III SA/Wr 90/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia WSA Marcin Miemiec (sprawozdawca) Asesor WSA Magdalena Jankowska-Szostak Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 października 2008 r. sprawy ze skargi G. N. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...]. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u G. N. choroby zawodowej obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2,3 kHz (poz. 21). Decyzję organu I instancji wydano na podstawie orzeczeń lekarskich i po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w przypadku G. N. nie spełniono warunku w postaci rozpoznania przez upoważnioną placówkę służby zdrowia (ani przez jednostkę orzeczniczą I stopnia ani II stopnia) choroby znajdującej się w wykazie chorób zawodowych. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. w uzasadnieniu decyzji wskazał, że do stwierdzenia choroby zawodowej muszą być spełnione jednocześnie, jak wynika z § 2 ust 1 i § 5 ust 2 i ust 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115) dwa warunki: po pierwsze, choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych; po drugie, choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy. W ocenie organu II instancji, w przypadku G. N. nie spełniono pierwszej przesłanki. Organ zaznaczył bowiem, że upoważnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych jednostki służby zdrowia I i II stopnia nie rozpoznały wymaganego do stwierdzenia choroby zawodowej obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego (rozpoznano niedosłuch pozaślimakowy) oraz wymaganej wielkości większej niż 45 dB (stwierdzono ubytki słuchu poniżej tej wartości). Okoliczności te, zdaniem organu II instancji, w świetle wskazanego rozporządzenia nie dają podstaw do wydania decyzji o rozpoznaniu choroby zawodowej. Organ II instancji podniósł, że podnoszony w odwołaniu okres pracy w warunkach uciążliwych nie może być rozważany w rozpatrywaniu choroby zawodowej. Narażenie zawodowe musi się bowiem wiązać z pracą w warunkach szkodliwych dla zdrowia o przekroczonych normatywach higienicznych. Na decyzję organu II instancji G. N. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wskazała, że pracę zawodową w szczególnych warunkach wykonywała od 1962 r. do 1992 r. W zaskarżonej decyzji nie uwzględniono okresu pracy w latach 1965 - 1975, gdy pracowała na polerkach. Skarżąca podkreśliła, że stanowisko pracy na polerkach było dla niej bardzo uciążliwe, gdyż wymagało 8 godzinnej pracy na stojąco, w kurzu i hałasie. Skarżąca podniosła też, że nie posiada dokumentacji z A. , potwierdzającej pracę w tych warunkach. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wniósł o oddalenie skargi. Organ podtrzymał stanowisko z zaskarżonej decyzji. Zwrócił uwagę, że w sprawie odszkodowania skarżąca powinna zwrócić się do odpowiedniej jednostki uprawnionej do rozpatrywania tych spraw (tj. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych). Następnie stwierdził, że organy Inspekcji Sanitarnej nie kwestionują pracy skarżącej w narażeniu na ponadnormatywny hałas. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji był brak spełnienia pierwszej przesłanki z dwóch koniecznych do stwierdzenia choroby zawodowej. Upoważnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych jednostki służby zdrowia I i II stopnia nie rozpoznały u skarżącej ubytku słuchu wymaganego typu, tj. ślimakowego, a ponadto nie stwierdzono u skarżącej wymaganej wielkości ubytku słuchu powyżej 45 dB. Stąd brak było podstaw do wydania decyzji rozpoznającej u skarżącej chorobę zawodową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i z przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji są przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. Nr 132, poz.1115). Organy orzekające obydwu instancji przyjęły brak podstaw do stwierdzenia przesłanek do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 db w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz (poz. 21 wykazu chorób zawodowych). Niesporne jest, że skarżąca w trakcie pracy zawodowej była narażona na ponadnormatywny hałas. Badano ją w dwóch uprawnionych jednostkach orzeczniczych. D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. wydał orzeczenie lekarskie z dnia [...] Nr [...], w oparciu o badanie audiologiczne (audiometria tonalna). Wykazało ono ubytki słuchu typu mieszanego dla ucha prawego 53,3 dB (z rezerwą ślimakową 20-30 dB), a dla ucha lewego typu pozaślimakowego 26,6 dB. Nie stwierdzono zatem u skarżącej choroby zawodowej - obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. Jednostka orzecznicza podkreśliła też, że od zakończenia pracy zawodowej skarżącej do przeprowadzenia badań upłynęło 15 lat bez narażenia zawodowego. W orzeczeniu lekarskim z dnia [...] Nr [..], Instytut Medycyny Pracy w Ł. także stwierdził brak podstaw do rozpoznania przedmiotowej choroby zawodowej. Podstawą tego orzeczenia były badania audiologiczne zweryfikowane audiometrią obiektywną (tympanometria, ABR). Na ich podstawie stwierdzono u skarżącej obustronny ubytek odbiorczy typu pozaślimakowego o wielkości: dla ucha prawego 43,3 dB, a dla ucha lewego 28,3 dB. Wyniki te są poniżej 45 dB. Ponadto w badaniu ENG stwierdzono cechy dysfunkcji lewego błędnika, co nie jest charakterystyczne dla zawodowych ubytków słuchu. Według jednostki orzeczniczej uzasadnia to konkluzję wydanego orzeczenia lekarskiego. Sąd podkreśla, że definicja choroby zawodowej, zawarta w § 2, ust. 1 i § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 2002 r., wymaga dla stwierdzenia takiej choroby spełnienia dwóch warunków, a mianowicie choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych; a także wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy. Z orzeczeń lekarskich wydanych po zbadaniu skarżącej przez uprawnione placówki służby zdrowia w zakresie orzecznictwa w sprawie chorób zawodowych wynika wyraźnie, że nie rozpoznano u niej choroby zawodowej. Stwierdzono zmiany chorobowe w postaci obustronnego ubytku słuchu typu pozaślimakowego, w stopniu niewystarczającym dla stwierdzenia choroby zawodowej obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 db w uchu lepiej słyszącym, obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz (poz. 21 wykazu chorób zawodowych). Sąd rozstrzygając sprawę wziął w szczególności pod uwagę wyniki obiektywnych badań audiologicznych przeprowadzonych w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., gdzie stwierdzono niedosłuch typu pozaślimakowego poniżej wielkości 45 dB. Sąd podkreśla zatem, że wbrew zarzutom skargi, z indywidualnie rozpatrzonego przypadku skarżącej wynika, że mimo narażenia zawodowego na ponadnormatywny hałas wyniki jej badań audiologicznych wykazały, że nie zachorowała ona na chorobę zawodową obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem (poz. 21). Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga jest nieuzasadniona i nie podlega uwzględnieniu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.