III SA/Wr 857/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uznania skarżącego jako osoby trzeciej odpowiedzialnej solidarnie za koszty egzekucyjne postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. A. G. wniósł skargę na opisaną w osnowie postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z dnia [...] r., którego odpis skutecznie doręczono stronie skarżącej w dniu [...] r., wezwano pełnomocnika skarżącego do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed sądami administracyjnymi, bowiem do skargi dołączone zostało jedynie upoważnienie substytucyjne, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że zarządzenie to nie zostało wykonane przez stronę skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. W niniejszej sprawie pełnomocnika strony skutecznie wezwano do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania strony przed sądem administracyjnym, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pouczając o konsekwencjach niewykonania wezwania. Pełnomocnik skarżącego, wbrew zarządzeniu nie uzupełnił opisanych braków formalnych skargi, wobec czego Sąd zobligowany był, na podstawie wyżej powołanych przepisów, skargę odrzucić, co znalazło swój wyraz w sentencji orzeczenia.