III SA/Wr 873/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi A Sp. z.o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją urządzenia do gier poza kasynem gry, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. strona skarżąca wniosła skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję. Wraz ze skargą złożono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strony skarżącej w pierwszej kolejności podniesiono iż nie budzi wątpliwości, że ostateczna decyzja w przedmiocie kary pieniężnej jest decyzją podlegającą wykonaniu. Następnie nadmieniono, że skarżący uzasadnia rozpatrywany wniosek okolicznościami wskazanymi w treści skargi w szczególności fakt braku jednolitego stanowiska w łonie Służby Celnej, co do charakteru gier na urządzeniu, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Dostrzeżono również podobieństwo niniejszej sprawy do spraw rozpatrywanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pod sygnaturą akt I SA/Po 692/12, I SA/Po 693/12, I SA/Po 730/12, I SA/Po 729/12, I SA/Po 108/13 oraz I SA/Po 107/13, I SA/Po 489/13, I SA/Po 490/13, I SA/Po 487/13, I SA/Po 488/13, I SA/Po 673/13, I SA/Po 674/13. Mając powyższe na względzie zwrócono uwagę na wyroki zapadłe na jedenastu kolejnych rozprawach w dniu 19 grudnia 2012 r., 10 stycznia 2013 r., 23 kwietnia 2013 r.,17 lipca 2013 r., 27 listopada 2013 r., 28 listopada 2013 r., 11 grudnia 2013 r. 18 grudnia 2013 r. oraz 19 grudnia 2013 r., w których Sąd orzekł o zasadności skargi oraz uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. Stwierdzono, że ziściły się wszelkie przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przewidziane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto stwierdzono, że w związku z niebagatelną kwotą już uiszczoną przez skarżącą jest ona zmuszona podtrzymać wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty we wskazanej w osnowie niniejszego postanowienia skardze, gdyż w przeciwnym razie groziłoby to utratą płynności finansowej przez skarżącą spółkę a to z kolei skutkowałoby groźbą jej upadłości czyli sytuacją, której nie da się już odwrócić nawet w przypadku wygrania sporu sądowego i zwrotu wyegzekwowanego wcześniej świadczenia. Podniesiono także, że skarżąca na dzień dzisiejszy ponosi duże straty nie tylko nie osiągając planowanych zysków, co uniemożliwia jej zatrzymanie przedmiotowych urządzeń przez Urzędy Celne, ale także ponosząc straty finansowe. Stwierdzono, że uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie czynu z art. 107 ustawy z dnia 10 września 1999 r - . Kodeks karny skarbowy (Dz.U. 1999 nr 83 poz. 930 ze zm.) nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową spółki skarżącej i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Kończąc uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej wspomniał o szeregu tożsamych przedmiotowo spraw, w których sądy administracyjne wstrzymały wykonanie zaskarżonych decyzji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Wskazano również, że tożsame stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w postanowieniach z dnia 26.01.2015 r. w sprawie o sygn.. akt I SA/Bk 22/15, z dnia 21.01.2015 r. w sprawach o sygn. akt. I SA/Bk 105/15, I SA/Bk 128/15, I SA/Bk 104/15, I SA/Bk 108/15, I SA/Bk 109/15, I SA/Bk 124/15, I SA/Bk 129/15 oraz WSA w Poznaniu w postanowieniu z dnia 04.02.15 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Po 1174/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innymi w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt. GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być wynagrodzony przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy więc ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt badanej sprawy wskazać trzeba, że uzasadniając swój wniosek, pełnomocnik strony podniósł ogólne stwierdzenia, że w przypadku wykonania decyzji może dojść do znacznego utrudnienia prowadzenia przez stronę przedmiotowej działalności gospodarczej, a nawet jej zaprzestania tym samym przyczyniając się do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Jednocześnie nie przedstawiono wraz z rozpatrywanym wnioskiem żadnych dokumentów uprawdopodabniających argumenty skarżącej. W związku z tym Sąd nie może stwierdzić czy argumentacja zawarta we wniosku ma poparcie w obiektywnie istniejących faktach, a tym bardziej nie może ocenić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dodatkowo zauważyć należy, że rozpoznając niniejszy wniosek Sąd nie był związany rozstrzygnięciami wydanymi przez inne sądy administracyjne w tożsamych przedmiotowo sprawach. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.