III SA/Wr 89/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis, Sędziowie Sędzia WSA Marcin Miemiec, Asesor WSA Magdalena Jankowska-Szostak, (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi B.J. na decyzję Wojewody z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z miejsca pobytu stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]. o numerze [...] Wojewoda D. działając na podstawie art. 138§1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego / tekst jednolity z 2000 r. Dz.U.Nr.98 poz.1071 z póź. zmianami / oraz art.47 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych / tekst jednolity z dnia 25 lipca 2006r.Dz.U.Nr.l39, poz.993 z póź. zmianami / - po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Burmistrza Miasta K. G. [...] z dnia [...] orzekającej o wymeldowaniu J. K. z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego w K. G. ul. [...] -uchylił zaskarżoną decyzje w całości i orzekł o odmowie wymeldowania z pobytu stałego J. K.. Z akt sprawy wynika, że z wnioskiem o wymeldowane J. K. z miejsca pobytu stałego wystąpiła właścicielka lokalu B. J., swe żądanie uzasadniła faktem, iż J. K. dobrowolnie opuścił lokal przy ul. [...] w K. G. w dniu [...]., skąd zabrał wszystkie swoje rzeczy. Do wniosku skarżąca dołączyła przydział prawa do spornego lokalu, wyrok Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze wydany w sprawie sygn akt I C 60/05, w którym orzeczono nakaz opuszczenia spornego lokalu przez J. K. i jednocześnie wstrzymano wykonanie obowiązku opuszczenia lokalu do czasu złożenia przez Gminę K. G. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, oświadczenie J. K. w formie listu z dnia [...] o opuszczeniu przez niego spornego lokalu z powodu wysokich opłat za ten lokal. W złożonych w dniu [...] zeznaniach J. K. podkreślił, że w mieszkaniu przy ul. [...] w K. G. zameldowany jest od urodzenia, co prawda wyprowadził się z lokalu [...] jest jednak w posiadaniu kluczy do spornego mieszkania, w którym zostawił kila rzeczy. Dodał, że przychodzi do lokalu od czasu do czasu. Podkreślił, że miejsce pobytu stałego opuścił z powodu wysokich opłat, które narzuciła mu siostra, właścicielka mieszkania. Jednocześnie zeznał, że nie zgadza się z twierdzeniem B. J., iż opuścił sporne mieszkanie dobrowolnie bowiem siostra zastraszała go komornikiem. Zaznaczył, iż siostra nie mieszka w tym lokalu od siedmiu lat. Składając zeznania J. K. podkreślił również, iż obecnie mieszka u znajomego jednak wobec faktu powrotu jego rodziców będzie zmuszony wrócić do lokalu w [...] Podkreślił, iż cały czas czeka na przyznanie lokalu socjalnego. Ponadto J. K. podał, że zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego ma prawo mieszkać w spornym lokalu. Strona wspomniała jednocześnie, iż właścicielka mieszkania, jego siostra chce jak najszybciej sprzedać sporny lokal. Dodał też, iż przez cały czas odbiera korespondencję kierowaną do niego na adres przy ul [...] w K. G. Wnioskodawczyni B. J. przesłuchiwana w toku postępowania pierwszoinstancyjnego w dniu .[...] podkreśliła, iż nie zgadza się z oświadczeniem brata dotyczącym wydatków jakie musi on ponosić w związku z mieszkaniem przy ul. [...] w K. G.. Podkreśliła, iż koszty te zostały uzgodnione z bratem ugodą przed Sądem Rejonowym. Dodała, iż od l[...] brat nie płaci czynszu tytułem bieżącego korzystania ze spornego lokalu, a wcześniej płacił w niepełnej wysokości. Wskazała, że w [...] zwróciła się do komornika, podkreśliła jednocześnie, iż nie zamierzała straszyć brata i o wszystkim listownie go informuje. Składając zeznania B. J. podała, że według posiadanych przez nią informacji brat nie mieszka u kolegi, ale u rodziców dziewczyny, która spodziewa się jego dziecka. Skarżąca podkreśliła, iż nie wyobraża sobie, aby brat zamieszkał w spornym mając gdzie mieszkać. Dodatkowo poinformowała o źródłach dochodów J. K. podkreśliła jednocześnie, iż gdyby brat płacił za korzystanie z zamieszkania zgodnie z ugodą sądową nie miałaby nic przeciwko temu aby tam mieszkał do momentu otrzymania mieszkania socjalnego, zaznaczyła, że nigdy na zamieszkanie brata nie wyraziła zgody, brat po prostu włamał się i zamieszkał przy [...] samowolnie. Dodała ,iż posiada on klucze do lokalu, natomiast ona sama ich nie ma. W ponownych zeznaniach dniu [...] J. K. podtrzymał dotychczasowe oświadczenie i dodał, że w [...] siostra wystąpiła do spółdzielni mieszkaniowej o przekształcenie prawa do spornego lokalu. Podkreślił, że po ukończeniu Technikum w K. G. wyjechał do W. gdzie się uczył, zeznał, że obecnie uczy się w Technikum Ochrony Fizycznej. Dodał, iż kończy naukę w bieżącym roku jednak zamierza kontynuować kształcenie w Technikum Administracji w W. Zaznaczył, iż opuszczenie przez niego lokalu spowodowane było nauką i wysokim czynszem. Składając zeznania J. K. pokreślił, że siostra obecnie przebywa w J. u swoich teściów, nie mieszka w lokalu bowiem uczy się w W., jednak po zakończeniu nauki zamierza wrócić do lokalu przy ul. [...] w K. G. Ustosunkowując się do zeznań siostry dodał, że wobec faktu iż obecnie nie mieszka w lokalu to nie będzie płacił za korzystanie z niego. J. K. podkreślił ponadto, że czuje się pokrzywdzony gdyż siostra wykorzystała fakt, iż jest od niej młodszy o pięć lat i uzyskała prawa do spornego lokalu, który wcześniej należał do ich rodziców W piśmie procesowym z dnia [...] wnioskodawczyni uzupełniła dotychczasowe zeznania o informację , iż J. K. po ukończeniu szkoły w K. G. kontynuował naukę szkole Ochroniarskiej poza K. G., natomiast od [...] do [...] zamieszkiwał w K. G. i dojeżdżał do W. z tego powodu zdaniem skarżącej nie prawdą jest, iż opuszczenie lokalu spowodowane było nauką brata. Dodała, że obecnie mieszka on na wsi pod W. Nadto zaznaczyła, że J. K. od kilu miesięcy pracuje w spółce z o.o. "A." w K. G. co zdaniem wnioskodawczyni jest dowodem na stwierdzenie, iż kontynuowanie nauki poza K. G. nie jest powodem opuszczenia przez J. K. spornego lokalu. Pokreśliła, iż J. K. ma dostęp do lokalu przy ul. [...] w K. G.. Wnioskodawczyni w pisemnych zeznaniach podkreśliła, że J. K. dobrowolnie opuścił sporny lokal, o czy napisał w liście adresowanym do niej. W toku postępowania przed organem ewidencyjnym I instancji przesłuchano w charakterze świadków M. G. - wujka J. K. ,W. G. K.- babcię J. K., którzy stwierdzili , iż nie znają adresu pobytu wnuka i bratanka. Dodatkowo w trakcie postępowania złożyła oświadczenie, E. T., która słyszała, że J. K. przychodzi do mieszkania, co prawda osobiście go nie widziała, ale zauważyła, że na balkonie spornego lokalu wisiało pranie. Nadto w wyniku kontroli meldunkowej Komendy Powiatowej Policji w K. G. stwierdzono, iż J. K. nie zamieszkuje pod wskazanym adresem i nie posiada rzeczy osobistych w spornym lokalu. W tym stanie rzeczy w ocenie organu administracyjnego I instancji przyjąć należało, iż J. K. faktycznie nie zamieszkuje w miejscu pobytu stałego, co uzasadniało wymeldowanie go na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr.87 poz.960 ze zm.). Z powyższą decyzją nie zgodził się J. K., który zaznaczył, że ponownie zapisał się do szkoły w K. G. położonej niedaleko lokalu przy ul. [...], podkreślił, iż czeka na mieszkanie socjalne i ma prawo do momentu jego otrzymania mieszkać w spornym lokalu. W odpowiedzi na odwołanie B. J. podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci pozwu przeciwegzekucyjnego złożonego przez J. K. przeciwko niej w Sądzie Rejonowym w Kamiennej Górze. Nadto dołączyła do akt dokumenty w postaci skargi J. K. na postanowienie Komornika Sądowego Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w Kamiennej Górze, pozew J. K. o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego z wnioskiem o zabezpieczenia powództwa, prośbę J. K. kierowaną do Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze z wnioskiem o zwolnienie go do ponoszenia kosztów sądowych oraz ponownie list J. K. z dnia [...]. Wojewoda D. rozpoznając sprawę wskutek skutecznie wniesionego odwołania przez J. K. wskazał, że w sytuacji odwołującego, nie zostały spełnione przesłanki wymeldowania zawarte w art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ponieważ nie towarzyszył mu zamiar stałego związania się z innym miejscem i urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Opuszczenie lokalu przez J. K. w ocenie organu odwoławczego nie spełniało drugiej istotnej przesłanki dobrowolności opuszczenia lokalu zawartej w art. 15 ust.2 w/w ustawy. Ponadto, organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego w Kamiennej Górze sygn. akt .IC 60/05 z dnia 30 września 2005 r. J. K. ma prawo zamieszkiwać w spornym lokalu w K. G. przy ul. [...], do czasu zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, otrzymanego z Urzędu Miasta K. Nie godząc się z ostatecznym rozstrzygnięciem B. J. wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze zarzuciła decyzji organu II instancji naruszenie prawa materialnego tj. art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. 2001 r. Nr 87, poz. 960) oraz naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 7, 8, 77§1, 78§1, 107§1 i 3 k.p.a. Nadto wniosła uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego od J. K. na jej rzecz, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi powtórzyła argumenty zawarte w swoich zeznaniach ponadto podkreśliła, że jedynym dowodem na którym oparł się organ administracji w całej sprawie jest oświadczenie sąsiadki, która twierdziła, że J. K. widziała w zajmowanym lokalu ale trudno go tam, spotkać. Organ administracji pominął zaś milczeniem inne przekonujące dowody, w szczególności dołączone przez skarżąca dokumenty, których wynika zdaniem skarżącej, ze J. K. nie zamieszkuje w spornym lokalu oraz wyniki kontroli meldunkowej przeprowadzonej przez policję. Dodała, iż na ostatniej rozprawie sądowej, która toczyła się przed Sądem Rejonowym w Kamiennej Górze w sprawie oznaczonej sygnaturą akt I C 175/2007 uczestnik postępowania dobrowolnie oddał jej klucze do lokalu. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje Stosownie do art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 12 70 ze zm.) zwanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie, między innymi w art. 145 § 1 p.p.s.a. W myśl tego przepisu podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji stanowi stwierdzenie przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wskazać ponadto należy, że sąd stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związanymi zarzutami i wnioskami skargi, ani też powołaną w skardze podstawą prawną. Podstawę materialnoprawną przedmiotowego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) zwanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie ustawą ewidencyjną. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 wymienionej ustawy organ gminy wydaje, na wniosek strony lub z urzędu, decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Wielokrotnie wyjaśniał Naczelny Sąd Administracyjny, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu wyżej powołanego artykułu ustawy ewidencyjnej jest spełniona, jeżeli opuszczenie miało charakter dobrowolny i trwały. Powinno więc być ono następstwem zamiaru osoby opuszczającej, przy czym zamiar ten należy pojmować nie wyłącznie jako wolę wewnętrzną, ale wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Ustalenie, czy nastąpiło opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu wymaga zbadania tak pojmowanego zamiaru a w szczególności wykazania, że nastąpiło zerwanie więzi z dotychczasowym miejscem pobytu wskazujące, iż centrum życiowe osoby wymeldowanej znajduje się w innym miejscu. (zob. wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., IIOSK 302/05, LEX nr 190969, wyrok NSA z dnia 6 marca 2003 r., wyrok SA/Rz 2093/2000, LEX polonica 363065, wyrok NSA z dnia 3 września 2002r., IISA/Wr 332/200. LEXPolonica 358077). Powyższe wyroki sądów administracyjnych wskazują, że zadaniem organu II instancji było więc ustalenia w toku postępowania, czy opuszczenie spornego lokalu przez uczestnika postępowania J. K. nastąpiło w sposób dobrowolny i trwały w rozumieniu doprecyzowanym tymi orzeczeniami. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga jednak, że podstawowym warunkiem zastosowania przez organ administracji prawa materialnego jest dokonanie na podstawie przeprowadzonych dowodów ustaleń co do wszystkich okoliczności mających znaczenie z punktu widzenia stosowanych norm. Organ administracji zobowiązany jest przeprowadzić postępowanie dowodowe zgodnie z regułami określonymi w art. 75-79 ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 200 Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie k.p.a.. Jest to o tyle istotne gdyż tylko prawidłowo zebrany materiał dowodowy może stanowić podstawę do wydania przez organ administracji rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie. Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż organ I Instancji przeprowadził dowody z przesłuchania świadków z naruszeniem przepisów art 79 § 1 i § 2 k.p.a., które gwarantują stronom czynny udział przy przeprowadzeniu tego dowodu . Organ II instancji nie konwalidował tego braku albowiem nie przeprowadził we własnym zakresie dowodów z przesłuchania świadków z jednoczesnym zapewnieniem stronom możliwości brania udziału przy przeprowadzaniu tychże dowodów. Wskazać należy, iż wadliwe przesłuchanie świadka E. T., na których to zeznaniach oparł się organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję, w której uchylił decyzję uniemożliwiło skarżącej zadawanie pytań temu świadkowi, a tym samym wszechstronne wyjaśnienie istotnych dla skarżącej okoliczności sprawy. Opierając swoje rozstrzygnięcie na oświadczeniu tego świadka złożonym przed organem I instancji z naruszeniem reguł wynikających z art. 79 § 1 i 2 k.p.a. organ II instancji uchybił w konsekwencji zasadom procedury administracyjnej nakazującym dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego poprzez wyczerpujące zebranie materiału dowodowego i jego wszechstronne rozpatrzenie art. 77 § 1 k.p.a.. W konsekwencji rozstrzygniecie organu II instancji zostało wydane w oparciu o wadliwie ustalony i niepełny stan faktyczny. Natomiast zapoznanie się przez skarżącą z zeznaniami tego świadka w postępowaniu pierwszoinstancyjnym przed wydaniem decyzji organu I instancji, której projekt znała i w której zgodnie wnioskiem skarżącej orzeczono o wymeldowaniu J. K. z miejsca pobytu stałego nie konwaliduje tego naruszenia, tym bardziej, iż decyzją Wojewody D. uchylono decyzję Burmistrza K. G. i orzeczono o odmowie wymeldowania uczestnika postępowania. Postępowanie administracyjne, w ramach którego organ gromadzi materiał dowodowy w sprawie i wydaje decyzję musi być przeprowadzony zgodnie z zasadami tej procedury. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest wyrażona przepisie art. 10 k.p.a. zasada czynnego udziału stron w postępowaniu. Cytowany przepis nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu, jako korelat obowiązku organu, obejmuje prawo do podejmowania czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej. W zakresie prawa do czynnego udziału strona może realizować szereg uprawnień procesowych określonych wyraźnie przepisami k.p.a. (np. art. 78 § 1, art. 79 k,p.a.),. Należy w tym miejscu zaznaczyć , iż obowiązki organu administracji wynikające z tej zasady obejmują wszystkie fazy postępowania z wyjątkiem obowiązku umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, który dotyczy tylko etapu po zakończeniu postępowania wyjaśniającego, a jeszcze przed wydaniem decyzji. Nie ulega wątpliwości, że w toku postępowania drugoinstancyjnego Wojewoda D. nie umożliwił stronom w tym skarżącej wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Powyższe uchybienie miało istotny wpływ na sprawę tym bardziej, że skarżąca przedłożyła nowe dowody w trakcie postępowania przed organem II instancji. Podkreślenia wymaga, że reguła wynikająca z art., 10 k.p.a. umożliwia skonfrontowanie stanowisk stron. Odstąpienie od zasady czynnego udziału stron w postępowaniu jest możliwe tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną, zaś przyczyny odstąpienia organ jest obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji (art. 10 §2 i 3 k.p.a.). Odstępując w tej sprawie od zawiadomienia uczestnika postępowania o nowych dowodach przedłożonych przez skarżącą , organ nie wskazał jednak motywów , jakimi się kierował. Podkreślenia wymaga , iż w tej sprawie występowały sprzeczne interesy stron, oczywistym więc jest, że strony podnosiły na uzasadnienie swoich racji odmienne argumenty. Z tego powodu organu II instancji powinien dołożyć szczególnej staranności aby podjąć wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zgodnie z regułami wynikającymi z treści art. 7, art. 77§1. k.p.a. Stosownie do przepisu art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Oznacza to, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny czyli dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które maja znaczenie w sprawie. Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika bowiem obowiązek organu administracji zgromadzenia całego materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, organ II instancji uchybił zasadom postępowania wskazanym wyżej w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewoda D. w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniósł się do przedłożonych przez skarżącą dokumentów odnoszących się do okoliczności, dotyczących oświadczeń uczestnika postępowania o niezamieszkiwaniu w spornym lokalu, składanych w toku postępowania przed sądem powszechnym, a jest to okoliczność istotna. Nie można bowiem dla potrzeb postępowania administracyjnego nie mieć zamiaru opuszczenia spornego lokalu i wyprowadzić się z niego dla potrzeb postępowania przeciwegzekucynego. Zdaniem Sądu uczestnik postępowania J.K. powinien zostać przesłuchany na okoliczność składania tak rozbieżnych oświadczeń. Co ważniejsze jednak brak zapoznania się stron, w tym skarżącej z materiałem dowodowym postępowania, uniemożliwił skarżącej w konsekwencji podniesienie szeregu zasługujących zdaniem Sądu na uwagę zarzutów na które wskazała strona w treści skargi i w pismach składanych do akt sprawy. Okoliczności te, przede wszystkim brak wyjaśnienia rzeczywistego zamiaru uczestnika postępowania co do przebywania w spornym lokalu, w szczególności w świetle oświadczeń skarżącej o jego zamieszkiwaniu wraz z dziewczyną i nowo narodzonym dzieckiem, wymaga zdaniem Sądu dokonania stosownych ustaleń w tym zakresie. Wszystkie opisane uchybienia musiały skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji po przeprowadzeniu jej sądowej kontroli. Podsumowując w trakcie postępowania administracyjnego dopuszczono do naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 10 k.p.a., a także art. 7 , art. 79 i art. 77 k.p.a.. Uchylając decyzję organu odwoławczego Sąd stanął na stanowisku, mając na uwadze wagę naruszeń, oraz interes strony w sprawnym załatwieniu sprawy, że dla usunięcia wskazanych wyżej uchybień nie jest konieczne ponowne przeprowadzenie postępowania przed organem I instancji. Natomiast przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien uwzględnić zalecenia oraz ocenę prawną wyrażoną w niniejszym rozstrzygnięciu, w szczególności uzupełnić postępowanie dowodowego w zakresie wskazanym wyżej z zapewnieniem stronom czynnego udziału w tymże postępowaniu. Na marginesie jedynie dodać należy, że intencją skarżącej jest odzyskanie przez nią lokalu jako właścicielki, jednakże podkreślić należy, że takiemu celowi nie służy postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 lit. b lit c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji . Odnośnie punktu II Sąd oparł się na przepisie art. 152 p.p.s.a.