III SA/Wr 886/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Malinowska-Grakowicz po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. R.P. (dalej jako: skarżący) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w skardze na decyzję na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia[...] czerwca 2016 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier poza kasynem gry. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że w razie przymusowego wykonania zaskarżonej decyzji grozi jego osobie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych, czy wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków w postaci utrudnienia prowadzenia bądź nawet zaprzestania działalności gospodarczej. Przy tym konsekwencje te nie będą możliwe do odwrócenia poprzez zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Znajduje się on bowiem w trudnej sytuacji finansowej, gdzie nawet stosunkowo "nieznaczna" kara finansowa może doprowadzić do zachwiania jego kondycji. Wskazał ponadto, że zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa, gdyż stanowi realizację art. 14 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r. poz. 612 ze zm.). Przepis ten ma zaś charakter techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych (Dz. U. UE.L. 98.204.37 ze zm.) i nie może mieć zastosowania wobec jednostek. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2016 r., Dz. U. poz. 718, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona, bądź konieczność ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa połączonej z likwidacją jego majątku. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby groziła jego osobie bądź jego rodzinie znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Nie przedstawił żadnego materiału źródłowego a prezentowane przez niego wywody miały charakter ogólny, pozbawiony jakiegokolwiek odniesienia się do jego aktualnej sytuacji finansowej. Na marginesie wskazać należy, że art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wiąże udzielenia ochrony tymczasowej z merytoryczną oceną aktu, którego wykonanie ma być wstrzymane. Na gruncie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi etap ten będzie miał miejsce dopiero na odpowiednim posiedzeniu Sądu: rozprawie lub w pewnych przewidzianych ustawą przypadkach na posiedzeniu niejawnym. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, Sąd orzekł jak na wstępie.