III SA/Wr 851/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Tarasiewicz po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 lutego 2014 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2013 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] czerwca 2014 r., ustalającej skarżącemu kwotę [...] zł nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) – utrzymał pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie w mocy. Organ odwoławczy powołał się na unormowania zawarte w art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 267) i art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 29 ust. 1, 2 i 8 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.). Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. wywiódł, że w postępowaniu prowadzonym na postawie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR istotne jest ustalenie, czy w rozpatrywanym przypadku doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków z funduszy wymienionych w tym przepisie. Nadmierne pobranie takich środków wystąpi niewątpliwie wówczas, gdy przyznane decyzją administracyjną środki pieniężne zostaną wypłacone beneficjentowi, a następnie decyzja przyznająca takie płatności będzie ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. W takim przypadku zadaniem organu nie jest jednak kontrolowanie zasadności usunięcia z obrotu prawnego decyzji przyznających płatność, lecz wyłącznie ustalenie, czy takie decyzje zostały skutecznie wyeliminowane z kręgu rozstrzygnięć zgodnych z prawem, a więc czy nastąpiło to ostateczną decyzją administracyjną. W dniu [...] maja 2005 r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR J. wniosek o przyznanie pomocy na zalesienie gruntów rolnych wraz z niezbędnymi załącznikami do wniosku. Zgodnie z treścią wniosku skarżący w sekcji X Oświadczenie o sposobie użytkowania działek rolnych przeznaczonych do zalesienia zadeklarował do zalesienia działkę ewidencyjną położoną w województwie d., powiecie j., gminie B., obrębie W. o nr [...] o łącznej powierzchni 2,37 ha. Skarżący wnioskował o płatności na zalesienie obejmujące: wsparcie na zalesienie na stokach o nachyleniu powyżej 12º, iglaste na powierzchni 0,56 ha, liściaste na powierzchni 1,81 ha, premię pielęgnacyjną na stokach o nachyleniu powyżej 12º na powierzchni 2,37 ha, grodzenie uprawy leśnej siatką 2-metrową – powierzchnia 2,37 ha, premia zalesieniowa dla producenta rolnego uzyskującego co najmniej 20% dochodu z rolnictwa na powierzchni 2,37 ha. W dniu [...] maja 2006 r. skarżący złożył oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem wraz z potwierdzającym ten fakt zaświadczeniem nadleśnictwa J. W dniu [...] lipca 2007 r. Kierownik BP ARiMR w J. wydał decyzję (nr [...]) o przyznaniu płatności w łącznej kwocie wynoszącej [...] zł., na którą składały się następujące płatności: wsparcie na zalesienie (płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia) w wysokości [....] zł; premia pielęgnacyjna (płatna corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia) w wysokości [...] zł; premia zalesieniowa (płatna corocznie przez okres 20 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia) w wysokości [...] zł. W dniu [...] sierpnia 2006 r. przyznane płatności zostały przekazane na rachunek bankowy skarżącego wskazany we wniosku o wpis do ewidencji producentów. W latach 2007-2010 skarżący składał wnioski w Biurze Powiatowym AR i MR w j. o wypłatę płatności za zalesianie gruntów rolnych i otrzymywał w kolejnych latach płatność w wysokości [...] zł. W dniach [...] maja 2011 r. w gospodarstwie skarżącego przeprowadzono kontrolę na miejscu, której wyniki zostały zawarte w protokole z czynności kontrolnych nr [...]. Inspektorzy terenowi podczas kontroli stwierdzili, że: powierzchnia ogólna deklarowana we wniosku wynosiła 2,37 ha, a powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli - 1,99 ha; powierzchnia o nachyleniu > 12° deklarowana we wniosku wynosiła 2.37 ha., powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli - 1,24 ha., powierzchnia grodzenia siatką zgłoszona we wniosku wynosiła 2,37 ha. powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli na miejscu - 1,94 ha. Zastosowano kod pokontrolny ZGR10 oznaczający, iż zadeklarowana powierzchnia całkowita grodzenia 2-metrową siatką jest większa niż powierzchnia stwierdzona. Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. (nr [...]) Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 i 150 k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. (nr [...]) w sprawie przyznania pomocy na zalesianie. W dniu [...] listopada 2011 r. do Biura Powiatowego ARiMR w J. wpłynęło zażalenie skarżącego na wyniki z przeprowadzonej kontroli na miejscu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. (nr [...]) Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. stwierdził wydanie decyzji dotychczasowej (nr [...]) z dnia [...] lipca 2006 r. z naruszeniem prawa, gdyż ze względu na upływ 5 letniego zawitego terminu określonego w art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie tej decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 nie było możliwe. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż podstawę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną stanowiły nowe okoliczności istniejące w dacie wydania decyzji z dnia [...] lipca 2006 r., (nr [...]) nieznane organowi, a mające istotny wpływ na przyznane płatności do gruntów rolnych. Na podstawie protokołu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie skarżącego w dniach [...] maja 2011 r. stwierdzono rozbieżności pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do zalesienia, a powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli; powierzchnią deklarowaną o nachyleniu > 12° a powierzchnią stwierdzoną w wyniku kontroli oraz powierzchnią grodzenia siatką zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. W dniu [...] listopada 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych, przyznanych skarżącemu na mocy decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. (nr [...]), zaś decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. (nr [...]) została ustalona skarżącemu kwota nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych w wysokości [...] zł. Od decyzji tej skarżący wywiódł zażalenie, zaś organ II instancji utrzymał rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że unormowanie ujęte w art. 29 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ARiMR przewiduje wydanie decyzji w razie stwierdzenia wypłaty przedsiębiorcy rolnemu nienależnego lub nadmiernego świadczenia, przy czym przepis ten nie uzależnia wydania decyzji o zwrocie należności od przyczyny powodującej nienależność dokonanej wypłaty. Dalej organ przywołał treść z § 3 i 13 rozporządzenia z dnia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. (Dz. U z 2004 r., nr 187, poz. 1929 ze zm) i wskazał, że w rozpatrywanej sprawie doszło do niedopełnienia przez skarżącego wymagań w nich opisanych. Skarżący nie realizował bowiem w części planu zalesieniowego w zakresie powierzchni zalesienia oraz ogrodzenia uprawy leśnej. W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, iż skarżący zobowiązany był zalesić grunty rolne na stoku o nachyleniu > 12° na powierzchni 2,37 ha, w tym drzewami liściastymi powierzchnię 1,81 ha, iglastymi powierzchnię 0,56 ha, oraz ogrodzenia uprawy leśnej o powierzchni 2,37 ha 2-metrową siatką. Tymczasem z protokołu z czynności kontrolnych nr [...] wynika, iż skarżący zalesił łączną powierzchnię 1,99 ha, w tym o nachyleniu > 12° powierzchnię 1,24 ha. Pozostały areał - 0,75 ha stanowiło zalesienie na terenach o korzystnej konfiguracji. Jednocześnie organ podkreślił, że skarżący składając wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych w roku 2005 na ostatniej wniosku podpisał oświadczenie, że znanej są mu zasady przyznawania płatności na zalesianie gruntów rolnych, jest świadoma skutków niewykonania zobowiązań wynikających z realizacji działania "zalesianie gruntów rolnych" oraz zobowiązał się między innymi do prowadzenia uprawy leśnej na gruntach rolnych objętych wnioskiem o przyznanie płatności przez okres 20 lat od dnia otrzymania pierwszej płatności na zalesianie gruntów rolnych, niezwłocznego informowania na piśmie ARiMR o każdym fakcie, który ma wpływ na przyznanie, pobieranie lub wypłacanie płatności na zalesianie gruntów rolnych; o każdej zmianie stanu faktycznego lub prawnego, objętych wnioskiem, powstałej w okresie trwania złożonych przez Stronę zobowiązań, a w szczególności jeżeli zmiana ta dotyczy: wykorzystania gruntów rolnych, wielkości powierzchni, przeniesienia własności części albo wszystkich działek rolnych objętych wnioskiem na rzecz innego producenta rolnego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia w trakcie postępowania administracyjnego zasady prawdy obiektywnej organ przywołał treść art. 7 k.p.a. i wskazał, że wyniki z przeprowadzonej kontroli zostały przedstawione w raporcie z czynności kontrolnych nr [...]. Z analiz tych dokumentów wynika, że kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy, pomniejszenie powierzchni kompleksu wynikało z błędnego zakwalifikowania do powierzchni zalesienia obszarów stanowiących starodrzew oraz grunt rolny. Podczas kontroli w terenie zostały zweryfikowane dane zadeklarowane przez skarżącego we wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie, w wyniku której stwierdzono rozbieżności. Stwierdzono, iż nachylenie według pomiaru nie jest równomierne na powierzchni całego zadeklarowanego zalesienia a wymagane nachylenie stwierdzono jedynie na powierzchni 1,24 ha. Odnosząc się do zarzutu niepoinformowania skarżącego o znaczeniu kodów pokontrolnych organ wskazał, że skarżący otrzymał kopię raportu z czynności kontrolnych, która na stronie 6 oraz 7 raportu, zawierała objaśnienia skrótów stosowanych w protokole. Dalej organ podkreślił, że kontrola w gospodarstwie skarżącego została przeprowadzona przez wykwalifikowanych i doświadczonych inspektorów terenowych z uprawnieniami posiadającymi bardzo duże doświadczenie w zakresie kontroli z tytułu zalesienia gruntów rolnych. W procesie weryfikacji sprawy zostały uwzględnione wszystkie dowody dołączone przez skarżącego, w tym dokumentacja sporządzona przez uprawnionego geodetę K. S. na jego wniosek, która została poddana szczegółowej analizie. W wyniku analizy ustalono, iż pomiar wynikający z dokumentacji sporządzonej przez geodetę i dostarczonej przez skarżącego jest nieprawidłowy bowiem część działek zidentyfikowanych przez geodetę jako zalesienie, położona jest na starodrzewie widocznym na ortofotomapie. Z zestawienia dokumentacji przedstawionej przez skarżącego oraz dokumentacji pokontrolnej jednoznacznie wynika, że pomiar inspektora terenowego ARiMR obrazuje obszar nowego zalesienia w sposób niebudzący wątpliwości w procesie weryfikacji sprawy z wniosku skarżącego. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że skarżący podniósł, iż dokonał zalesienia na działce ewidencyjnej nr [...] zgodnie z planem zalesienie co zostało potwierdzone w złożonym oświadczeniu oraz powołuje się na decyzję Starosty J., z dnia [...] grudnia 2010 r. na mocy której przekwalifikowane zostały grunty rolne na leśne o łącznej powierzchni 2,37 ha. Jednakże – jak dalej wskazał organ - decyzję o przekwalifikowaniu gruntu rolnego na leśny Starosta wydaje na wniosek beneficjenta w oparciu o wizję w terenie oraz dołączonej do wniosku dokumentacji, nie zaś na podstawie dokonanego pomiaru. Niezasadny jest zatem zarzut skarżącego, iż organ prowadzący postępowanie nie podjął wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Odnosząc się do zarzutu odnośnie naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 9 k.p.a., organ wskazał, że skarżący w toku postępowania administracyjnego był informowany o każdym stanie faktycznym mającym wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie z wniosku o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych Reasumując organ wskazał, że po przeanalizowaniu całości materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie w decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J. nr [...] z dnia [...].06.2013 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz w prawidłowy sposób zastosował obowiązujące przepisy prawa jak również w prawidłowy sposób ustalił kwotę do zwrotu, w wysokości [...] zł. Zaskarżając decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W., skarżący wniósł o uchylenie tego rozstrzygnięcia w całości. Zaskarżanej decyzji zarzucił przeprowadzenie postępowania z rażącym naruszeniem przepisów prawa bez poszanowania zasad ogólnych postepowania administracyjnego co miało wpływ na wynik sprawy. Ponadto podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa proceduralnego. Uchylenie decyzji administracyjnej czy stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko po stwierdzeniu istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r poz. 270 ze zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Zasadniczy problem w sprawie dotyczył zwrotu płatności z tytułu zalesienia gruntów w wysokości [...] zł. Wniosek o płatności z tytułu zalesienia gruntu skarżący złożył w dniu [...] czerwca 2005 r. i wnioskował o płatności na zalesienie obejmujące: wsparcie na zalesienie na stokach o nachyleniu powyżej 12º, iglaste na powierzchni 0,56 ha, liściaste na powierzchni 1,81 ha, premię pielęgnacyjną na stokach o nachyleniu powyżej 12º na powierzchni 2,37 ha, grodzenie uprawy leśnej siatką 2-metrową – powierzchnia 2,37 ha, premia zalesieniowa dla producenta rolnego uzyskującego co najmniej 20% dochodu z rolnictwa na powierzchni 2,37 ha. Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. przyznał wnioskodawcy kwotę [...] zł z tytułu zalesienia gruntów rolnych. Rozstrzygnięcie to stało się ostateczne (data jej doręczenia skarżącemu – [...] lipca 2006 r.), zaś przyznane środki zostały przekazane na rachunek bankowy wskazany przez skarżącego. W latach 2007-2010 skarżący składał wnioski o wypłatę płatności na zalesienie gruntów rolnych (premia pielęgnacyjna i premia zalesieniowa), na podstawie których otrzymywał płatność kontynuacyjną w wysokości [...] zł., za każdy rok 2007, 2008, 2009, 2010. Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. wznowił postępowanie w tej sprawie, powołując się na raport z czynności kontrolnych (nr [...]), wskazując, że kontrola przeprowadzona w gospodarstwie skarżącego w dniach [...] maja 2011 r. ujawniła nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Ponieważ jednak od doręczenia wnioskodawcy decyzji przyznającej mu płatności za rok 2005 r. upłynęło pięć lat, niemożliwe stało się uchylenie we wznowionym postępowaniu decyzji ostatecznej decyzji (art. 146 § 1 in fine w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). W takiej sytuacji organ musiał ograniczyć się do stwierdzenia wydania kwestionowanej decyzji z naruszeniem prawa i wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 k.p.a.). Decyzja wydana na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. (stwierdzająca jedynie wydanie decyzji o płatności z naruszeniem prawa) nie wyeliminowała sama przez się z obrotu prawnego decyzji kontrolowanej w nadzwyczajnym trybie, jakim jest wznowienie postępowania administracyjnego, ale także nie zmieniła wcześniej przyznanych płatności. Mając na uwadze te rozważania przyjąć należy, że w obrocie prawnym nadal funkcjonuje decyzja z dnia [...] lipca 2006 r. przyznająca skarżącemu kwotę [...] zł z tytułu zalesienia gruntów rolnych. Zakaz uchylenia decyzji dotkniętej wadami wymienionymi w art. 145 § 1 k.p.a. po upływie terminu wskazanego w art. 146 § 1 k.p.a. nie oznacza jednak sanacji takiej decyzji. Należy bowiem przyjąć, że decyzja ta – pomimo braku możliwości jej wyeliminowania z obrotu prawnego z uwagi na upływ terminu przedawnienia – jest de facto decyzją nieprawidłową (z przyczyn proceduralnych), co w konsekwencji umożliwia wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia, czy pobrane płatności są nienależne. W oparciu o decyzję, która stwierdza o wydaniu dotychczasowej decyzji z naruszeniem prawa, lecz jej nie uchyla z powodu upływu terminu, o którym mowa w art. 146 § 1 kpa możliwe jest więc wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności na postawie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR. Zgodnie z tym przepisem Prezes Agencji ustala, w drodze decyzji administracyjnych, kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków pochodzących z funduszy Unii Europejskiej oraz krajowych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej lub krajowych przeznaczonych na finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Przedmiotem badania w postępowaniu o wydanie decyzji z art. 29 ust. 1 jest więc ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy. Sytuacja, w której dochodzi do nienależnego pobrania takich środków występuje niewątpliwie wówczas, gdy wspomniane środki zostaną przyznane na podstawie decyzji administracyjnej (oraz nastąpi ich wypłata), a następnie decyzja ta zostanie ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. Zaznaczyć i podkreślić jednakże należy, iż w takim przypadku zadaniem Prezesa Agencji nie jest kontrolowanie zasadności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej środki, a jedynie ustalenie, czy wyeliminowanie to jest prawnie skuteczne (to jest, czy nastąpiło ostateczną decyzją administracyjną). W rozpoznawanej sprawie – nie budzi wątpliwości – że decyzja z dnia [...] lipca 2006 r., stała się ostateczną w administracyjnym toku postępowania, przez co skarżący zgodził się na poczynione w niej ustalenia faktyczne i związane z tym konsekwencje. W czasie kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego wykryto nieprawidłowości polegające na niedopełnieniu wymagań określonych w § 3 i § 13 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 187 poz. 1929 ze zm.), zwane dalej rozporządzeniem zalesieniowym, gdyż skarżący nie realizował w części planu zalesieniowego w zakresie powierzchni zalesienia oraz ogrodzenia uprawy leśnej. W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, bowiem iż skarżący zobowiązany był zalesić grunty rolne na stoku o nachyleniu > 12° na powierzchni 2,37 ha, w tym drzewami liściastymi powierzchnię 1,81 ha, iglastymi powierzchnię 0,56 ha, oraz ogrodzić uprawy leśnej o powierzchni 2,37 ha 2-metrową siatką. Z protokołu z czynności kontrolnych nr 9001- 6621/0569/11 wynika, iż nie zalesił łączną powierzchnię 1,99 ha, w tym o nachyleniu > 12° powierzchnię 1,24 ha. Pozostały areał - 0,75 ha stanowiło zalesienie na terenach o korzystnej konfiguracji. Okoliczności te stanowiły podstawę do wznowienia postępowania w sprawie. Następnie w oparciu o powyższe organy wszczęły, zgodnie z art. 71 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. – a zatem zasadnie jak wynika z dotychczasowych rozważań Sądu - postępowanie w sprawie ustalenia nienależnie pobranych przez skarżącego środków, konsekwencją czego jest decyzja z dnia [...] czerwca 2013 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesienia w kwocie [...] zł, utrzymana w mocy decyzją dwuinstancyjną z dnia [...] września 2013 r. Organy również zgodnie z prawem obciążyły skarżącego odsetkami za zwłokę od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość nienależnie pobranych płatności do dnia ich zwrotu. Stopa odsetek jest obliczana zgodnie z przepisami prawa krajowego. Przepisy krajowe w tym zakresie zawarte zostały - w myśl dyspozycji art. 29 ust. 2 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - w Dziale III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie obowiązek organu wypełniał również normy prawa wspólnotowego. Należy w tym miejscu wskazać, iż zwrot płatności uznanej za nienależną ulega przedawnieniu, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Okres ten ogranicza się do czterech lat, jeżeli beneficjent działał w dobrej wierze (art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004). W rozpatrywanej sprawie – jak słusznie przyjęły organy - przepisy te nie mają zastosowania, ponieważ wypłata płatności z tytułu wsparcia na zalesianie gruntów rolnych (data rozpoczęcia zobowiązania), uznanych następnie za nienależnie pobrane, nastąpiła dnia [...] sierpnia 2006 r., natomiast zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności zostało skarżącemu skutecznie doręczone w dniu [...] listopada 2012 r., a więc przed upływem dziesięciu lat od daty płatności. Odnosząc się natomiast do płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych za rok 2007, 2008, 2009 i 2010, uznanych następnie za nienależnie pobrane, wskazać należy, że ich wypłata nastąpiła odpowiednio: [...] sierpnia .2007 r., [...] sierpnia 2008 r., [...] października 2009 r., i [...] stycznia 2010 r.. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwot nienależnie pobranych zostało skarżącemu skutecznie doręczone w dniu [...] listopada 2012 r., tak więc przed upływem dziesięciu lat od daty płatności. Wreszcie Sąd nie dopatrzył się – wbrew twierdzeniom skarżącego – naruszeń związanych z "przeprowadzeniem postępowania z rażącym naruszeniem przepisów prawa bez poszanowania zasad ogólnych postepowania administracyjnego". Wskazać bowiem należy, że wszystkie dowody wskazane przez skarżącego zostały uwzględnione przez organy. Analizie poddana została również dokumentacja sporządzona przez geodetę K. S. Aczkolwiek pomiar wynikający z dokumentacji sporządzonej przez geodetę i dostarczonej przez skarżącego jest nieprawidłowy, bowiem część działek zidentyfikowanych przez geodetę jako zalesienie, położona jest na starodrzewie widocznym na ortofotomapie. Z zestawienia dokumentacji przedstawionej przez skarżącego oraz dokumentacji pokontrolnej wynika, że pomiar inspektora terenowego ARiMR obrazuje obszar nowego zalesienia w sposób niebudzący wątpliwości. I okoliczności te – co wymaga podkreślenia Sądu - zostały wszechstronnie rozważone, stosownie do treści art. 7 k.p.a., przez organy administracji publicznej. Tym samym Sąd uznał, że organy administracji obu instancji w sposób należyty oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy zaś wydane na jego podstawie decyzje odpowiadają prawu. Z tych względów w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę jako niezasadną.