III SA/Wr 875/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska – Szostak po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi "A" Sp z.o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] października 2014 r., Nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, wniosku strony skarżącej o wstrzymanie zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. "A" sp. z o.o. w S. – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – wniosła skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (bankructwo skarżącej). Podkreślono, że w stosunku do skarżącej prowadzone są inne analogiczne postępowania celne przez Naczelnika Urzędu Celnego w W. i Naczelnika Urzędu Celnego w G., w których częściowo wydano już decyzje celne przez organ I instancji i co za tym idzie również podatkowe. W ocenie strony skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby prowadzić do bezpodstawnego uwiarygodnienia innych bezprawnych żądań organów podatkowych powodując masową egzekucję na kwotę kilkudziesięciu tysięcy złotych wraz z odsetkami fiskalnymi za kilka lat. Ponadto wykonanie zaskarżonej decyzji, zdaniem strony skarżącej, mogłoby spowodować utratę wiarygodności kredytowej i doprowadzić do bankructwa skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W nawiązaniu do wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podnieść, że w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że strona skarżąca bardzo lakonicznie uzasadniła swój wniosek, podnosząc jedynie, że w przypadku wykonania decyzji może dojść do utraty wiarygodności kredytowej i bankructwa skarżącej. Na poparcie tych twierdzeń strona skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych dowodów, nie udokumentowała też w żaden sposób aktualnej sytuacji majątkowej spółki i ewentualnego wpływu na nią poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji, co mogłoby umożliwić określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w przepisie art. 63 § 1 p.p.s.a. Tymczasem, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z 30 listopada 2004 r. GZ 120/04, post. NSA z dnia 18 maja 2004 r. FZ 65/04). Podkreślić należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, iż podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten wyręczając go, niejako z urzędu, poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. post. NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r. II FSK 498/12, z dnia 10 maja 2011 r. II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r. II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 I FZ 219/11, z dnia 26 listopada 2007 II FZ 338/07). Odnosząc się do twierdzenia strony skarżącej, zgodnie z którym wykonanie decyzji mogłoby prowadzić do uwiarygodnienia innych bezprawnych żądań organów podatkowych prowadząc do masowej egzekucji na kwotę kilkudziesięciu tysięcy złotych wraz z odsetkami, wskazać należy, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie bada zgodności decyzji z prawem, a zatem ewentualne wstrzymanie jej wykonania nie przesądzałoby o bezprawności decyzji, a tym samym jej wykonanie nie mogłoby prowadzić do "uwiarygodnienia innych bezprawnych żądań organów podatkowych". Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.