III SA/Wr 854/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Borońska, sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Protokolant sekretarz sądowy Paulina Białkowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 10 lutego 2016 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów i skreślenie z rejestru działalności regulowanej oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. po rozpatrzeniu odwołania skarżącego M. M. od decyzji Starosty L. w przedmiocie zakazu prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów i skreślenia z rejestru działalności regulowanej prowadzonego przez Starostę L. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że w związku z doręczeniem Staroście informacji z Krajowego Rejestru Karnego oraz prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w L. II Wydział Karny z dnia [...] listopada 2013 r. o sygn. akt [...], na podstawie którego skarżący - będąc diagnostą upoważnionym do dokonywania badań technicznych pojazdów dopuszczających pojazdy do ruchu w stacji kontroli pojazdów pod nazwą "A" s.c. Z. - został uznany za winnego popełnienia czynów z art. 271 § 3 Kodeksu karnego polegających na poświadczeniu w dniu [...] listopada 2011 r. nieprawdy w dowodach rejestracyjnych: Nr [...] pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz Nr [...] pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i za które został skazany na 8 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata - organ ten wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zakazu wykonywania działalności objętej wpisem do rejestru działalności regulowanej. W następstwie zaś przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] działający z upoważnienia starosty L. - Zastępca Dyrektora Wydziału Komunikacji i Dróg orzekł o zakazie prowadzenia przez skarżącego podstawowej stacji kontroli pojazdów i o skreśleniu przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej prowadzonego przez starostę. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że według dyspozycji art. 83 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.) stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom w odniesieniu do osoby fizycznej albo członków organów osoby prawnej. W opisanej w powyższym przepisie sytuacji, stosownie do art. 83a ust. 1 Prawa o ruchu drogowym starosta będąc organem właściwym do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów i będąc zarazem stosownie do art. 83b ust. 1 powołanej ustawy organem sprawującym nadzór nad stacjami kontroli pojazdów, obowiązany jest do wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów i skreślenia przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej, jeżeli przedsiębiorca rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Ponadto, jak wskazał organ, przepisy art. 71 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r., poz.67 2 z późn. zm.), zobowiązują organ prowadzący rejestr działalności regulowanej do wydania decyzji o zakazie prowadzenia działalności objętej takim wpisem, gdy stwierdzone zostanie rażące naruszenie warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej przez przedsiębiorcę. Ustawa Prawo o ruchu drogowym w art. 83 ust. 3 określa 6 warunków, których łączne spełnienie pozwala przedsiębiorcy na prowadzenie stacji kontroli pojazdów. Po uprawomocnieniu się opisanego wyroku Sądu Rejonowego skarżący przestał spełniać warunek określony w art. 83 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ponieważ stwierdzone wyrokiem Sądu przyjęcie korzyści majątkowej związane poświadczeniem w dowodach rejestracyjnych nieprawdy i dopuszczenie do ruchu pojazdów bez faktycznego przeprowadzenia badań technicznych tych pojazdów, stanowi rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 83b ust. 2 pkt 3 lit. c powołanej ustawy. W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu z dnia [...] maja 2015 r., skarżący zarzucił jej naruszenie art. 83b ust. 2 pkt 3 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 70 i art. 71 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 i ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w związku z ich zastosowaniem w sprawie, pomimo braku wystąpienia przesłanek w nich wskazanych, a także naruszenie art. 101 § 1 i § 3, art. 8 oraz art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z nierozpoznaniem wniosku o zawieszenie postępowania w przewidzianej prawem formie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz treścią odwołania stwierdziło, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium przytoczyło, że zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.), działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów. Stosownie z kolei do art. 83a ust. 1 powołanej ustawy, organem właściwym do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów jest starosta właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem. Odnosząc się do pojęcia działalności regulowanej, Kolegium sięgnęło do art. 5 pkt 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r., poz. 584), wedle którego jest to działalność gospodarcza, której wykonywanie wymaga spełnienia szczególnych warunków, określonych przepisami prawa. Z kolei art. 64 ust. 1 tej ustawy wskazuje, że jeżeli przepis odrębnej ustawy stanowi, że dany rodzaj działalności jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, to przedsiębiorca może wykonywać tę działalność, jeżeli spełnia szczególne warunki określone przepisami tej odrębnej ustawy i po uzyskaniu wpisu w rejestrze działalności regulowanej, z zastrzeżeniem art. 75. Zatem, jeżeli w myśl art. 83 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną, to jej wykonywanie obwarowane jest warunkami określonymi w tej ustawie w art. 83 ust. 3 pkt 1 - 6. Z powołanego przepisu wynika w ocenie organu, że oprócz posiadania przez przedsiębiorcę siedziby lub miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 1), nie pozostawania przedsiębiorcą, w stosunku do którego otwarto likwidację lub ogłoszono upadłość (pkt 2), posiadania wyposażenia kontrolno - pomiarowego oraz warunków lokalowych gwarantujących wykonywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych (pkt 4), posiadania poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań (pkt 5) oraz zatrudniania uprawnionych diagnostów (pkt 6), warunkiem prowadzenia stacji kontroli pojazdów, określonym w punkcie 3 art. 83 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym jest brak prawomocnego skazania za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo popełnione przeciwko dokumentom. Należy przy tym wyraźnie zaznaczyć, że łączne spełnianie przez przedsiębiorcę powyższych warunków jest konieczne nie tylko na etapie ubiegania rozpoczęcia działalności stacji kontroli pojazdów, ale również przez cały czas jej prowadzenia (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt II SA/Ke 461/12, opubl. w CBOSA). Dalej Kolegium wywodziło, że z art. 83b ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynikają dla starosty, jako organu sprawującego nadzór nad stacjami kontroli pojazdów, określone uprawnienia kontrolne i w konsekwencji uprawnienia do orzekania o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów i skreślenia przedsiębiorcy z rejestru działalności regulowanej. Wskazane w powyższym przepisie uprawnienia wiążą się z nieprawidłowościami w zakresie funkcjonowania stacji, braku usunięcia naruszeń warunków w wykonywania działalności, złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 83a ust. 4 ustawy niezgodnie ze stanem faktycznym i rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Z kolei art. 71 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy o swobodzie działalności, nakłada na starostę, jako organ prowadzący rejestr działalności regulowanej (rejestr przedsiębiorców prowadzących stacje kontroli pojazdów), obowiązek wydania decyzji o zakazie wykonywania działalności w zakresie objętym wpisem oraz wykreślenia z urzędu wpisu przedsiębiorcy w rejestrze działalności regulowanej w przypadku stwierdzenia rażącego naruszenia warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej przez przedsiębiorcę. Jednym z tych warunków określonych w art. 83 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest brak skazania przedsiębiorcy prawomocnym wyrokiem za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom. Powzięcie przez Starostę L. informacji z Krajowego Rejestru Karnego potwierdzonej nadesłanym przez Sąd Rejonowy w L. II Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] listopada 2013 r. o sygn. akt [...], o prawomocnym skazaniu skarżącego, będącego diagnostą upoważnionym do dokonywania badań technicznych pojazdów, za popełnienie czynów zabronionych polegających na poświadczeniu w dniu [...] listopada 2011 r. nieprawdy w dwóch dowodach rejestracyjnych dopuszczających pojazdy do ruchu prowadzonej przez niego w stacji kontroli pojazdów w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wypełnia dyspozycję art. 71 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej do wydania decyzji o zakazie wykonywania przez niego działalności i o wykreśleniu z urzędu wpisu przedsiębiorcy w rejestrze działalności regulowanej. Niewątpliwie bowiem skazanie opisanym wyżej prawomocnym wyrokiem Sądu skutkuje rażącym naruszeniem warunku wymaganego do wykonywania działalności regulowanej w postaci prowadzenia stacji kontroli pojazdów opisanego w art. 83 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium przyznało, że w istocie powołanie w podstawie prawnej wydanej decyzji art. 83 ust. 2 pkt 3 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym nie znajdowało uzasadnienia, ponieważ miałby on zastosowanie w przypadku gdyby zakaz prowadzenia działalności był skutkiem naruszeń stwierdzonych wskutek przeprowadzenia przez starostę jako organu sprawujący nadzór nad stacjami kontroli pojazdów kontroli stacji, to jednak pozostałe powołane w podstawie prawnej przepisy i ich zastosowanie do istniejącego w sprawie stanu faktycznego było w pełni uzasadnione, czemu dano wyraz w uzasadnieniu decyzji. Również zarzut dotyczący naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym zawartych w art. 101 § 1 i § 3, art. art. 8 i art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego zdaniem organu odwoławczego nie mógł zostać uwzględniony. Wprawdzie z akt sprawy wynika, że wniosek pełnomocnika strony z dnia [...] maja 2015 r. zwieszenie postępowania, do czasu wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnego wyroku w sprawie o sygn. akt [...] dotyczącej cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów, nie został rozpatrzony to jednak strona do dnia wydania decyzji w sprawie nie skarżyła bezczynności organu w tym zakresie w oparciu o przepis art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże wniosek w tym zakresie nie zasługiwałby na uwzględnienie, ponieważ prawomocny wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do wykonywania badan technicznych pojazdów nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nawet bowiem ewentualne uchylenie decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów nie będzie miało wpływu na wyrok wydany w sprawie karnej, i który to wyrok, stanowił podstawę do stwierdzenia rażącego naruszenia warunku wymaganego do wykonywania przez skarżącego, jako przedsiębiorcę, działalności regulowanej w postaci prowadzenia stacji kontroli pojazdów, określonego w art. 83 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, tj. braku skazania przedsiębiorcy prawomocnym wyrokiem za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom. W skardze na to ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, przez jego zastosowanie w stanie faktycznym sprawy, w którym nie doszło do spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 101 § 1 i 3, art. 8, art. 10 oraz art. 31 k.p.a. polegające na nierozpoznaniu wniosku o zawieszenie postępowania w przewidzianej prawem formie. Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji. Na poparcie wniosków i zarzutów skargi argumentowano, że przesłanka "rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności", odnosi się do warunków technicznych prowadzenia działalności diagnostycznej, takich jak np. posiadanie odpowiedniej bazy przedsiębiorstwa czy też dysponowanie urządzeniami służącymi do kontroli cech technicznych pojazdów, nie zaś do warunku rozumianego jako status osoby ukaranej za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Za taką interpretacją przemawia przede wszystkim rezultat wykładni językowej, płynący z porównania brzmienia art. 83b ust. 2 pkt 3 lit. b z przepisem zawartym w pkt 3 lit. c, który prowadzi do wniosku o stopniowalności "naruszeń warunków prowadzenia działalności". W zależności bowiem od ciężaru gatunkowego naruszenia norma art. 83b ust. 2 pkt 3 uzależnia kierowanie do przedsiębiorcy naruszającego warunki działalności diagnostycznej pisemnego wezwania do usunięcia tychże naruszeń w określonym przez organ kontroli terminie. W tym kontekście nie sposób mówić o stopniowalności faktu skazania przedsiębiorcy, bowiem skazanie jest faktem kategorycznym i definitywnym. Skarżący także podniósł, że wyrok Sądu Rejonowego, na który powołują się organy dotyczy dwóch czynów, polegających na wydaniu zaświadczenia o pozytywnym wyniku dań diagnostycznych, mimo ich faktycznego nieprzeprowadzenia. W realiach wymiaru sprawiedliwości występków takich nie sposób zaliczyć do kategorii rażąco ciężkich przestępstw. Sąd Rejonowy rozpatrując sprawę skarżącego nie zastosował - choć leżało to w kompetencjach Sądu - środka karnego przewidzianego w art. 41 k.k. Wydaje się więc, że w ocenie tegoż Sądu dalsze prowadzenie przez stronę działalności gospodarczej nie stanowiło istotnego zagrożenia dla dóbr prawnie chronionych. Skarżący ponowił zarzut podnoszony w odwołaniu, a dotyczący nierozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania w widzianej prawem formie. Skarżący motywował ten wniosek faktem zawisłości sprawy dotyczącej cofnięcia mu uprawnień diagnostycznych przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (sygn. [...]). W ocenie skarżącego poglądy prawne wyrażone przez NSA będą stanowiły wiążącą instrukcję dla ostatecznej oceny przestrzegania przez skarżącego warunków wykonywania działalności regulowanej. Okoliczność ta w świetle art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a stanowi zdaniem skarżącego przesłankę uzasadniającą zawieszenie postępowania. Mimo złożenia wniosku o zawieszenie postępowania Starosta L. pominął go, co spotkało się z aprobatą SKO w L., i nie wydał w przedmiocie wniosku postanowienia, do czego obligował go przepis art. 101 § 1 k.p.a. Tym samym uznać należy, że organ 1 instancji pomijając wniosek strony dopuścił się uchybienia, które - w świetle art. 101 § 3 k.p.a. - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania było bowiem zaskarżalne zażaleniem, a także - w hipotetycznym dalszym toku instancji - skargą do sądu administracyjnego. Nie sposób obecnie wykluczyć treści rozstrzygnięć organów odwoławczych, które zapadłyby w następstwie kontroli postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., zwana dalej w skrócie p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145 - 150 p.p.s.a.). Dokonana zgodnie z tymi kryteriami sądowa kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszeń prawa procesowego bądź norm prawa materialnego. Zarzuty podniesione w skardze nie znajdują uzasadnienia. W kontekście zarzutów strony skarżącej należy podnieść, że działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną, do której mają zastosowanie przepisy zawarte w Rozdziale 3 – Badania techniczne pojazdów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.). Zgodnie bowiem z zasadą określoną w art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej z 7 lipca 2004 r. (j.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 584), jeżeli przepis odrębnej ustawy stanowi, że dany rodzaj działalności gospodarczej jest działalnością regulowaną w rozumieniu niniejszej ustawy, przedsiębiorca może wykonywać tę działalność jeżeli spełnia warunki określone przepisami tej odrębnej ustawy i po uzyskaniu wpisu w rejestrze działalności regulowanej z zastrzeżeniem art. 75 ustawy. Warunki, jakie musi spełniać przedsiębiorca do uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów określone są w art. 83 ust. 3 pkt 1-6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Warunki te przedsiębiorca winien spełniać nie tylko w czasie ubiegania się o zezwolenia na prowadzenie tej działalności zakończonej wydaniem decyzji w tym przedmiocie ale także przez cały okres prowadzenia działalności, na którą uzyskał zezwolenie (por. wyrok NSA z 4 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1968/12, LEX nr 1448490). Jak stanowi powołany przepis art. 83 ust. 3: "Stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który: 1) posiada siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 2) nie jest przedsiębiorcą, w stosunku do którego otwarto likwidację lub ogłoszono upadłość; 3) nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom - dotyczy osoby fizycznej lub członków organów osoby prawnej; 4) posiada wyposażenie kontrolno-pomiarowe oraz warunki lokalowe gwarantujące wykonywanie odpowiedniego zakresu badań technicznych pojazdów zgodnie ze szczegółowymi warunkami przeprowadzania tych badań; 5) posiada poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań wpisanego do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów; 6) zatrudnia uprawnionych diagnostów." Zgodnie zatem z uregulowaniem zawartym w pkt 3 cytowanego przepisu stację kontroli pojazdów może prowadzić przedsiębiorca, który nie był prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przestępstwo przeciwko dokumentom. Do tego rodzaju przestępstw, jakie ustawodawca tu wymienił, należy przestępstwo, o którym mowa w art. 271 § 3 Kodeksu karnego i za które w związku z uznaniem za winnego popełnienia czynów (opisanych w przytoczonym wyżej opisie stanu faktycznego sprawy) w prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego skarżący został skazany. Powzięcie informacji przez starostę jako organu nadzoru nad prowadzoną działalnością w zakresie stacji kontroli pojazdów o prawomocnym skazaniu za przestępstwo z art. 271 § 3 k.k. dawało pełną podstawę do wszczęcia postępowania i wydania decyzji orzekającej o zakazie prowadzenie działalności w zakresie stacji kontroli pojazdów. Skarżący przestał bowiem z datą prawomocności wyroku skazującego spełniać określony w art. 83 ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym wymóg niekaralności za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub przeciwko dokumentom zaś według art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej organ prowadzący rejestr działalności regulowanej wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, gdy stwierdzi rażące naruszenie warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej przez przedsiębiorcę. Analogicznie, na mocy art. 83b ust. 2 pkt 3 lit. b) Prawa o ruchu drogowym starosta wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji kontroli pojazdów, skreślając go z rejestru działalności regulowanej, jeżeli przedsiębiorca rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej nie definiuje pojęcia rażącego naruszenia warunków prowadzenia działalności w zakresie stacji kontroli pojazdów, wobec tego ustalenia, jakie naruszenia są "rażące", należy dokonywać na podstawie przepisów odrębnych ustaw, w szczególności regulujących dany rodzaj działalności gospodarczej. Z kolei z przytoczonych wyżej unormowań ustawy Prawo o ruchu drogowym wywieść trzeba, że chodzi o rażące naruszenie warunków wykonywania omawianej działalności, jakie zostały opisane w treści ust. 3 art. 83 tej ustawy. W omawianym przypadku, zważywszy na uregulowanie w ustawie Prawo o ruchu drogowym konieczności spełniania określonych w art. 83 ust. 3 wymogów do prowadzenia działalności w zakresie stacji pojazdów przez cały okres jej prowadzenia to sam fakt prawomocnego skazania za ujęte w pkt 3 cytowanego przepisu przestępstwo, a w konsekwencji niespełnianie tego warunku dalszego prowadzenia działalności regulowanej, mieści się w pojęciu rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Naruszenie bezwzględnego ustawowego wymogu niekaralności winno być uznawane za rażące. Na tle brzmienia art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 83 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym brak podstaw prawnych do wprowadzania dodatkowej przesłanki stopniowalności charakteru przestępstwa. Nie ma przy tym znaczenia prawnego do wydania decyzji o zakazie wykonywania tego rodzaju działalności okoliczność, że Sąd karny w prawomocnym wyroku skazującym nie orzekł o zastosowaniu środka karnego z art. 41 k.k. Organ administracji bowiem w takim przypadku orzeka autonomicznie na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, która jest podstawowym aktem regulującym działalność w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów. Stwierdzenie przez uprawniony organ, że skarżący rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów z uwagi na fakt, iż przestał spełniać warunek niekaralności, o którym mowa w art. 83 pkt ust. 3 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym uprawniało organ do wydania decyzji, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym czyli zakazu prowadzenia przez skarżącego stacji kontroli pojazdów i skreślenia go z rejestru działalności regulowanej. W ocenie Sądu żadną miarą nie można uznać, że przesłanka "rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności", odnosi się wyłącznie do warunków technicznych prowadzenia działalności diagnostycznej. Wniosek taki jest nieuprawniony albowiem brzmienie art. 83b ust. 2 pkt 3 lit.c) nie wprowadza ograniczeń co do kategorii warunków, to znaczy nie odwołuje się tylko do warunków wymienionych w pkt 4 i 5 ust. 3 art. 83 regulujących wymogi techniczne stacji kontroli pojazdów. Zarzuty strony skarżącej w kwestii zawieszenia postępowania nie mogły być uwzględnione, gdyż sprawa zawisła przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygnaturą II GSK 299/15 ze skargi kasacyjnej od wyroku tutejszego Sądu w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty nie ma charakteru prejudycjalnego z uwagi na odrębną, niezależną podstawę prawną do wydania zaskarżonej decyzji w niniejszej sprawie. Prejudykatem jest tu bowiem wydany prawomocny wyrok Sądu karnego, a nie decyzja administracyjna o cofnięciu uprawnień diagnosty do wykonywania badan technicznych a tym samym nie stanowią prejudykatu kontrolujące jej legalność wyroki sądów administracyjnych obu instancji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł o oddaleniu skargi.