III SA/Wr 885/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Marcin Miemiec po rozpoznaniu w dniu 23 października 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi J. L., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry, wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. skarżący wniósł skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w związku z urządzaniem gier na automatach poza kasynem gry. W skardze (uzupełnionej pismem z dnia [...] października 2015 r.) skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że decyzja ta jest rażąco nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust.1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., na podstawie których nałożono na Spółkę karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry stanowią, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h. "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.). Zauważono dodatkowo, że obecnie przeciwko skarżącemu wszczęte i prowadzone są trzy postępowania w przedmiocie wymierzania kar pieniężnych z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, co w oczywisty sposób stanowi o wysoce prawdopodobnej, graniczącej z pewnością, możliwości przyczynienia się do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków godzących w płynność finansową skarżącego. Ponadto, jak podkreślono, zbiorcze ujęcie nałożonych kar, których suma stanowi kwotę 36.000 zł, daje obraz wielkości szkody, która grozi skarżącemu i której wielkość z pewnością doprowadzi do powstania niemożliwych do odwrócenia skutków. Z dołączonych przez skarżącego dokumentów (deklaracje PIT-36L oraz PIT/B za rok 2014) wynika, że skarżący w 2014 r. osiągnął dochód w wysokości [...] zł, a zatem jego miesięczny dochód wynosi średnio [...] zł. Skarżący przedłożył także deklarację VAT-7 za miesiące od stycznia do grudnia 2014 r. oraz od stycznia do marca 2015 r., dla podatku od towaru i usług za poszczególne miesiące oraz Podatkową Księgę Przychodów i Rozchodów, zawierającą szczegółowe obliczenia dotyczące uzyskiwanych przychodów i wydatków związanych z ich uzyskaniem, kolejno dla poszczególnych miesięcy od lipca 2014 r. do lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., 270, dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W nawiązaniu do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy podnieść, że w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może uzasadniać twierdzenie strony skarżącej o jej nieprawidłowości. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Ponadto w ocenie Sądu, przedstawiona przez skarżącego argumentacja, a także dołączone dokumenty są niewystarczająca do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z deklaracji PIT-36L oraz PIT/B – jak sam skarżący wskazał – wynika, że roczny dochód uzyskany przez skarżącego w 2014 r. opiewał na kwotę [...] zł., zaś dochód miesięczny na kwotę [...] zł. Wykonanie zaskarżonej decyzji w opisanej sytuacji finansowej może spowodować – zdaniem skarżącego – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Z niniejszym stwierdzeniem Sąd nie mógł się jednak zgodzić. Zważywszy na okoliczność, że w III kwartale 2014 r. przeciętne wynagrodzenie wynosiło 3.781, 14 zł, zaś w IV kwartale 2014 r. - 3.942, 67 zł nie sposób uznać, aby skarżący, który pozyskiwał w 2014 r. z prowadzonej działalności gospodarczej miesięczny dochód w wysokości [...] zł, a zatem dochód znacznie przewyższający przeciętne miesięczne wynagrodzenie możliwe do pozyskaniaw tamtym okresie, nie mógł uiścić nałożonej na niego kary opiewającej na kwotę 12.000 zł bez utraty płynności finansowej. Wskazać przy tym należy, że skarżący poza deklaracjami podatkowymi i Podatkową Księgę Przychodów i Rozchodów nie przedłożył żadnych innych dokumentów, które rzetelnie pozwoliłyby ocenić jego sytuację finansową. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.