 44%. Przedstawiony natomiast przez skarżącego zawiły pogląd o rzekomej, generującej przychód synergii działalności polegającej na wynajmie pomieszczeń z działalnością fizjoterapeutyczną, nawet jeśli uznać za racjonalny i prawdziwy, nie może być brany pod uwagę, bo przecież o koszty pracy beneficjenta tutaj chodzi. Dlatego też oceniający słusznie wskazali, że metodologia wyliczenia stawki godzinowej została przyjęta przez wnioskodawcę w sposób uproszczony, nierzetelny i niezgodny ze stanem faktycznym. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż w treści przedmiotowego załącznika mowa jest tylko o możliwości określenia kosztów pracy według zaproponowanej metodyki. Z faktem tym koresponduje obowiązek każdorazowej konfrontacji owego wyniku z kryterium ujętym w załączniku nr 3 do Regulaminu Konkursu czyli z kryterium zasadności i adekwatności wydatków. To załącznik nr 3 do Regulaminu Konkursu, a nie załącznik nr 5, stanowi podstawę oceny projektów, ponieważ reguluje jakie kryteria wyznaczają ramy i przedmiot oceny oraz te kryteria szczegółowo definiuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontroli sądów administracyjnych podlegają akty wymienione w art. 3 § 2. Według § 3, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Tego rodzaju kontrola wynika wprost z brzmienia art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (j.t. Dz. U. 2016 r. poz. 217 ze zm.; zwanej poniżej ustawą wdrożeniową bądź ustawą), zgodnie z którym to przepisem - w przypadku negatywnej ponownej oceny projektu, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. W art. 61 ust. 8 pkt 1 ustawy wdrożeniowej ustawodawca nakazał sądowi administracyjnemu uwzględnienie skargi w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą (lub pośredniczącą). A contrario, jeśli ocenę przeprowadzono zgodnie z prawem, skarga podlega oddaleniu, na mocy art. 61 ust. 8 pkt 2 powołanej ustawy. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej - właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasada przejrzystości oceny projektów, o jakiej mowa w ust. 1 art. 37, realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów, pozostając w ścisłej korelacji z zasadą rzetelności, która związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru, co odnosi się również do należytego umotywowania dokonanej oceny projektu, przyznanej mu liczby punktów. Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów. Równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy, nakłada na właściwą instytucję obowiązek publikowania informacji niezbędnych do realizacji równego dostępu do pomocy w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektów. Na tle zasad art. 37 ust. 1 ustawy, omawiana kontrola powinna zmierzać zatem w szczególności do oceny, czy argumentacja oceniającego w ramach Komisji Oceny Projektów oraz właściwej Instytucji w zaskarżonym rozstrzygnięciu protestu nie jest dowolna, to znaczy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca (kompletna), odpowiada generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentami systemu realizacji programu operacyjnego i ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, nie budzący wątpliwości, prezentując przesłanki wyboru - dokonanej oceny, przyznanej punktacji, odnosząc się do ram prawnych danego naboru oraz dokumentacji konkursowej. Przy formułowaniu oceny zachowana jest swoboda, z dopuszczalnością marginesu tak zwanego "luzu decyzyjnego", wszakże ocena ta nie powinna jednak być dowolna, nacechowana arbitralnością. Dowolna byłaby wówczas, gdyby była sprzeczna z obowiązującymi unormowaniami, logiką, wiedzą, doświadczeniem życiowym, pozbawiona spójnego wywodu, gdyby nie wyjaśniono zrozumiale przesłanek oceny. Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Przystępując do meritum sprawy należy również wskazać, że była ona już przedmiotem dwukrotnego orzekania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w prawomocnych wyrokach z dnia 9 lutego 2017 r. (sygn. akt III SA/Wr 1514/16) oraz z dnia 7 września 2017 r. (sygn. akt III SA/Wr 450/17). Dokonując kontroli w ostatnim z wymienionych wyroków Sąd stwierdził (analogicznie jak w wyroku z 9 lutego 2017 r.), że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Na tym tle istotne znaczenie ma treść art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o jakiej mowa w powołanym przepisie, dotyczyć może zarówno samej wykładni prawa materialnego i obowiązującej procedury. W opisanym wyroku z dnia 7 września 2017 r., w zakresie obecnie stawianych zarzutów skargi dotyczących jedynie dwóch kryteriów merytorycznych, a mianowicie "Zasadność i adekwatność wydatków" oraz powiązanego z nim kryterium "Jakość uzasadnienia przedstawionych wydatków" - Sąd zawarł zalecenia by w ponownym postępowaniu Instytucja dostosowała się do oceny prawnej zawartej w wyroku z dnia 9 lutego 2017r. to znaczy wzięła pod uwagę, że nieracjonalna jest wycena godziny pracy wnioskodawcy przy projekcie poprzez odniesienie do stawki prof. dr hab. J. W. (wynoszącej [...] zł za godzinę). Analizując stawki rynkowe naukowców i weryfikując ich dorobek naukowy, oceniający nie uwzględnili bowiem innowacyjnego charakteru projektu, kierowniczej roli skarżącego w projekcie (jako lidera projektu i twórcy idei, który posiada szczególne prawa w zakresie własności intelektualnej, w tym prawa autorskie) oraz nie zważyli na fakt, że skarżący - w odróżnieniu od wymienionego profesora o specjalizacji w dziedzinie ortopedii i traumatologii - jest specjalistą z zakresu fizjoterapii, której dotyczy projekt oraz jest osobą, na której ciąży odpowiedzialność za rezultaty. Sąd wskazał, że w związku z koniecznością ponownej oceny kryterium "Zasadność i adekwatność wydatków", konieczna jest także powtórna ocena kryterium "Jakość uzasadnienia przedstawionych wydatków", a tym zakresie należy także mieć wzgląd na zapisy Instrukcji wypełniania wniosku o dofinansowanie. Rozpoznając ponownie sprawę Sąd w składzie obecnie orzekającym stwierdza, że nie doszło do naruszenia normy art. 153 p.p.s.a., albowiem dostosowano się do oceny prawnej prezentowanej w motywach pisemnych powołanych prawomocnych wyroków, zaś wprowadzenie nowych argumentów przez Komisję Oceny Projektów na poparcie tez przyjętych w toku ponownej analizy i oceny spełnienia kryterium merytorycznego nie oznacza naruszenia unormowania zawartego w art. 153 p.p.s.a. ani w art. 134 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, aktualna ocena spornego kryterium jest niewadliwa, logiczna, spójna i przekonująca. Zauważyć należy, że spór w zakresie oceny spełnienia przez projekt skarżącego, obligatoryjnego i niezbędnego dla możliwości otrzymania dofinasowania, kryterium "Zasadność i adekwatność wydatków" w zasadzie dotyczy wyłącznie wydatków związanych z kosztem pracy skarżącego (wynagrodzenia skarżącego), prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą, który to koszt został we wniosku przez skarżącego ustalony ściśle według stawki godzinowej określonej według wzoru zamieszczonego w załączniku nr 5 do Regulaminu Konkursu "Wykaz przykładowych kosztów kwalifikowanych 1.2 A". W wymienionym załączniku, w części odnoszącej się do przypadku samozatrudnienia postanowiono, że: "Właściciele spółek oraz osoby fizyczne prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą, którzy nie pobierają za wykonywaną pracę wynagrodzenia (są finansowani z zysku), mogą rozliczać koszty swojej pracy przy prowadzeniu badań przemysłowych lub prac rozwojowych w ramach projektu zgodnie z poniższymi zasadami : 1. Koszty pracy właściciela spółki lub osoby fizycznej prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą należy rozliczać według stawki godzinowej. 2. Powyższą stawkę godzinową należy wyliczyć w następujący sposób: gdzie: SG = D/1720 SG - stawka godzinowa; D - dochód brutto z prowadzonej działalności gospodarczej za ostatni rok podatkowy wykazany w zeznaniu podatkowym PIT lub w innej dokumentacji księgowej; 1 720 - standardowa roczna liczba efektywnych godzin pracy (roczna liczba godzin pracy pomniejszona o godziny pracy przypadające na urlop wypoczynkowy). 3. Właściciel spółki lub osoba fizyczna prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą musi posiadać odpowiednie kwalifikacje do prowadzenia badań przemysłowych lub prac rozwojowych w ramach projektu. 4. Rozliczenie kosztów pracy właściciela spółki lub osoby fizycznej prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą następuje według ustalonej stawki godzinowej, w zależności od faktycznie przepracowanych godzin w projekcie: Koszt pracy = stawka godzinowa x liczba godzin przepracowanych na rzecz projektu zgodnie z kartą czasu pracy. 5. W projekcie można rozliczyć maksymalnie 1290 godzin pracy (1720*75%) w ciągu roku (maksymalnie 108 godziny pracy w ciągu miesiąca) - ograniczenie to wynika z założenia, że projekt nie może stanowić jedynego przedmiotu działalności przedsiębiorstwa, tym samym obowiązki właściciela jednostki nie mogą dotyczyć wyłącznie badań wykonywanych w ramach projektu. 6. Poniesienie wydatku na koszty pracy właściciela spółki lub osoby fizycznej prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą jest dokumentowane dokumentem księgowym (np. notą obciążeniową) oraz kartą czasu pracy wskazującą liczbę godzin w danym miesiącu kalendarzowym poświęconych na wykonanie badań w projekcie. 7. Sprawdzeniu będzie podlegać prawidłowość wyliczenia stawki godzinowej oraz dokumenty określone w pkt 6". Z kolei w załączniku nr 3 do Regulaminu "Kryteria wyboru projektów w ramach RPO WD 2014-2020", ustanawiając kryterium "Zasadność i adekwatność wydatków" podano zarazem, że - "W ramach kryterium będzie sprawdzane czy wszystkie planowane wydatki kwalifikowane w ramach projektu są konieczne do osiągnięcia jego celów oraz czy proponowana wysokość wydatków jest adekwatna do wdrożenia zaplanowanych działań". Dalej zaś (w kwestii - "Zasadność wydatków"): "Należy sprawdzić, czy charakter planowanych wydatków w uzasadniony sposób odpowiada celom projektu. Czy wydatki są niezbędne i związane wyłącznie z realizacją działań uznanych za kwalifikowalne w projekcie. Należy w szczególności przeanalizować czy poniesienie wydatków jest optymalne pod względem technicznym, ekonomicznym i funkcjonalnym i w bezpośrednim stopniu dąży do realizacji podstawowych celów projektu znajdując jednocześnie adekwatne odzwierciedlenie we wskaźnikach produktu i/lub rezultatu". W zakresie natomiast elementu "Adekwatność wydatków" ustalono, że: "W ramach kryterium ocenić należy również racjonalność wydatków, tj. czy wysokość poszczególnych wydatków została prawidłowo i rzetelnie oszacowana (tj. czy wydatki nie zostały zawyżone). Adekwatność wydatków oznacza, że wysokość zaproponowanej ceny ma odzwierciedlenie w efektach jakie przyniesie projekt, a cel, który ma być osiągnięty za pomocą danego wydatku jest optymalnie pod względem kosztowym zaplanowany". W powołanym wyżej wyroku z dnia 9 lutego 2017 r. Sąd przyjął, że załącznik nr 5, zatytułowany "Wykaz przykładowych kosztów kwalifikowanych", wyznacza jedynie granice kwalifikowalności i zasady wyliczania kosztów kwalifikowalnych dotyczących wynagrodzenia strony, jako osoby prowadzącej jednoosobową dzielność gospodarczą. Niemniej, wyliczenie to, dokonane zgodnie z tym załącznikiem, nie wyklucza oceny tych kosztów przez pryzmat ich zasadności i adekwatności w ramach obowiązkowego w konkursie kryterium "Zasadność i adekwatność wydatków", stosownie do reguł oceny spełnienia przedmiotowego kryterium określonych w załączniku nr 3 do Regulaminu. Ocena ta - według Sądu - polegać winna na sprawdzeniu ich zasadności (konieczności), tj.: czy charakter tego wydatku i jego zakres odpowiada celowi projektu; czy jest niezbędny i związany wyłącznie z realizacją działań uznanych za kwalifikowalne; czy jego poniesienie jest optymalne i w bezpośrednim stopniu dąży do realizacji podstawowego celu projektu. Powinna polegać także - w opinii Sądu - na sprawdzeniu jego adekwatności, tj.: czy wydatek ten jest prawidłowo oszacowany, czy jego wysokość ma odzwierciedlenie w efektach, jakie przyniesie projekt, czy jest optymalny dla celu, jaki ma być osiągnięty przez ten wydatek. Kontrolując prawidłowość ponownie dokonanej oceny projektu w ramach także wyznaczonych motywami pisemnymi (oceną prawną) w wymienionych prawomocnych wyrokach, Sąd stwierdza, że wzięto pod uwagę uprzednio wyrażone zastrzeżenia Sądu i zbadano raz jeszcze sporną problematykę prawidłowości ustalenia we wniosku skarżącego kwoty jego wynagrodzenia jako kosztu kwalifikowalnego (a zatem mogącego podlegać dofinansowaniu) w kontekście zasadności i adekwatności - przez pryzmat charakteru tego wydatku (innowacyjności, z uwzględnieniem koncepcji własnej autora projektu) oraz tego, czy jego zakres (kwota) odpowiada celowi projektu, jest niezbędny i związany z realizacją zamierzonych działań. Przeanalizowano problematykę adekwatności spornego wydatku w zakresie jego oszacowania, optymalności oraz celu. W omawianej materii nie można pomijać okoliczności, że zarówno adekwatność jak i zasadność winny być wszakże rozważane w kategoriach obiektywnych, które generalnie sytuują projekt w ramach konkretnego naboru w trybie konkursowym. W tej mierze wypada najpierw odwołać się do załącznika nr 6 do "Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego 2014-2020" (SZOOP RPO WD) ustanawiającego zasady kwalifikowalności wydatków. W dokumencie tym wskazano wyraźnie na zasięg terytorialny projektów stanowiąc, że za wydatki niekwalifikowalne są uznawane te, które są poniesione na projekt realizowany poza granicami administracyjnymi województwa d. Jako kwalifikowalne zaś wskazano wydatki/koszty osobowe związane z zarządzaniem projektem i realizacją, przy czym zaznaczono, że chodzi tu o bezpośrednie zaangażowanie danej osoby w wykonywanie tego rodzaju czynności w ramach projektu - i tylko te osoby, które w co najmniej 25% czasu w danym okresie rozliczeniowym wykonują zadania kwalifikowalne w ramach projektu; wówczas za kwalifikowalną może być uznana ta część wynagrodzenia, która odpowiada procentowemu bezpośredniemu zaangażowaniu ww. osoby w wykonywanie czynności w ramach projektu. Już zatem z zacytowanych sformułowań podstawowego dokumentu jakim jest SZOOP RPO WD należy wyprowadzić konkluzję, że przy szacowaniu wartość wynagrodzenia (kosztu osobowego) powinna odpowiadać warunkom lokalnym, a nie międzynarodowym, oraz że ma pozostawać w związku bezpośrednim z projektem a nie wynikać z innego tytułu. Tymczasem jak podali słusznie eksperci KOP, z przygotowanego przez stronę skarżącą projektu wynika niezbicie, że zasadniczym wydatkiem kwalifikowanym, czyli przeznaczonym do uzyskania dofinansowania w projekcie, jest wynagrodzenie skarżącego, przy czym znaczącym elementem wyjściowym do ustalenia stawki godzinowej (w wysokości aż 46 %) wynagrodzenia skarżącego stanowi faktycznie dochód osiągany przez niego z tytułu czynszu za wynajem nieruchomości, a nie z tytułu czynności stanowiących pracę własną skarżącego związaną bezpośrednio z celem projektu to znaczy z opracowaniem i wdrożeniem "innowacyjnego monitorowania efektywności fizjoterapii po wybranych obrażeniach stawu skokowego u pacjentów w Województwie D.". Nie ma przy tym znaczenia, że powierzchnia wynajmowanej innym podmiotom przez skarżącego nieruchomości jest przeznaczona także na cele rehabilitacji. Tu chodzi przecież o związek bezpośredni z konkretnym celem projektu jakim jest realizacja przez stronę skarżącą wymienionego wyżej innowacyjnego przedsięwzięcia zgłoszonego do konkursu, a nie o związek z prowadzeniem działalności fizjoterapeutycznej w ogólności, która takich znamion nie posiada. Godzi się zauważyć, że opisana wyżej treść komunikatów z załącznika nr 6 została wyartykułowana również w załączniku nr 5 (na stronach 1 i 2) do Regulaminu Konkursu, który to załącznik stanowi jedynie wykaz przykładowych kosztów kwalifikowalnych, stanowiąc treść pomocniczą, która bynajmniej nie zwalnia wnioskodawcę od stosowania (opracowania) projektu w zgodzie z wszystkimi regułami. Jakkolwiek w części cytowanej wyżej, zatytułowanej jako "Samozatrudnienie" podano, że osoby fizyczne prowadzące jednoosobową działalność gospodarczą, finansowane z zysku, mogą (podkreślenie Sądu) zastosować stawkę godzinową według podanego wzoru przez podzielenie dochodu brutto z prowadzonej działalności gospodarczej za ostatni rok podatkowy przez liczbę efektywnie przepracowanych godzin, lecz nie zmienia to generalnej dyrektywy pozostawania w związku bezpośrednim omawianego kosztu (ustalenia wynagrodzenia według stawki godzinowej) z celem projektu, jego funkcją. Z dokumentacji dotyczącej naboru wynika wprost, że kwalifikowalne są wydatki pozostawające w związku bezpośrednim z projektem i dotyczy to wszystkich aspektów wniosku. Rzeczą strony skarżącej było zatem albo ujęcie w dochodzie brutto dochodów z działalności gospodarczej związanej ze świadczonymi usługami fizjoterapeutycznymi, rehabilitacyjnymi, a nie z tytułu osiągania dochodu z wynajmowania innym podmiotom powierzchni posiadanych nieruchomości, albo w inny sposób obliczenie stawki swego wynagrodzenia, gdyż jak wskazano wyżej - skorzystanie z opisanej tamże metodologii (wzoru) jest fakultatywne. Bezsprzecznie zdaniem Sądu oszacowanie tym sposobem stawki osobistego wynagrodzenia skarżącego z tytułu wkładu pracy w ramach projektu na poziomie [...] zł nie jest adekwatne skoro istotnym komponentem składowym tak obliczonego kosztu osobowego jest ewidentnie uwzględnienie elementu nie wynikającego z osobistego świadczenia przez skarżącego czynności związanych wyłącznie z realizacją projektu i jego zarządzaniem, a przez to omawiany wydatek nie pozostaje też w jakimkolwiek związku (co oczywiste) z innowacyjnością i wyjątkowością projektu, które to zresztą cechy przedmiotowego projektu nie są absolutnie kwestionowane. Słusznie w ramach ponownie dokonywanej oceny zauważono, że we wniosku brak jest innych informacji, które mogą stanowić podstawę do przyjęcia komentowanego wynagrodzenia za rzetelnie określone, skoro, przykładowo brak czynników weryfikujących prawidłowość poprzez chociażby ujawnienie cennika usług, podania ilości oferowanego konkretnie czasu pracy. Trafnie zatem eksperci przyjęli, że omawiany wydatek nie został oszacowany prawidłowo - rzetelnie, został zawyżony, zachodzi brak optymalnego zaplanowania tego kosztu. Dofinansowanie w tej części dotyczyłoby de facto działalności w ogóle nie związanej z naborem, w ramach którego sporny projekt uczestniczył oraz kosztu dotyczącego innych podmiotów niż skarżący. Przychód skarżącego z tytułu czynszu na podstawie zawartych cywilnoprawnych umów najmu nie stanowi przychodu z działalności fizjoterapeutycznej. Czym innym jest świadczenie usług fizjoterapeutycznych, a czym innym wynajem nieruchomości. W powyższym świetle bez znaczenia pozostaje okoliczność drobnego błędu rachunkowego przy obliczeniu według wzoru, zresztą nie miało to wpływu na ostateczną ocenę co wprost wynika ze sformułowań eksperta w karcie merytorycznej oceny wniosku. Analogicznie jest w zakresie nieprzekroczenia obowiązującego limitu kosztów, gdyż trzeba wskazać, że według przyjętych w dokumentacji konkursowej reguł, bez względu na limit, który obligatoryjnie należy dotrzymać, ustala się spełnienie obowiązkowych kryteriów merytorycznych, w tym omawianego. Wydatek ten zatem nie tylko ma się mieścić w limicie, ale ma być zasadny i adekwatny, a w tym – oszacowany rzetelnie, w sposób nie budzący wątpliwości. Wykazanie tego faktu spoczywa na wnioskodawcy. Okoliczność, że skarżący powziął wątpliwość i skierował zapytanie do DIP z prośbą o wyjaśnienie nie może mieć przesądzającego znaczenia, albowiem w procedurze konkursowego naboru projektów do dofinansowania nie obowiązują reguły Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 67 ustawy wdrożeniowej) i milczenie organu nie może wywołać tu korzystnych dla skarżącego skutków prawnych w postaci zaspokojenia roszczenia (przez uzyskanie dofinansowania ze środków publicznych). Wypada w tym aspekcie zauważyć, że zapytanie nie miało na celu wyjaśnienia przykładowo formalnych wymogów konkursu, lecz dotyczyło istoty kryterium merytorycznego – jego spełnienia w ściśle określonej sytuacji faktycznej wnioskodawcy, a w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej in fine jest mowa o zapewnieniu wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Ingerowanie w zawartość merytoryczną wniosku poprzez wypowiedź Instytucji w zakresie wątpliwości wnioskodawcy mogłoby być poczytane za naruszenie warunku "równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania". W świetle powyższych wywodów Sąd stwierdza, że kolejna negatywna ocena merytoryczna projektu nie uchybia przytoczonym na wstępie, generalnym regułom, a przedstawione w niej stanowisko nie nosi znamion arbitralności, czy dowolności. Wyłanianie projektów w naborze, w którym uczestniczył wniosek strony skarżącej, odbywa się w trybie konkursowym, wobec czego wnioskodawca samodzielnie odpowiada za całokształt wniosku i powinien tak zredagować jego treść by wykazać zasadność oraz współmierność wydatków kwalifikowalnych. Czyniąc dalsze uwagi, trzeba także podkreślić, że oczywiste jest, że zawartość wniosku jest oceniana według tych twierdzeń i sformułowań oraz oświadczeń strony, które zawarto w dacie jego skierowania do właściwej instytucji, regulamin przedmiotowego konkursu (art. 41 ustawy) bowiem – z racji konieczności zapewnienia równych, tych samych, warunków dla wszystkich wnioskodawców - dopuszcza jedynie ograniczony katalog możliwych do uzupełnienia braków formalnych oraz oczywistych omyłek, o czym stanowi Regulamin Konkursu (w związku z art. 43 ustawy). Wykluczone są zatem uzupełnienia braków merytorycznej natury oraz poprawki omyłek innego rodzaju. Ponadto uzupełnienia lub poprawienia wniosku nie mogą prowadzić do istotnej modyfikacji wniosku, przez którą rozumie się między innymi zmiany celów projektu, wskaźników monitoringowych, a także przedmiotowe zmiany wniosku np. zakres rzeczowy, skrócony opis projektu, kategorie kosztów, zmiany wartości projektu niewynikające z oczywistych pomyłek i błędów rachunkowych. Nie było zatem możliwe wezwanie strony skarżącej do korekty wniosku w przedmiocie weryfikacji wysokości przyjętego wynagrodzenia skarżącego. W konsekwencji powyższego, skoro nie zaistniały przesłanki do podważenia oceny komentowanego kryterium - zachodzi także brak podstaw do zakwestionowania prawidłowości oceny kryterium drugiego – " Jakość uzasadnienia przedstawionych wydatków". W przedstawionym świetle, wobec braku naruszenia prawa, skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej.