III SA/Wr 856/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz Protokolant specjalista Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania ONW za lata 2008 i 2009 oddala skargę. I Decyzja poddana kontroli Sądu w niniejszej sprawie, opisana w sentencji wyroku, zapadła w następujących okolicznościach. 1. W dniu [...] lutego 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego (dalej: "BP") Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "ARiMR" lub "Agencja") w L. wydał decyzję Nr [...], w której przyznał skarżącemu (w rozpoznawanej obecnie przez Sąd sprawie) płatności ONW na 2008 r. w łącznej kwocie [...] zł. Natomiast w dniu [...] marca 2010 r., decyzją Nr [...], ten sam organ przyznał temu samemu wnioskodawcy płatności ONW na rok 2009, w sumarycznej wysokości [...] zł. Przyznane – na podstawie obu wymienionych rozstrzygnięć – środki finansowe zostały przekazane na rachunek bankowy wskazany przez producenta rolnego. 2. Na skutek sygnalizacji Prokuratury Rejonowej w L. (z dnia [...] maja 2013 r., [...]), informującej o postępowaniu prowadzonym w sprawie wyłudzenia płatności na podstawie fikcyjnie zawartych umów dzierżawy, Kierownik BP w L. wydał w dniu [...] czerwca 2013 r. dwa postanowienia (Nr [...] i Nr [...]) w przedmiocie wznowienia – z urzędu – postępowań administracyjnych, zakończonych wydaniem obu decyzji , o których była mowa w punkcie 1 tej części uzasadnienia. 3. Wznowione postępowania zostały zakończone wydaniem w dniu [...]marca 2014 r. dwóch decyzji (Nr [...] oraz Nr [...]), w których organ pierwszej instancji uchylił swoje wcześniejsze decyzje (z dnia [...] lutego 2009 r. i z dnia [...] marca 2010 r.), odmawiając jednocześnie skarżącemu płatności ONW na rok 2008 i na rok 2009. Obie decyzje wydane we wznowionych postępowaniach mają walor orzeczeń ostatecznych i prawomocnych. Prawomocnymi już wyrokami z dnia [...] i z dnia [...] lutego 2015 r. (zob. sprawy o sygn. akt: III SA/Wr [...] i III SA/Wr [...]) tutejszy Sąd oddalił bowiem skargi strony na postanowienia Dyrektora ARiMR odmawiające przywrócenia terminu i stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołań od decyzji wydanych we wznowionych postępowaniach, o których była mowa. 4. W dotychczas przedstawionej sytuacji organ pierwszej instancji zawiadomił zainteresowanego o możliwości dobrowolnego dokonania zwrotu nienależnie pobranych płatności ONW za lata 2008 i 2009, a następnie, zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. (Nr [...]), wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. (Nr [...]), w której Kierownik BP ustalił – na poziomie [...] zł, która to kwota została powiększona o należne odsetki – wysokość nienależnie pobranych przez skarżącego płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za rok 2008 i za rok 2009. 5. To ostatnie rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Agencji, po rozpatrzeniu odwołania strony. W uzasadnieniu takiego orzeczenia organ wyższego stopnia – po przedstawieniu przebiegu dotychczasowego postępowania, zarzutów odwołania i wskazaniu podstaw prawnych, które należało w sprawie zastosować – wywodził (z powołaniem się na orzecznictwo sądowoadministracyjne), że przedmiotem ustaleń oragnu było sprawdzenie, czy w sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków, w kontekście art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.). Zdaniem organu, sytuacja taka występuje niewątpliwie wtedy, gdy środki te zostaną przyznane (i wypłacone wnioskodawcy) na podstawie decyzji, która następnie zostanie skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. W takich przypadkach, w sprawie o ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności, zadaniem organów nie jest kontrolowanie zasadności wyeliminowania z obrotu decyzji, o której mowa, a jedynie ustalenie, czy wyeliminowanie to jest prawnie skuteczne). Dyrektor ARiMR skonkludował w konsekwencji, iż kwotę nienależnie pobranych w sprawie płatności stanowi różnica między płatnościami przekazanymi na rachunek strony (na rok 2008 i 2009) na podstawie decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2009 r. i z dnia [...] marca 2010 r., a płatnościami, których skarżącemu odmówiono w decyzji wydanej we wznowionym postępowaniu, po uchyleniu dopiero co wskazanych rozstrzygnięć z 2009 i 2010 r. Organ odwoławczy nie dopatrzył się możliwości zastosowania w sprawie tych przepisów, które dopuszczają ewentualność odstąpienia od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności: art. 28a ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (jednolity tekst: Dz. U. z 2013 r., poz. 173) oraz art. 73 ust. 4 i ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004. Dyrektor Agencji nie zgodził się również z zarzutami rzekomego naruszenia przepisów proceduralnych przez organ pierwszej instancji, sformułowanymi w odwołaniu, stwierdzając w konkluzji, iż Kierownik BP prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i zastosował obowiązujące przepisy, ustalając niewadliwie kwotę należności przypadających do zwrotu. Ostatni fragment decyzji weryfikowanej w ramach niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego poświęcono przedstawieniu zasad naliczania odsetek w razie niedokonania zwrotu płatności w terminie. II W skardze, działający w imieniu strony, profesjonalny pełnomocnik wniósł o uchylenie w całości drugoinstancyjnej decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania, z następującymi zarzutami naruszenia następujących przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 10 § 1 k.p.a.: a) poprzez niezasadne przyjęcie, że strona nie wykazała, iż w pierwszoinstancyjnym postępowaniu nie zapewniono jej czynnego udziału w sprawie, b) poprzez niezapewnienie skarżącemu możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów; 2. art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 769/2004 – poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy strona była w dobrej wierze, składając wniosek o płatności, zatem powinien w sprawie znaleźć zastosowanie 4 letni termin przedawnienia; 3. art. 110 k.p.a. – poprzez niesłuszne uznanie, że organ pierwszej instancji był związany w niniejszej sprawie stanowiskiem, jakie wyraził w decyzjach kończących wznowione postępowania; 4. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – poprzez a) niesłuszne uznanie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy przemawia przeciwko przyjęciu, że skarżący składał wnioski dowodowe w dobrej wierze, b) niesłuszne uznanie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy przemawia przeciwko przyjęciu, iż skarżący użytkował wydzierżawione grunty, c) nieuwzględnienie całości materiału dowodowego i dokonanie dowolnej oceny dowodów, wyrażającej się w niesłusznym uznaniu za wiarygodne zeznań świadków imiennie wskazanych w skardze; 5. art. 7, art. 78 § 1 w związku z art. 136 k.p.a. – poprzez nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego: a) mimo wniosków dowodowych strony; b) poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów, wyrażającej się w niesłusznym uznaniu za wiarygodne dowodów mających świadczyć o tym, że skarżący nie użytkował rolniczo gruntów oddanych mu w dzierżawę, zawierając jedynie pozorne umowy dzierżawy; 6. § 9 ust. 3 pkt 1 lit. "f" oraz pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich – poprzez błędne uznanie, że nie podlegają one zastosowaniu; 7. art. 107 § 1 w związku z art. 140 k.p.a. – poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, w tym do zarzutu niesłusznego zastosowania przez organ pierwszej instancji § 9 ust. 1 i ust. 2 w związku z § 9 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, mimo ze nie obowiązywały w chwili wydania zaskarżonej decyzji. III W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: IV Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów ad-ministracyjnych (jednolity tekst: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości – między innymi – poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej – w skrócie – "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy celne. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego każdej decyzji admini-stracyjnej, która dotknięta jest co najmniej jednym z uchybień wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Z drugiej jednak strony, sądy te są zobowiązane do oddalenia skarg na decyzje zgodne z prawem (art. 151 tej samej ustawy). Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. V 1.Jest oczywiste, iż niewadliwe załatwienie każdej sprawy administracyjnej zależy przede wszystkim od prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Oznacza to powinność wyjaśnienia przez organ administracji publicznej wszystkich tych okoliczności sprawy, które mają znaczenie dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia. Nie chodzi zatem o jakiekolwiek ustalenia faktyczne, lecz o ustalenia konieczne w danej, konkretnej sprawie. Inne okoliczności, to znaczy takie, które nie rzutują na końcowe orzeczenie, powinny pozostawać poza zakresem zainteresowania organów, jako zbędne dla rozstrzygnięcia. Zakres okoliczności koniecznych do ustalenia zależy z kolei od przedmiotu sprawy administracyjnej rozpatrywanej przez organy. Przedmiot sprawy zakreśla zatem granice potrzebnych dociekań organów. 2. Odnosząc te uwagi do niniejszej sprawy wypada podkreślić, iż jej przedmiotem było wyłącznie ustalenie wysokości nienależnie pobranych przez skarżącego płatności ONW (na lata 2008 i 2009), które podlegają zwrotowi. Przy tak określonym przedmiocie, podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia uzależnione było jedynie od ustalenia trzech następujących kwestii: 1) czy doszło do pobrania przez skarżącego płatności, które mu się nie należały; 2) jeśli tak, to jaka była wysokość uzyskanej nienależnie pomocy; 3) czy w sprawie zachodziły – ewentualnie – okoliczności przewidziane stosownymi przepisami, które uzasadniałyby odstąpienie od ustalania i żądania zwrotu płatności uzyskanych nienależnie. Dobitnego zaakcentowania wymaga, że wszystkie wymienione kwestie zostały prawidłowo ustalone i należycie rozważone przez organy, wbrew odmiennemu twierdzeniu strony skarżącej. 3. W szczególności, trafnie przede wszystkim przyjęły organy, iż pierwsze z wymienionych zagadnień zostało już wcześniej przesądzone. Przypomnienia wymagają w tym miejscu zwłaszcza dwie okoliczności, wskazujące na zasadność oceny dokonanej przez organy. Po pierwsze to, iż skarżącemu zostały przekazane (na wskazany przez niego rachunek) kwoty płatności ONW za oba lata, na podstawie decyzji wydanych pierwotnie po załatwieniu jego wniosków, dotyczących tego rodzaju pomocy na rok 2008 i 2009. Po drugie zaś to, że owe pierwotne decyzje zostały wyeliminowane z obrotu w jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych (w ramach wznowionego postępowania), a uchylając pierwotne rozstrzygnięcia, Kierownik BP odmówił – we wznowionym postępowaniu – przyznania wnioskowanej pomocy ONW na oba wymienione lata. Godzi się przy tym zauważyć, iż dwie decyzje wydane we wznowionym postępowaniu uzyskały już walor orzeczeń ostatecznych a i prawomocnych (por. wywód pomieszczony w punkcie 3 pierwszej części niniejszego uzasadnienia). Skoro tak, to pozostając w obrocie prawnym, bezwzględnie wiążą nie tylko organy, ale i sądy, korzystając z domniemania pełnej zgodności z prawem. Ostatnia konstatacja czyni całkowicie zasadnym twierdzenie Dyrektora ARiMR, stosownie do którego, w sprawie o ustalenie kwoty nienależnie pobranych płatności, zadaniem organów nie jest wcale kontrolowanie zasadności wyeliminowania z obrotu decyzji, na podstawie których zainteresowanemu przyznane zostały pierwotnie płatności ONW, a jedynie ustalenie, czy wyeliminowanie tych decyzji z obrotu jest prawnie skuteczne. Przytoczone twierdzenie wymaga niezwłocznie uzupełnienia, a to w związku z ewidentną w rozpoznawanej sprawie, podstawową taktyką, którą przyjęła i stara się konsekwentnie realizować strona skarżąca. Taktyka ta polega na kwestionowaniu ustaleń, przyjętych przez organ za podstawę orzekania we wznowionym postępowaniu, zwłaszcza zaś faktu nieprowadzenia w rzeczywistości przez wnioskodawcę działalności rolniczej, lecz ograniczenia się wyłącznie do zawarcia pozornych umów dzierżawy gruntów zgłoszonych do płatności ONW. Otóż podkreślić silnie trzeba, że ostateczne i prawomocne decyzje Kierownika BP wydane w ramach wznowionych postępowań mogą być kontestowane, a w konsekwencji – ewentualnie wyeliminowane z obrotu, wyłącznie przy skorzystaniu przez stronę z jednego z ekstraordynaryjnych trybów weryfikowania rozstrzygnięć ostatecznych, przewidzianych przepisami. Niedopuszczalne jest natomiast skuteczne podważanie zgodności z prawem tamtych decyzji w ramach postępowania administracyjnego w sprawie o innym przedmiocie, jak to czyni strona. Ponieważ przedmiotem sprawy poddanej obecnie kontroli sądowej było jedynie ustalenie wysokości nienależnie pobranych płatności ONW (a nie problem zgodności z prawem decyzji odmawiających – we wznowionym postępowaniu – przyznania skarżącemu takich płatności), przeto organy słusznie nie prowadziły w ramach tak ukierunkowanej sprawy postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia, czy umowy dzierżawy, na które powołuje się strona, nie były zawierane dla pozoru, ignorując dowody oferowane w tym zakresie przez skarżącego. Dowody te mogły mieć natomiast znaczenie w sprawach prowadzonych w ramach wznowionych postępowań. Mogą też mieć znaczenie w ramach ewentualnie wszczętych w przyszłości nadzwyczajnych postępowań, o których dopiero co wspomniano. Inaczej jeszcze ujmując istotę obecnie analizowanej kwestii należałoby stwierdzić, iż prowadzenie postępowania dowodowego według żądania strony było zbędne, ponieważ nie pozostawało w związku z jej przedmiotem. Skoro skarżącemu realnie przekazane zostały środki z tytułu płatności ONW na rok 2008 i 2009, mimo braku po temu podstawy – po skutecznym wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji pierwotnych – jako w pełni zasadna jawi się również końcowa konkluzja organów, iż płatności te były w istocie nienależne. 4. Nie można też podawać w wątpliwość zasadności stanowiska organu wyższego stopnia, kiedy ten twierdzi, iż jest oczywiste, że w sytuacji, gdy skarżącemu przekazano sporne w sprawie płatności w określonej wysokości, na podstawie pierwotnych decyzji, wyeliminowanych później z obrotu, ogólna kwota pomocy nienależnie w ten sposób uzyskanej jest równa sumie kwot przekazanych na rachunek wnioskodawcy, określonych w owych pierwotnych decyzjach (plus odsetki, należne ewentualnie za nieterminowy zwrot). 5. Dotychczasowe rozważania prowadzą do końcowego wniosku, że dwie pierwsze kwestie wymienione jako kluczowe w punkcie 2 niniejszej części uzasadnienia zostały prawidłowo ustalone i ocenione przez organy. Identyczny wniosek należy sformułować w odniesieniu do ostatniego wskazanego tam zagadnienia, na podstawie lektury dokumentacji sprawy. Należy się mianowicie zgodzić z poglądem Dyrektora ARiMR, iż brak jest w sprawie doniosłych normatywnie okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie w tym przypadku od ustalania wysokości nienależnie pobranych środków i zaniechanie ich zwrotu. Ogólna kwota należności przypadających do zwrotu znacznie przekracza wartość 100 euro. Z tego powodu w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 28a przywoływanej już ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Skład orzekający przyjmuje w tym zakresie za własne szczegółowe wyjaśnienia ze s. 8-10 uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Z oczywistych powodów, w sprawie nie mogło być również brane pod uwagę postanowienie art. 73 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004, skoro nie można upatrywać podstawy dokonania płatności ONW w fakcie łatwo wykrywalnego błędu organu. Za niezasadny trzeba wreszcie uznać sformułowany w skardze zarzut rzekomego naruszenia art. 73 ust. 5 tego samego rozporządzenia wspólnotowego, co miałoby polegać na uwzględnieniu przez organy dziesięcio, a nie czteroletniego okresu przedawnienia. Otóż, w świetle okoliczności, która stanowiła główną podstawę faktyczną do uchylenia – we wznowionych postępowaniach – decyzji przyznających pierwotnie skarżącemu płatności ONW na rok 2008 i 2009 i do ostatecznej odmowy przyznania stronie tego rodzaju pomocy, mianowicie pozornego tylko zawarcia umowy dzierżawy gruntów zgłoszonych do płatności, faktu potwierdzonego w uzasadnieniu prawomocnych wyroków Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim Wydział i Cywilny z dnia 24 sierpnia 2011 r. (IC 750/10), z dnia 31 października 2011 r. (IC 789/10) i z dnia 20 marca 2012 r. (IC 190/120, a także wyroku Sądu okręgowego w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia 25 października 2012 r. 9II Ca 502/12), w pełni logiczne i przekonujące jest uznanie przez organ wyższego stopnia, iż składając wnioski pomocowe na rok 2008 i 2009 zgłoszono grunty, których strona nigdy nie przejęła w użytkowanie. Fikcyjne umowy dzierżawy zawarto wyłącznie w celu pozyskania wyższych płatności na rzecz właścicieli gruntów. Okoliczności, o których mowa, zdecydowanie wykluczają zaś przymiot dobrej wiary skarżącego (jak trafnie przyjęły organy), co z kolei uniemożliwiało przyjęcie dla potrzeb rozpoznawanego przypadku, krótszego, czteroletniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004. 6. W świetle dotychczasowych wywodów zawartych w niniejszej części uzasadnienia nie sposób było podzielić zasadności żadnego ze sformułowanych w skardze zarzutów rzekomego naruszenia przepisów postępowania, w sposób, który miałby istotny wpływ na kierunek rozstrzygnięcia sprawy przez organy. 7. Osobnego omówienia wymagają zarzuty skargi, tyczące: a) niezastosowania w sprawie przepisu § 9 ust. 3 pkt 1 lit. "f" oraz pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich; b) niesłuszne zastosowanie w sprawie przepisu § 9 ust. 1 i ust. 2 w związku z § 9 ust. 5 rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, mimo że nie obowiązywał w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Wszystkie wymienione teraz przepisy obu rozporządzeń wykonawczych (z 2004 i z 2009 r.) zostały co prawda powołane we wstępnej części pierwszoinstancyjnej decyzji (Kierownika BP) wydanej w przedmiocie ustalenia wysokości kwoty nienależnie pobranych płatności podlegającej zwrotowi. W istocie, nie mają one jednak żadnego bezpośredniego związku z przedmiotem zaskarżenia w niniejszym sporze sądowoadministracyjnym, z powodów już wcześniej dosadnie wyłuszczonych. To we wznowionym postępowaniu – a nie w postępowaniu, którego legalność poddano obecnie kontroli Sądu – decydowało się to, czy skarżącemu przysługiwały płatności ONW za rok 2008 i 2009. Trafnie zatem przyjął organ odwoławczy w niniejszej sprawie (s. 12 zaskarżonej decyzji), że kwestia niezgodnego z prawem rozwiązania umowy dzierżawy (jak twierdzi strona), oceniana z perspektywy § 9 ust. 3 pkt 1 lit. "f" oraz pkt 2 rozporządzenia RM z dnia 14 kwietnia 2004 r., nie może mieć obecnie żadnego wpływu na kierunek rozstrzygnięcia podejmowanego w niniejszej sprawie (o innym wszak przedmiocie), tym bardziej jeśli zważyć pozorność umowy, na której bezprawne (rzekomo) rozwiązanie powołuje się strona. Natomiast wskazanie we wstępnej części decyzji Kierownika BP z dnia [...] lipca 2014 r. (Nr [...]) przepisów § 9 ust. 1 i ust. 2 w związku z § 9 ust. 5 rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2009 r. nastąpiło zapewne jedynie z tego powodu, iż to właśnie na podstawie tych przepisów przyznane zostały pierwotnie skarżącemu płatności ONW na lata 2008 i 2009, decyzjami wyeliminowanymi następnie z obrotu, po wznowieniu postępowań w tamtych sprawach. Przepisy te nie miały jednak żadnego związku z decyzjami wydanymi w niniejszej sprawie (ustalenia kwoty nienależnie pobranej pomocy ONW), dlatego też organ wyższego stopnia nie podjął problematyki tych przepisów w swoim uzasadnieniu. Gdyby nawet zakwalifikować fakt zbędnego w istocie powołania wszystkich wskazanych przepisów w części wstępnej pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie jako naruszenie przepisów (jak to czyni strona skarżąca), jest oczywiste, ze naruszenie to nie mogło mieć żadnego wpływu na sposób rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy. VI Uwzględniając dotychczasowe wywody, Sąd – wobec niezasadności podniesionych zarzutów – zobligowany był oddalić skargę, stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a.