III SA/Wr 86/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją urządzenia do gier poza kasynem gry bez wymaganej koncesji, sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 20 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 86/17 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 marca 2017 r. Postanowieniem z dnia 20 marca 2017 r. referendarz sądowy odmówił "A" sp. z o.o. w W. (dalej jako spółka) przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu podał w szczególności, że wniosek spółki o prawo pomocy nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem nie wykazała ona niezdolności do poniesienia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W istocie dąży ona bowiem do przerzucenia własnych wydatków, związanych z ryzykiem prowadzenia działalności gospodarczej na budżet państwa. W 2015 r. spółka osiągnęła przychód w kwocie [...] zł, a mimo tego nie poczyniła żadnych rezerw finansowych na opłacenie ewentualnych kosztów postępowań sądowych ściśle powiązanych przecież z aktywnością gospodarczą spółki. Jednocześnie, z pominięciem pierwszeństwa kosztów sądowych, opłaciła w sprawie pełnomocnika z wyboru. Referendarz sądowy zauważył również, że wykazana przez spółkę strata w kwocie [...] zł nie odzwierciedla jej sytuacji finansowej, ponieważ kwotę tę przewyższa odpis amortyzacyjny w wysokości [...] zł, który nie jest związany z faktycznym wydatkowaniem środków pieniężnych. W sprzeciwie od rozstrzygnięcia referendarza spółka podniosła zarzut naruszenia art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") poprzez przyjęcie, że stan finansowy spółki nie uzasadnia przyznania jej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Podnosząc powyższe spółka wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy i przyznanie jej prawa pomocy oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W sprzeciwie spółka argumentowała, że obecnie toczy się względem niej ponad sześćdziesiąt postępowań administracyjnych o nałożenie kar pieniężnych za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Aktualnie jej majątek został w większości zabezpieczony przez organy administracji publicznej. Nie jest wobec tego zdolna do pokrycia chociaż w części kosztów sądowych. Co więcej, przedłożone przez nią dokumenty potwierdzają jej słabą kondycję finansową, a koszty związane z nałożeniem na nią kar za urządzanie gier nie były do przewidzenia. Powinna jednak mieć prawo do dochodzenia swoich praw na drodze sądowej - w celu oceny zasadności nałożonych kar. Dla celów porządkowych wskazać należy, że we wniosku o przyznanie prawa pomocy spółka podała, oprócz okoliczności podniesionych również w sprzeciwie, że wartość jej środków trwałych według ostatniego bilansu wyniosła [...] zł, a strata [...] zł. Na rachunku bankowym spółka nie posiada żadnych środków. Zgodnie z nadesłanymi dokumentami, w okresie od lipca do września 2016 r. nie dokonała żadnych operacji na rachunku bankowym. Z kolei zgodnie z bilansem oraz rachunkiem zysków i strat (za okres od 1 października 2014 r. do 31 grudnia 2015 r.) na dzień 31 grudnia 2015 r. spółka osiągnęła przychód w 2015 r. w kwocie [...] zł, przy stracie na poziomie [...] zł. Wpis od skargi w sprawie wynosi [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjnym zważył, co następuje: Rozstrzygnięcie wydane przez referendarza nie narusza obowiązujących przepisów. Omówienie powodów dla których sprzeciw nie jest zasadny poprzedzić należy stwierdzeniem, że zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżony akt zmienia albo utrzymuje w mocy. Czyniąc to, w myśl art. 260 § 2. p.p.s.a., działa jako sąd drugiej instancji i stosuje odpowiednio przepisy o zażaleniu. Dalej należy wskazać, że w myśl art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane osobie prawnej, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Z treści przywołanego przepisu wynika, że ciężar wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa zawsze na wnioskującemu o to prawo podmiotowi. Oznacza to, że jego twierdzenia nie mogą ograniczać się do ogólnego wywodu i muszą znajdować oparcie w odpowiednim materiałle źródłowym. Wymaga przy tym zauważenia, że nieprzedstawienie przez stronę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową nie stanowi braku formalnego wniosku, lecz prowadzi do odmowy przyznania prawa pomocy. Trzeba też pamiętać, że przyznanie prawa pomocy jest jednoznaczne z przeniesieniem ciężaru kosztów zainicjowanego przez stronę postępowania na budżet Państwa i stanowi z tego powodu wyraźne odstępstwo od ogólnej zasady, wyrażonej w art. 199 p.p.s.a., że strony postępowania same ponoszą koszty związane ze swoim udziałem w sprawie, zwłaszcza, że koszty sądowe są daniną publiczną, której powszechny obowiązek ponoszenia ustanawia art. 84 Konstytucji RP. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że referendarz sądowy w niniejszej sprawie dokonał prawidłowej oceny wniosku skarżącej spółki. Zasadnie podniósł, że dokumenty przez nią przedstawione prowadzą do konstatacji, że jest zdolna do poniesienia w niniejszej sprawie wydatku na pokrycie wpisu od skargi w kwocie [...] zł. O dobrej kondycji spółki świadczy bowiem znaczący, bo przekraczający [...] zł, przychód za 2015 r. oraz fakt, że o wykazaniu straty z prowadzonej działalności gospodarczej w 2015 r. między innymi decydował odpis amortyzacyjny – stanowiący koszt podatkowy - w kwocie [...] zł. Oznacza to, że strata w kwocie [...] zł nie musi wiązać się z faktycznym wydatkowaniem jakichkolwiek środków. Ponadto najwyższy udział w kosztach działalności operacyjnej za 2015 r. stanowi pozycja "usługi obce" ([...] zł) co pozwala na wniosek, że skarżąca miała środki finansowe na ich zakup. Niewątpliwe ze wskazanych wyżej danych wyłania się obraz spółki prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą o sporych rozmiarach, co każe podać w wątpliwość jej twierdzenia o niewypłacalności i zajęciu całości majątku przez organy administracji publicznej. Nadto godzi się zauważyć, że dokumenty zgromadzone w sprawie dotyczą zasadniczo 2015 roku, dane z rachunków bankowych – za okres do września 2016 r. włącznie, nie odzwierciedlają zatem aktualnej (na dzień złożenia sprzeciwu) sytuacji finansowej oraz bieżących zdolności płatniczych, wszakże spółka nie skorzystała z możliwości uzupełnienia swojej dokumentacji, składając sprzeciw, i to pomimo faktu reprezentowania przez profesjonalnego pełnomocnika. Wreszcie zgodzić się należy z referendarzem sądowym, że koszty postępowań związanych ściśle z działalnością gospodarczą przedsiębiorcy stanowią jego własne ryzyko. Są one bowiem konsekwencją określonych wyborów gospodarczych i powinny być zawsze "wkalkulowane" w ocenę rentowności tej działalności. Tym samym rzeczą skarżącej było zabezpieczenie środków finansowych na inicjowanie postępowań sądowych. Także ogólnikowe twierdzenia o wdrożeniu procedur egzekucyjnych nie mogą być przesłanką uzasadniającą udzielenie pomocy prawnej w postaci zwolnienia z powinności uiszczenia kosztów postępowania we własnym zakresie, tym bardziej, że nadal skarżąca prowadzi działalność gospodarczą i ma środki na opłacanie profesjonalnego pełnomocnika. Wobec powyższego uznać należy, że referendarz sądowy nie naruszył art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. odmawiając przyznania spółce prawa pomocy w żądanym zakresie. W konsekwencji wydane przez niego rozstrzygnięcie należało utrzymać w mocy na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a.