III SA/Wr 89/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M M na decyzję W D z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie wymeldowania skarżącej z [...] z miejsca pobytu stałego postanawia: 1. umorzyć postępowanie; 2. zwrócić skarżącej tytułem uiszczonego wpisu od skargi kwotę 100 zł (słownie: sto złotych). Pismem z dnia [...] skarżąca wniosła skargę na wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję W D. W odpowiedzi na skargę W D wskazał, że "skarga zasługuje w całości na uwzględnienie", a następnie decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił własną, zaskarżoną decyzję z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie wymeldowania skarżącej z [...] z miejsca pobytu stałego. Niniejsza decyzja została skarżącej skutecznie doręczona w dniu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie W D w całości uwzględnił wniesioną przez skarżącą skargę i uchylił zaskarżoną decyzję. W konsekwencji, skoro skarga jako środek zaskarżenia została skonsumowana (uwzględniona przez organ w trybie autokontroli), to postępowanie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. jak w pkt. I sentencji. Z kolei orzeczenie w zakresie kosztów (pkt II sentencji) znajduje uzasadnienie w uregulowaniu art. 232 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.