III SA/Wr 878/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi L. L., na Sąd Rejonowy dla W. S., w przedmiocie zwrotu nadpłaconej kwoty za kartę pojazdu, postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. L. L. (zwany dalej skarżącym), złożył w tutejszym Sądzie skargę, w której zaskarżył – jak to ujął – "decyzję Sądu Rejonowego – S. w sprawie sygn. akt [...] z dnia [...] r.". W dalszej części pisma skarżący wskazał, że "Sąd na rozprawie (...) stwierdził, iż nie leży w jego gestii rozstrzyganie tego sporu. Zawiesił rozprawę do dnia rozstrzygnięcia tego przez sąd administracyjny". Do pisma skarżący dołączył kopie dokumentów z treści których wynika, że sprawa zawisła przed Sądem Rejonowym dla W. S. [...] W. C., a dotyczy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U6/2004. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres sprawowanej kontroli precyzuje natomiast art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Przepis ten ustanawia jednocześnie wyczerpujący katalog określający przedmiotowy zakres kognicji sądów administracyjnych. Właściwość przedmiotowa sądów w sprawach dotyczących zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu była przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego (uchwała z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt III CZP 35/07) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (uchwała z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07). Na szczególną uwagę, ze względu na charakter rozpoznawanej sprawy, zasługuje fragment uzasadnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w którym stwierdzono, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przyjęcie takiego stanowiska nie oznacza, że tym samym jest niedopuszczalna droga sądowa przed sądem powszechnym dla dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu. Należy bowiem podzielić stanowisko wyrażone w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt III CZP 35/07, iż o dopuszczalności drogi sądowej przed sądem powszechnym decyduje przede wszystkim podstawa prawna wskazana przez powoda, a nie to czy określone roszczenie rzeczywiście istnieje. Należy przy tym dodać, że stwierdzenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, że określony obowiązek administracyjny strony istnieje lub nie istnieje w określonym zakresie, nie wyklucza dochodzenia przez stronę roszczenia o zapłatę w zakresie dotyczącym tego obowiązku, jeżeli organ nie wykona świadczenia. Rozstrzygnięcie sądu administracyjnego o istnieniu lub nieistnieniu takiego obowiązku może mieć zasadnicze znaczenie w toku rozpoznawania sprawy cywilnej o zapłatę (ONSAiWSA 2008/2/23, Prok.i Pr.-wkł. 2008/9/47). Katalog negatywnych przesłanek dopuszczalności postępowania sądowoadministracyjnego zawarty jest w art. 58 p.p.s.a. Po myśli § 1 pkt 4 omawianego przepisu prawa, sąd odrzuca skargę w przypadku, gdy sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Norma ta statuuje tzw. zawisłość sprawy. Oznacza to, że postępowanie toczące się przed sądem powszechnym odnosi ten skutek, iż nie można w takiej samej sprawie wszcząć nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami. Na marginesie wspomnieć należy, że możliwość skutecznego zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego uzależniona jest od wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, bądź też jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Sądu nie ulega zatem wątpliwości, że skarżący nie mógłby skutecznie domagać się – nawet gdyby sprawa nie zawisła wcześniej przed sądem powszechnym – aby sąd administracyjny powziął działania mające na celu weryfikację podniesionych w skardze okoliczności i ewentualnie zastosował środki zmierzające do eliminacji stanu – w ocenie skarżącego – niezgodnego z prawem, gdyż jak już wyżej powiedziano, nie wyczerpał toku instancji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie przytoczonych przepisów prawa, orzeczono jak w sentencji.