III SA/Wr 867/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A.W. na czynność Starosty Z. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu, postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. A. W. zwróciła się do Starosty Powiatu Z. "o zwrot części poniesionych kosztów rejestracji w kwocie [...] zł. za wydanie karty pojazdu na pojazd marki [...]o nr. rej. [...]". W pisemnej odpowiedzi z dnia [...] r., skutecznie doręczonym stronie w dniu [...] r., organ odmówił zwrotu należności. Ponadto pouczył skarżącą, iż – stosownie do treści art. 52 § 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – służy jej prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. Pismem z dnia [...]r. A. W. wniosła do tutejszego Sądu skargę, wywodząc, iż nie zgadza się z odmową zwrotu nadpłaconej kwoty za wydanie karty pojazdu, zawarta w piśmie Starosty Z. z dnia [...] r. Podniosła, iż "Starostwa wypłacają nadpłaconą kwotę na pisemny wniosek bez odsyłania petenta na drogę sądową". W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie trybu poprzedzającego jej wniesienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej samej ustawy). Wedle art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), kontroli sądów administracyjnych podlegają – między innymi – także zaskarżone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie do art. 52 § 3 p.p.s.a., skarżąca – przed wniesieniem do sądu skargi na negatywną dla niej odpowiedź zawartą w piśmie Starosty Powiatu Z. z dnia [...] r. – zobowiązana była wezwać ten organ do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od daty doręczenia jej tego pisma. Samą skargę wnosi się natomiast w takiej sytuacji – za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi – w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 i art. 54 § 1 p.p.s.a.). Dopiero po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skarżąca nabywa bowiem prawo do złożenia skargi do sądu administracyjnego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2002 r., III RN 135/01, a także postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 grudnia 2007 r., III SA/Łd 1175/ 07 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2008 r., III SA/Wa 187/08). W rozpoznawanym przypadku, przedmiotem zaskarżenia była tzw. czynność materialno-techniczna Starosty Powiatu Z., za którą należy uznać pismo Starosty Powiatu Z. z dnia [...]r. Nie zawierało ono właściwego pouczenia o prawidłowym sposobie sądowoadministracyjnej kontroli. Błędne pouczenie skarżącej przez Starostę (w tym zakresie) nie może szkodzić stronie. W niniejszej sprawie skarga – jako przedwczesna – podlegała odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a). Ponieważ jednak strona powzięła informację o prawidłowym trybie kwestionowania czynności Starosty dokonanej w formie pisma z dnia [...] r. dopiero z uzasadnienia niniejszego postanowienia Sądu, przeto należy przyjąć, iż dopiero od daty doręczenia tegoż postanowienia rozpocznie swój bieg 14-dniowy termin do wezwania Starosty Powiatu Z. do usunięcia naruszenia prawa, czego skarżąca upatruje w odmowie zwrotu żądanej należności. Zdaniem Sądu, kontroli legalności działania organów administracji nie można bowiem oderwać od powinności sądu udzielania stronie pomocy procesowej (w tym przypadku chodzi o poinstruowanie skarżącej o prawidłowym trybie kwestionowania czynności Starosty), co właśnie chroni ją przed skutkami błędnych pouczeń przy wnoszeniu środka zaskarżenia do sądu administracyjnego.