III SA/Wr 90/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Kamila Paszowska – Wojnar (sprawozdawca), Anna Kuczyńska - Szczytkowska, , Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. we W. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 23 grudnia 2024 r. nr CH.906.5.2024.NG w przedmiocie nakazania wycofania z rynku wyrobów biżuterii oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi B. Sp. z o.o. we W. (dalej: strona, strona skarżąca, spółka) jest decyzja Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu (dalej: organ odwoławczy, DPWIS) z 23 grudnia 2024 r. nr CH.906.5.2024.NG uchylająca decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wałbrzychu (dalej: organ I instancji, PPIS) z 14 lutego 2024 r. nr 1071/24 w całości oraz orzekająca merytorycznie w ten sposób, że nakazano spółce wycofać z rynku wyrób [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 7 lutego 2025 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w Krakowie poinformował PPIS, że w dniach 17, 25 i 31 października 2023 r., 5 i 20 grudnia 2023 r. oraz 5 stycznia 2024 r. przeprowadzono kontrolę w [...] w K. przy ul. [...], należącym do przedsiębiorcy B. K. K.1, podczas której pobrano próbki do badań laboratoryjnych w zakresie oceny zawartości [...] [...]. Próbki te przesłano do Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Łodzi (dalej: Laboratorium UOKiK). Przeprowadzone badania wykazały, że produkt zawiera przekroczoną wartość [...] w elemencie [...] – [...]. Stwierdzona przez Laboratorium UOKiK zawartość [...] w tym elemencie wynosiła [...]. Wobec powyższego przekazano sprawę według właściwości do właściwego miejscowo PPIS. W dniu 13 lutego 2024 r. PPIS przeprowadził w Spółce kontrolę dotyczącą realizacji ogólnych wymogów w zakresie wprowadzania do obrotu wyrobów zawierających substancje z załącznika XVII rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie [...] (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 396, str. 1 z późn. zm.), dalej: rozporządzenie REACH. W wyniku kontroli, w protokole nr [...] odnotowano, że kontrolowany produkt pochodzi z partii zakupionej od importera B.1 z siedzibą w S. (dalej: importer, B.1). Natomiast strona skarżąca pełni rolę dystrybutora, który prowadził sprzedaż kwestionowanego produktu od dnia 3 października 2023 r. do dnia 29 grudnia 2023 r. poprzez następujących dystrybutorów – G. S.A. ul. [...],[...] K., G. S.A. ul. [...],[...] K., K.2 Sp. z o.o. ul. [...],[...] K.3, L. Sp. z o.o. Al. [...], [...] W.1, P. Sp. z o.o. ul. [...], [...] W.1, R. S.A C. w K. ul. [...],[...] K.4, R. S.A. ul. [...],[...] W.1, którym w tym okresie przekazał łącznie [...] sztuk [...] objętej kontrolą. Natomiast z informacji uzyskanej od prokurenta spółki wynika, że jest ona w trakcie rozliczania pierwszego okresu sprzedaży, wobec czego podano dane orientacyjne dotyczące sprzedaży, z których wynika, że sprzedano [...] sztuk produktu. Pozostały nakład został zwrócony do spółki. Natomiast do redystrybucji skierowano [...] egzemplarzy produktu w dniu 13 lutego 2024 r. W protokole kontroli przedstawiciel PPIS, na podstawie nadesłanych badań laboratoryjnych z Laboratorium UOKiK, stwierdził naruszenie art. 67 ust. 1 oraz poz. 63 pkt 1-3 załącznika XVII rozporządzenia REACH, w związku z wprowadzeniem do obrotu wyrobu [...], w którego elemencie [...] stwierdzono przekroczenie zawartości [...]. Zapisano, że strona podjęła czynności mające na celu wycofanie kwestionowanego produktu, który został skierowany do ponownej dystrybucji w dniu 13 lutego 2024 r. Strona skarżąca podpisała protokół w dniu jego sporządzenia, nie wnosząc żadnych uwag, poprawek lub uzupełnień. W związku ze stwierdzonymi uchybieniami, PPIS wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie usunięcia uchybień higieniczno-sanitarnych i w dniu 14 lutego 2024 r. wydał decyzję nr 1070/24, w której na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 8, art. 12 ust. 1, art. 27 ust. 1 i 2, art. 27b i art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2023 r. poz. 338 ze zm., dalej: u.p.i.s.), art. 104 § 1, art. 108 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 26, art. 29 ustawy z 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach (Dz. U. z 2022 r. poz. 1816, dalej: u.s.c.i.m.), art. 67 ust. 1 oraz poz. 63 pkt 1-3 załącznika XVII do rozporządzenia REACH nakazał Spółce: 1. wycofanie z obrotu i zaprzestanie wprowadzania do obrotu wyrobu [...]. 2. poinformowanie PPIS o ilości zwróconego wyrobu [...] oraz sposobie jego utylizacji w terminie do 29 lutego 2024 r. Na wniosek złożony przez stronę skarżącą w dniu 28 lutego 2024 r., PPIS decyzją z 5 marca 2024 r. (nr. 1572/24) zmienił pkt 2 powyższej decyzji ustalając nowy termin na dzień 29 marca 2024 r. W odwołaniu spółka zarzuciła decyzji wydanej przez organ I instancji naruszenie przepisów: - art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak zebrania materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w tym brak możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w sprawie i uzupełnienia materiału dowodowego o posiadane przez spółkę testy potwierdzające możliwość dopuszczenia wyrobu będącego przedmiotem postępowania do obrotu wobec nieprzekroczenia dopuszczalnych norm stężenia [...], w szczególności [...]; - art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie spółce wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w sprawie, z uwagi na wszczęcie postępowania i wydanie decyzji w tym samym dniu. Wniosła o: 1. wstrzymanie natychmiastowej wykonalności pkt. 1 zaskarżonej decyzji organu I instancji; na podstawie art. 135 k.p.a., 2. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do odwołania, na potwierdzenie okoliczności wskazanych w treści uzasadnienia, 3. uwzględnienie odwołania w całości i uchylenie zaskarżonej decyzji przez organ I instancji, na podstawie art. 132 § 1 k.p.a. i umorzenie postępowania, 4. w razie nie uwzględnienia przez organ I instancji wniosku z pkt. 3 powyżej, uchylenie zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy w całości i umorzenie postępowania przed organem I instancji w całości. Do odwołania spółka załączyła raport z testów zleconych przez importera R.1 [...], w uzasadnieniu odwołania wskazując, że przed wprowadzeniem do obrotu jakiegokolwiek dodatku do czasopism importer zleca odpowiednie testy, a wyrób będący przedmiotem postępowania takie testy przeszedł pomyślnie w zakresie stężenia każdej z badanych substancji, tj. w szczególności [...], co wynika ze str. 2 załączonego raportu. Dodatkowo spółka zakwestionowała doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania wraz z decyzją organu I instancji, stwierdzając, że tym samym organ naruszył obowiązki dotyczące podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz podważyła uznanie przez organ okoliczności przekroczenia dozwolonej zawartości [...] za udowodnioną ze względu na treść przedstawionego przez nią raportu. W toku prowadzonego postępowania przed organem odwoławczym, 12 kwietnia 2024 r. DPWIS zwrócił się do spółki z prośbą o przedłożenie oryginału dokumentu załączonego do odwołania, tj. raportu z testów przeprowadzonych przez R.1 wraz z jego tłumaczeniem przysięgłym, a także podanie numeru i zakresu akredytacji powyższego laboratorium wykonującego testy. Natomiast w dniu 19 kwietnia 2024 r. organ odwoławczy zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w Krakowie z prośbą o udostępnienie oryginału sprawozdania z badań numer [...] z dnia 22 listopada 2023 r. wykonanych przez Laboratorium UOKiK i oryginału zdjęć próbki pobranej do badań. Wnioskowane sprawozdanie DPWIS otrzymał w dniu 8 maja 2024 r. W złożonych dnia 30 kwietnia 2024 r. wyjaśnieniach, spółka wskazała, że R.1 jest akredytowanym laboratorium w dziedzinie badań chemicznych (przedłożono certyfikat akredytacji nr [...], Aneks do Certyfikatu Akredytacji [...] zgodnie z normą DIN EN ISO/IEC 17025:2018 oraz Aneks do Certyfikatu Akredytacji Częściowej [...] zgodnie z normą DIN EN ISO/IEC 17025:2018 z tłumaczeniami przysięgłymi). Akredytacja laboratorium obejmuje badania [...]; w tym między innymi: standardową procedurę operacyjną oznaczania całkowitego [...] [...] [...] [...], standardową procedurę operacyjną do oznaczania I SA/WR 749/25, standardową procedurę operacyjną do oznaczania [...] [...] i innych podobnych I SA/WR 749/25 (CPSC-CH-E1003-9.1 2011-02). Przesłany został także Aneks do Certyfikatu [...] wg [...] z tłumaczeniem przysięgłym oraz oryginał Raportu nr [...] firmy R.1 Przedstawione akredytacje ważne były od 6 listopada 2023 r. do 24 lipca 2027 r. Organ odwoławczy, po zapoznaniu się z przedstawioną przez stronę skarżącą dokumentacją i stwierdzając, iż przedstawione akredytacje nie obejmują okresu, w którym zostały przeprowadzone badania, tj. okresu 13-29 marca 2023 r., oraz nie wskazują, kiedy został sporządzony Test [...], w dniu 14 maja 2024 r. zwrócił się do spółki o podanie numeru i zakresu akredytacji laboratorium wykonującego badania, na jakie powołuje się strona skarżąca, aktualnego na dzień wykonania tych badań. Następnie spółka w dniu 5 czerwca 2024 r. poinformowała, iż R.1 uzyskał akredytację – Certyfikat o numerze: [...] w dniu 25 lipca 2022 r. ważną do dnia 24 lipca 2027 r. Na mocy tego certyfikatu laboratorium jest kompetentne zgodnie z normą DIN EN ISO/IEC 17025:2018 do wykonywania wybranych badań [...] zgodnie z wymaganiami przekształconej dyrektywy RoHS; badań [...], obejmujące m.in.: standardową procedurę operacyjną oznaczania całkowitego [...] [...] w [...] [...], standardową procedurę operacyjną do oznaczania [...]. Ponadto laboratorium uzyskało akredytację H. – ID sprawy: [...]; List notyfikacyjny nr [...] (data wydania Załącznika do zakresu akredytacji – 17.05.2022 r.) do prowadzenia badań [...] w celu określenia całkowitej zawartości [...]; [...] w celu określenia całkowitej zawartości [...]. Po zapoznaniu się z przekazaną przez spółkę w dniu 5 czerwca 2024 r. dokumentacją, organ odwoławczy w dniu 11 czerwca 2024 r. wezwał ją do przedłożenia oryginałów dokumentów potwierdzających akredytację R.1 Certyfikatu o numerze: [...] w dniu 25 lipca 2022 r, ważny do 24 lipca 2027 r. oraz akredytację H. - ID sprawy: [...]; List notyfikacyjny nr [...] (data wydania Załącznika do zakresu akredytacji – 17 maja 2022 r.), które poświadczają, że R.1 posiadał akredytację na dzień wykonywania badań oraz sporządzenia Test [...] w okresie od 13 do 29 marca 2023 r. oraz przedłożenia tłumaczenia powyższych dokumentu na język polski. Decyzją z dnia 12 czerwca 2024 r. (nr CH.906.5.2024.NG) DPWIS stwierdził nieważność decyzji PPIS z 5 marca 2024 r. (nr 1572/24) z uwagi na wydanie jej z naruszeniem przepisów o właściwości organów oraz rażącym naruszeniem prawa. W dniu 26 czerwca 2024 r. spółka przesłała dokumenty na wezwanie wraz z ich tłumaczeniem przysięgłym. Wyjaśniła przy tym, że załącznik do akredytacji ID sprawy: [...]; List notyfikacyjny nr [...], z uwagi na obszerność dokumentu i znaczne koszty tłumaczenia, przetłumaczony został częściowo, w zakresie pozwalającym na potwierdzenie uprawnień R.1 do prowadzenia badań chemicznych m.in. [...] w zakresie badań chemicznych [...] w celu określenia całkowitej zawartości [...] czy badań chemicznych wyrobów [...] w celu określenia całkowitej zawartości [...]. Pismem z dnia 5 lipca 2024 r. DPWIS zwrócił się do Polskiego Centrum Akredytacji w Warszawie z prośbą o wyrażenie opinii na temat przesłanych przez spółkę raportów z przeprowadzonych badań i stwierdzenie czy spełniają warunki uznawalności, ważności i zastosowania wyniku badań na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Równocześnie organ odwoławczy zwrócił się do Laboratorium UOKiK z prośbą o wypowiedzenie się na temat różnicy wyników badań tego samego wyrobu przeprowadzonych przez Laboratorium UOKiK oraz R.1, które przedstawiają różne wyniki zawartości [...] i nie prowadzą do tych samych wniosków. W odpowiedzi Laboratorium UOKiK pismem z 9 lipca 2024 r. (nr [...]) podtrzymało uzyskane wyniki badań ze sprawozdania nr [...] z 22 listopada 2023 r. Wskazano, że badania zostały przeprowadzone zgodnie z metodą akredytowaną, opisaną Procedurą badawczą PB Nr 30/AI wyd. I z 16 września 2020 r. oraz zaznaczono, że wykorzystana w badaniach powyższa metoda przed wprowadzeniem do stosowania została poddana procesowi walidacji, który został odpowiednio zaplanowany i obejmował wszystkie niezbędne parametry potrzebne do stwierdzenia, że metoda jest odpowiednia do zamierzonego stosowania. Laboratorium UOKiK wyjaśniło, że dla badanej próbki przygotowane zostały dwie niezależne próbki robocze, dla których oznaczono stężenie [...]. Następnie uzyskane wyniki poddano ocenie. Podany w sprawozdaniu nr [...] wynik jest średnią arytmetyczną, wraz z oszacowaną niepewnością z wartości bezwzględnej różnicy pomiędzy dwoma wynikami otrzymanymi w warunkach powtarzalności. Organ odwoławczy otrzymał następnie stanowisko wyrażone przez Polskie Centrum Akredytacji w Warszawie (pismo z dnia 9 października 2024 r.), z którego wynika, że dokument "Test [...] z 29 marca 2023 r.", wydany przez R.1, nie zawiera informacji wskazującej, że wyniki badań zostały uzyskane w ramach akredytacji DAkkS nr [...] przyznanej R.1, co uniemożliwia uznanie tych wyników w systemie oceny zgodności na terenie Polski. Natomiast wyniki uzyskane przez Laboratorium UOKiK spełniają wymagania akredytacyjne i mogą być stosowane w systemie oceny zgodności. W wyniku rozpoznania odwołania spółki, organ odwoławczy, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 8, art. 12 ust. 2 pkt 1, art. 27b ust. 1 u.p.i.s., art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 29 u.s.c.i.m. oraz art. 67 ust. 1 i poz. 63 pkt 1-3 załącznika XVII rozporządzenia REACH wydał w dniu 23 grudnia 2024 r. (nr CH.906.5.204.NG) decyzję będącą przedmiotem skargi w niniejszej sprawie. Uzasadniając rozstrzygnięcie, DPWIS powołując się na przepisy prawa krajowego i wspólnotowego, wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie naruszenie dotyczy złamania przez spółkę ograniczenia w odniesieniu do zawartości [...] wskazanego w załączniku XVII pkt 63 poz. 1-3 rozporządzenia REACH, mówiącego o zakazie wprowadzania do obrotu oraz stosowania w żadnej części [...], jeśli zawartość [...] w takiej części jest równa lub większa niż [...] wagowo. Organ odwoławczy zauważył, że [...] jest dobrze znaną toksyczną substancją, która stanowi zagrożenie dla zdrowia i środowiska. Nie pełni on żadnej funkcji biologicznej i jest silnie toksyczny, a w organizmie człowieka może kumulować się w tkankach miękkich, kościach, krwi, co prowadzi do przewlekłego zatrucia. Do najczęstszych dróg narażenia należą układ oddechowy i pokarmowy. Ponadto DPWIS podkreślił, iż jest to pierwiastek mutagenny i może powodować raka oraz ma możliwość przechodzenia przez łożysko. W związku z tymi niebezpieczeństwami organ odwoławczy za prawidłowe uznał działania podjęte przez PPIS, po podjęciu wiadomości o przeprowadzonych przez Laboratorium UOKiK badaniach wykazujących przekroczenie dozwolonej zawartości [...] w produkcie dystrybułowanym przez spółkę. Organ odwoławczy nie zgodził się z podniesionymi przez stronę zarzutami dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania, zarówno w zakresie zarzutów dotyczących nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego, jak i możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, wyjaśniając, że organ I instancji działał w oparciu o obowiązujące przepisy prawa oraz sprawozdanie Laboratorium UOKiK z dnia 22 listopada 2023 r. nr [...], a decyzja wydana została przy uwzględnieniu ważnego interesu społecznego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się do zebranego materiału dowodowego w postępowaniu przed organem I instancji, DPWIS wskazał, że taka możliwość wynika z przepisu art. 81 in fine w zw. z art. 10 § 2 k.p.a., a przepisy te miały zastosowanie w sprawie z uwagi na fakt, iż naruszenie prawa wiązało się z przekroczeniem dozwolonych wartości [...], który ma wpływ na życie i zdrowie ludzi. Wobec tego zachodziła konieczność natychmiastowego wydania decyzji z uwagi na ochronę zdrowia i życia, celem wyeliminowania kwestionowanej [...] z obrotu. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że w toku przeprowadzonego postępowania odwoławczego umożliwiono stronie realizację prawa do czynnego udziału w postępowaniu poprzez przyznanie Spółce – zgodnie z art. 7 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. - inicjatywy dowodowej tj. włączenie do akt sprawy raportu No. [...] z dnia 29 marca 2023 r. R.1 i udział w czynnościach dowodowych. Organ odwoławczy podkreślił także, że informował stronę o wszelkich czynnościach w sprawie na każdym etapie i udzielił stronie prawa do ustosunkowania się do dowodów. Zdaniem DWPIS, wbrew twierdzeniom strony, nie został także naruszony przepis art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził, że ewentualne braki w uzasadnieniu decyzji dotyczące spornych kwestii, nie mają wpływu na wynik sprawy, o ile prawidłowo ustalono stan faktyczny. Dodatkowo podkreślono, że zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. nie może być skuteczny w sytuacji gdy z treści uzasadnienia samo przez się wynika, że dotyczy ono materii podnoszonych w decyzji, bowiem zarzut ten może być skuteczny wówczas jeśli uzasadnienie uniemożliwia prześledzenie toku rozumowania organu i ustalonego przez niego stanu faktycznego. Organ odwoławczy odniósł się także do przeciwdowodu przedstawionego przez spółkę w postaci raportu No. [...] z dnia 29 marca 2023 r. R.1, któremu na podstawie art. 80 k.p.a. odmówiono mocy dowodowej, z uwagi na to, iż powyższe badanie nie było badaniem akredytowanym zgodnie z wymogami normy akredytacyjnej PN-EN ISO 17025:2018-02. Podniesiono, że co prawda laboratorium w dniu wykonywania badań posiadało akredytację DAkkS, który jest sygnatariuszem Wielostronnych umów o wzajemnym uznawaniu europejskiej współpracy w dziedzinie akredytacji (EA), Międzynarodowego Forum Akredytacji (IAF) i międzynarodowej współpracy w zakresie akredytacji laboratoriów (ILAC) oraz HKAS Accreditation do wykonywania badań [...] z dnia 17 maja 2024 r., to raport wykonany przez R.1 nie posiada żadnego odniesienia do przesłanych przez pełnomocnika Strony akredytacji HKAS, DAkkS ani do normy ISO/IEC 17025:2017, w związku z czym, jeżeli nawet badanie byłoby objęte zakresem przedstawionych akredytacji, czego nie można potwierdzić, ponieważ w raporcie z badań nie ma jednoznacznego odniesienia do metody badawczej, przedstawiony raport zdaniem Organu II instancji nie daje gwarancji, że laboratorium stosowało się do wymagań przedstawionych przez jednostki certyfikacyjne w celu wydania ważnego wyniku. DPWIS zwrócił także uwagę, że w przedstawionym przez spółkę raporcie zapisano, że badany przedmiot nie jest [...], wobec czego przekazana przez stronę akredytacja HKAS nie powinna mieć zastosowania oraz na fakt, że produkt badany był w laboratorium chemicznym w H.1 oraz w laboratorium [...] w H.1, natomiast z treści sprawozdania nie wynika, które wyniki dokumentują prace każdego ze wskazanych laboratoriów. Biorąc to pod uwagę, poddano w wątpliwość wiarygodność i rzetelność takiego dowodu. Kolejnym argumentem wskazującym na brak zastosowania się przez wykonującego badania do wymagań przedstawionych przez jednostki certyfikacyjne zdaniem organu jest części 3. raportu, czyli badania [...], z którego wynika, że badanie odbywało się metodami: CPSC-CH-E1001-08.3, CPSC-CH-E1002-08.3, CPSC-CH-E1003-09.1, natomiast z treści załącznika do Certyfikatu Akredytacji [...] według ISO/IEC 12025:2017 wynika, że R.1 posiada akredytację na Standardową procedurę operacyjną oznaczania całkowitego [...] [...] w [...] metodą CPSC-CH-E1001-8.3 2012-11, Standardową procedurę operacyjną oznaczania całkowitego [...] [...] [...] CPSC-CH-E1002-8.3 2012-02 oraz Standardową procedurę operacyjną do oznaczania [...] [...] w [...] CPSC-CH-E1003-9.1 2011-02. Organ podniósł także, że z treści przedmiotowego załącznika wynika, iż badanie ograniczenia zawartości [...] powinno odbyć się metodą CPSC-CH-E1001-8.3 2012-11 tj. standardową procedurą operacyjną oznaczania całkowitego [...] [...] w [...] z ograniczeniem: "tylko metodą B". Taka metoda badawcza nie została przypisana w raporcie do żadnego wyniku badanych części [...], w których badano zawartości [...]. Odnosząc się do zleconych przez organ odwoławczy badań wykonanych przez Laboratorium UOKiK nr [...] z dnia 22 listopada 2023 r., wskazano, że badanie zawartości [...] wykonane zostało metodą [...] (FAAS), która jest metodą akredytowaną służąca m.in. do badania wyrobów [...], opisaną Procedurą badawczą PB Nr 30/AI wyd. 1 z dnia 16 września 2020 r. Badanie to zostało przeprowadzone przez laboratorium posiadające stosowną akredytację Polskiego Centrum Akredytacji w Warszawie - akredytacja AB 403 w zakresie badań [...] [...], wyrobów innych, ważna w dniu badania tj. od 4 września 2002 do 3 września 2026 r. co zostało podkreślone symbolem akredytacji ILAC MRA i AB 430 na dokumencie przesłanym na zlecenie DPWIS. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie wniesionej do tutejszego Sądu, spółka zaskarżyła powyższą decyzję DPWIS i zarzuciła naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez odmówienie mocy dowodowej załączonemu przez skarżącą dowodowi tj. raportowi No.[...] z dnia 29 marca 2023 r. R.1 i uznanie, że badanie zawartości [...] w wyrobie udokumentowane w powyższym raporcie nie jest badaniem akredytowanym, zgodnie z wymaganiami normy akredytacyjnej PN-EN ISO 17025:2018-02, z uwagi na brak odniesienia w Raporcie do przesłanych akredytacji HKAS, DAkks oraz normy lSO/lEC 17025:2017, podczas gdy takie odniesienie w rzeczywistości znalazło się w raporcie, a ponadto brak jest przepisów prawnych nakładających obowiązek jednoznacznego odniesienia się do konkretnej akredytacji w sprawozdaniu z badań, co w konsekwencji doprowadziło do nakazania Spółce wycofania wyrobu z rynku; 2. art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym nieuzasadnione przyjęcie, że zapis w raporcie R.1 z dnia 29 marca 2023 r, zgodnie z którym badany przedmiot nie jest [...], powoduje, że przekazana przez spółkę akredytacja HKAS nie powinna mieć zastosowania w przekazanym przez spółkę Raporcie, brak wskazania w treści Raportu, które wyniki dokumentują prace laboratorium chemicznego, a które laboratorium [...], poddaje w wątpliwość wiarygodność i rzetelność Raportu jako dowodu, podczas gdy, w ocenie strony skarżącej, brak jest podstaw do przypisania w Sprawozdaniu uzyskanych wyników odpowiedniemu laboratorium, ponieważ oba laboratoria były akredytowane przez R.1, a przeprowadzenie dodatkowych badań produktu sklasyfikowanego jako [...] nie jest niedozwolone, a wręcz zwiększa bezpieczeństwo produktu i dokładność wyników w raporcie z badań; 3. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, a także dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego, polegające na przyjęciu, iż dokument wydany przez R.1, ze względu na swoją treść nie posiada znamion sprawozdania z badań zgodnego z Wymaganiami normy akredytacyjnej zgodnie z DAkkS, podczas gdy wymienione metody są dokładnie tymi samymi, które stosuje DAkkS, a pełne oznaczenie zastosowanych metod znajduje się w załączniku do świadectwa akredytacji przedłożonego organowi (s. 5 załącznika z dnia 25 lipca 2022 r.); 4. art. 7, art. 77 § 1, oraz art. 80 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o wadliwie zebrany i oceniony przez organ materiał dowodowy, w tym bezzasadne odstąpienie przez organ od podjęcia wszystkich niezbędnych czynności postępowania dowodowego zmierzających do wyjaśnienia sprawy, w tym: - bezzasadne odstąpienie od zwrócenia się do Polskiego Centrum Akredytacji w Warszawie o uzupełnienie stanowiska o odpowiedź na pytanie "czy wyłączną przyczyną stwierdzenia, że nie można uznać wyników badań stwierdzonych w raporcie nr [...] firmy R.1 za ważne, jest brak powołania się przez laboratorium w tym dokumencie na posiadaną akredytację, które złożyła strona skarżąca w piśmie z dnia 17 października 2024 r.?", przy jednoczesnym bezpodstawnym i błędnym przyjęciu przez ten organ, że zwrócenie się do PCA w Warszawie z dodatkowymi pytaniami nie wniesie informacji mogących prowadzić do odmiennej oceny materiału dowodowego, - nie zwrócenie się o wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości dotyczących badania R.1, - brak podjęcia dalszych czynności mających na celu wyjaśnienie rozbieżności między wynikami badań przeprowadzonych przez R.1 i Laboratorium UOKiK, podczas kiedy w sprawie pozostawały niewyjaśnione wątpliwości organu co do stanu faktycznego, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych dotyczących braku wiarygodności i rzetelności badań R.1 oraz szkodliwości wyrobu i wydania niekorzystnej dla spółki decyzji; 5. art. 10 § 1 i § 2 k.p.a., art. 81 k.p.a. poprzez pozbawienie spółki czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów; 6. art.. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy organ powinien uchylić zaskarżoną decyzję w całości i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości. Spółka wniosła o: 1. uchylenie skarżonej decyzji zgodnie z art.. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w całości; 2. uchylenie przez Sąd w całości decyzji organu l instancji na podstawie art. 135 p.p.s.a.; 3. umorzenie postępowania w oparciu o art. 145 § 3 p.p.s.a.; 4. zasądzenie od organu na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; Uzasadniając przedstawione zarzuty i wnioski, spółka podniosła, że sprawozdanie w części 3 badań R.1 z 23 marca 2023 r. wymienia metody badawcze CPSC-CH-E1001-08.3, CPSC-CH-E1002-08.3 oraz CPSC-CH-E1003-09.1 jako zastosowane procedury badawcze (s. 8 raportu) i są one standardowymi procedurami operacyjnymi dotyczące oznaczenia całkowitej zawartości [...] w [...] i [...] oraz oznaczenia [...] w [...] zgodnie z normą ISO/IEC 12025:2017, objęte akredytacją [...]. Wskazano, że, wbrew stanowisku DPWIS, jest to odniesienie do akredytacji R.1 Ponadto spółka stwierdziła, że w toku postępowania przedstawiła certyfikat akredytacji, wskazujący, że laboratorium przeprowadzające przedstawione przez nią badania działa zgodnie z normą DIN EN ISO/IEC 17025:2018, ponieważ załącznik do certyfikatu akredytacji wymienia metody badawcze wymagane przez organ (s. 5 załącznika z dnia 25 lipca 2022 r.). Wskazała, że przedstawiony przez nią raport odnosi się również w kilku miejscach do zgodności wyrobu z rozporządzeniem REACH (np. s. 2, 7 i następne raportu). Powyższe zdaniem strony potwierdza, że R.1 stosuje metody akredytowane w Unii Europejskiej. Strona skarżąca stwierdziła także, że brak jest przepisów prawnych nakładających obowiązek jednoznacznego odniesienia się przez laboratoria do konkretnej akredytacji w sprawozdaniu z przeprowadzonych badań. Zdaniem strony skarżącej, powyższe okoliczności wskazują, że nie było podstaw do odmowy mocy dowodowej przedstawionemu przez nią raportowi No. [...] z 29 marca 2023 r. Odnosząc się do zaklasyfikowania przez R.1 badanego przedmiotu jako [...], spółka podniosła, że nawet jeśli badany produkt zostanie zakwalifikowany w ten sposób, to nie istnieje żaden zakaz przeprowadzania dodatkowych nieobowiązkowych badań w laboratorium [...]. Natomiast twierdzenie organu odwoławczego, że przeprowadzenie dodatkowego badania podważa wiarygodność raportu, jej zdaniem uchybia zasadom logiki i wskazuje na wadliwość oceny wyników postępowania dowodowego. Następnie strona skarżąca zarzuciła, że pomimo powzięcia przez organ odwoławczy szeregu wątpliwości odnośnie akredytacji badań, DPWIS zaniechał podjęcia czynności, które mogły przyczynić się do jej wyjaśnienia. spółka kwestionuje odstąpienie przez organ odwoławczy od zwrócenia się do R.1 o wyjaśnienie tych rozbieżności, przyjmując w pełni za prawidłowe badanie przestawione przez laboratorium UOKiK. Końcowo spółka, odnosząc się do niewyjaśnionych jej zdaniem rozbieżności, stwierdziła, że ewentualne niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego nie zostało w postępowaniu wykazane. W odpowiedzi na skargę DPWIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 10 lipca 2025 r. strona wniosła o dopuszczenie dowodu z raportu numer [...] z dnia 27 czerwca 2025 r. sporządzonego przez R.1 wraz z tłumaczeniem przysięgłym z języka angielskiego oraz raportu numer [...] z dnia 25 czerwca 2025 r. sporządzonego przez ten sam podmiot., zastępujących raport numer [...] z dnia 29 marca 2023 r. w zakresie uzupełnienia akredytacji DAkkS, celem wykazania objęcia wyników raportu numer [...] z dnia 29 marca 2023 r. sporządzonego przez R.1 akredytacją DAkkS nr [...] w zakresie badania zawartości [...]. Organ w piśmie z dnia 10 października 2025 r. podtrzymał swoje stanowisko odnośnie braku wiarygodności przedłożonych przez stronę dowodów w toku postępowania administracyjnego i stwierdził, że przedłożony obecnie dowód nie wpływa na ocenę wyrażoną w zaskarżonej decyzji, a ponadto zwrócił uwagę na występujące jego zdaniem ingerencje w treść pierwotnego raportu, które nie sprowadzają się tylko do kwestii formalnych, lecz rodzą wątpliwości co do spójności i autentyczności pierwotnego raportu. Strona w kolejnym piśmie z dnia 30 października 2025 r. wskazała, że zmiany raportu sprowadzają się wyłącznie do formalnego uzupełnienia informacji o akredytacji udzielonej przez DAkkS. Na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. Sąd oddalił wniosek dowodowy zawarty w piśmie strony skarżącej z dnia 10 lipca 2025 r. z powołaniem się na treść art. 106 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Zgodnie z art. 4 ust.1 pkt 8 u.p.i.s., do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących przestrzegania przez producentów, importerów, osoby wprowadzające do obrotu, stosujące lub eksportujące substancje chemiczne, ich mieszaniny lub wyroby w rozumieniu przepisów u.s.c.i.m., obowiązków wynikających z tej ustawy oraz z rozporządzeń Wspólnot Europejskich w niej wymienionych. W myśl art. 27 ust. 1 u.p.i.s., w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Z kolei przepis art. 1 ust .1 u.s.c.i.m. stanowi, że ustawa określa właściwość organów w zakresie wykonywania zadań administracyjnych i obowiązków wynikających (m.in.) z: 1) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie [...] (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz. Urz. UE L 396 z 30.12.2006, str. 1, z późn. zm.), Z art. 29 u.s.c.i.m. wynika, że nadzór nad przestrzeganiem przepisów ustawy oraz przepisów rozporządzeń, o których mowa w art. 1 ust. 1, sprawuje, w zakresie swojej właściwości, m.in. Państwowa Inspekcja Sanitarna. Spór w niniejszej sprawie koncentrował się na tym, czy zasadnie organ nałożył na stronę obowiązki określone w zaskarżonej decyzji, dotyczące wycofania z obrotu produktu – [...] [...], dołączonej do [...]. W szczególności zaś sporna była kwestia prawidłowości uznania przez organ, że dozwolona zawartości [...] w powyższym produkcie, tj. w elemencie [...], została przekroczona. W rozporządzeniu REACH wskazano (16), że rozporządzenie określa szczegółowe obowiązki i zobowiązania producentów, importerów i dalszych użytkowników substancji w postaci własnej lub w mieszaninach i w wyrobach. Niniejsze rozporządzenie opiera się na zasadzie, zgodnie z którą przemysł powinien wytwarzać, importować lub stosować substancje lub wprowadzać je do obrotu przy zachowaniu wymaganej odpowiedzialności i staranności, dla zagwarantowania, że w racjonalnie przewidywalnych warunkach nie wystąpią niekorzystne skutki dla zdrowia ludzkiego i środowiska. (17) Aby pomóc w identyfikacji niebezpiecznych właściwości substancji, powinny być zebrane wszystkie odpowiednie i dostępne informacje na temat substancji w postaci własnej, w mieszaninach i w wyrobach (...). Zgodnie treścią z art. 1 rozporządzenia REACH: 1. Celem niniejszego rozporządzenia jest zapewnienie wysokiego poziomu ochrony zdrowia i środowiska, w tym propagowanie alternatywnych metod oceny zagrożeń stwarzanych przez substancje, a także swobodnego obrotu substancjami na rynku wewnętrznym przy jednoczesnym wsparciu konkurencyjności i innowacyjności. 2. Niniejsze rozporządzenie ustanawia przepisy dotyczące substancji i mieszanin w rozumieniu art. 3. Przepisy te stosuje się do produkcji, wprowadzania do obrotu i stosowania tych substancji w ich postaci własnej, jako składniki mieszanin lub w wyrobach oraz do wprowadzania do obrotu mieszanin. 3. Niniejsze rozporządzenie jest oparte na zasadzie, zgodnie z którą do producentów, importerów i dalszych użytkowników należy zagwarantowanie, że substancje, które produkują, wprowadzają do obrotu lub stosują, nie wpływają w sposób szkodliwy na zdrowie człowieka ani na środowisko. Przepisy rozporządzenia oparte są na zasadzie ostrożności. Zgodnie z treścią art. 67 rozporządzenia REACH, substancja w postaci własnej, jako składnik preparatu lub w wyrobie, w stosunku do której w załączniku XVII zostało określone ograniczenie, nie może być produkowana, wprowadzana do obrotu lub stosowana, chyba że spełnione są warunki tego ograniczenia (...). W pozycji 63 załącznika XVII do rozporządzenia REACH ([...] Nr CAS 7439-92-1 Nr WE 231-100-4 i jego związki) uregulowano m.in., że (1) nie wprowadza się do obrotu ani nie stosuje się w żadnej części [...], jeśli zawartość [...] (wyrażona jako [...]) w takiej części jest równa lub większa niż [...] wagowo oraz (2), do celów pkt 1: (i) [...], jak również poszczególne elementy składowe [...]. Strona skarżąca twierdziła, że w przedmiotowym produkcie zawartość [...] nie przekraczała powyższych norm, powołując się na treść raportu z dnia 29 marca 2023 r., sporządzonego przez importera produktu - R.1 ([...]), z którego wynika, że wyrób będący przedmiotem postępowania przeszedł pomyślnie testy w zakresie stężenia każdej z badanych substancji, tj. w szczególności [...]. Strona powoływała się przy tym na akredytację tego podmiotu, udzieloną przez niemiecką jednostkę akredytacyjną DAkkS, przedstawiając Certyfikat o numerze: [...] wg ISO/IEC 12025:2017 wydany w dniu 25 lipca 2022 r. z okresem ważności akredytacji do dnia 24 lipca 2027 r. Zgodnie z treścią tego certyfikatu, laboratorium jest kompetentne zgodnie z normą DIN EN ISO/IEC 17025:2018 do wykonywania wybranych badań fizykochemicznych i chemicznych sprzętu elektrycznego i elektronicznego zgodnie z wymaganiami przekształconej dyrektywy RoHS; [...], obejmujących wskazane tam procedury operacyjne. Na stronie. 5 Załącznika do Certyfikatu Akredytacji D-PL-111180-01-00 wg ISO/IEC 17025:2017, R.1 posiada akredytację na Standardową procedurę operacyjną oznaczania całkowitego [...] metodą CPSC-CH-E1001-8.3 2012-11, Standardową procedurę operacyjną oznaczania całkowitego [...] CPSC-CH-E1002-8.3 2012-02 oraz Standardową procedurę operacyjną do oznaczania [...] CPSC-CH-E1003-9.1 2011-02. Z punktu widzenia aspektów kluczowych dla niniejszej sprawy trzeba przy tym zauważyć, że na s. 5 powyższego Załącznika wskazano także, iż badanie zawartości [...] wyrobach [...] (w tym w [...]) powinno odbyć się przy zastosowaniu Standardowej procedury operacyjnej oznaczania całkowitego [...] metodą CPSC-CH-E1001-8.3 2012-11 z ograniczeniem "tylko metoda B" . dowodowej przedłożonemu przez stronę raportowi R.1, z uwagi na brak możliwości uznania tego badania za badanie akredytowane Sąd w pełni podziela stanowisko organu dotyczące odmówienia mocy zgodnie z wymogami normy akredytacyjnej PN-EN ISO 17025:2018-02. Słusznie przy tym podniesiono, że akredytacja posiadana przez to laboratorium w dniu wykonywania badań sama z siebie nie jest wystarczająca dla uznania wiarygodności przedstawionych badań. Istotne jest bowiem to, aby również badania były akredytowane, do czego niezbędne jest zawarcie w sprawozdaniu (raporcie) z badań odniesienia do udzielonej akredytacji poprzez zamieszczenie symbolu akredytacji. Zgodnie z wydanymi przez Polskie Centrum Akredytacji (PCA) "Zasadami stosowania symboli akredytacji PCA" (Wydanie 14, Warszawa, 16 marca 2022 r.), w dokumencie tym PCA "określiło warunki, na jakich akredytowane jednostki oceniające zgodność (CAB – jednostka, CABs - jednostki) powinny powoływać się: na akredytację PCA poprzez stosowanie symboli akredytacji PCA lub powołania tekstowe oraz na status PCA jako sygnatariusza wielostronnych porozumień (EA MLA, IAF MLA, ILAC MRA). Symbole akredytacji są wydawane przez PCA w celu posługiwania się nimi przez akredytowane CABs dla wykazania statusu posiadanej akredytacji. Symbol akredytacji PCA informuje, że kompetencje akredytowanej CAB zostały potwierdzone przez PCA, dlatego akredytowane CABs powinny obowiązkowo zamieszczać symbole akredytacji (lub tekstowe powołania się na akredytację) na dokumentach zawierających wyniki działań w obszarze oceny zgodności, dla których akredytacja została im udzielona (akredytowanych działań) (...).Brak symbolu akredytacji (lub tekstowego powołania się na akredytację) na dokumencie zawierającym wyniki działań w obszarze oceny zgodności nie daje podstaw do stwierdzenia, że zostały one uzyskane przy spełnieniu wymagań akredytacyjnych, a akredytowana CAB nie może korzystać z praw wynikających z posiadania akredytacji oraz (jeśli dotyczy) z wielostronnych porozumień, których PCA jest sygnatariuszem. Należy również brać pod uwagę fakt, że tylko dokumenty zawierające wyniki działań w obszarze oceny zgodności, opatrzone właściwym symbolem akredytacji i powołaniem się na status PCA jako sygnatariusza wielostronnych porozumień EA MLA, IAF MLA, ILAC MRA, dają podstawę do uznawania wyników na zasadach określonych w tych porozumieniach." W dalszej części powyższego dokumentu określono wzorzec symbolu. Analogiczne reguły stosuje DAkkS (niemiecka jednostka akredytująca – Deutsche Akkrediterungsstelle), która udzieliła akredytacji laboratorium R.1 Na oficjalnej stronie internetowej tej instytucji (www.dakks.de) zawarto informacje dotyczące znaczenia i zastosowania symbolu akredytacji, zgodnie z którymi "symbol akredytacji stanowi obiektywny dowód kompetentnej oceny zgodności i służy jako dowód jakości i bezpieczeństwa po pomyślnej akredytacji w odpowiednim zakresie", a ponadto "zatwierdzone użycie symbolu pozwala akredytowanym jednostkom wskazać swoim klientom swoje udowodnione kompetencje". Zgodnie z dokumentem "Prawa i obowiązki akredytowanego podmiotu" wydanym przez PCA (wydanie 4, Warszawa, 30 września 2019 r.), powoływanie się na akredytację w sprawozdaniach (używanie symbolu akredytacji) jest prawem podmiotu akredytowanego. Oczywistym jest przy tym, że powołanie się na akredytację służy odróżnieniu usług akredytowanych od nieakredytowanych. Badania akredytowane mają większą wiarygodność niż badania nieakredytowane, ponieważ oparte są na potwierdzonych przez niezależną jednostkę akredytacyjną kompetencjach technicznych laboratorium, zapewniają bezstronność oraz zgodność z międzynarodowymi normami (w tym zwłaszcza normą PN-EN ISO/IEC 17025.2017, zawierającą "ogólne wymagania dotyczące kompetencji laboratoriów badawczych i wzorcujących"). Wobec powyższego, za zasadne uznaje Sąd stanowisko organu, zgodnie z którym wprawdzie R.1 posiada akredytację DAkkS, który jest sygnatariuszem Wielostronnych umów o wzajemnym uznawaniu europejskiej współpracy w dziedzinie akredytacji (EA), Międzynarodowego Forum Akredytacji (IAF) i międzynarodowej współpracy w zakresie akredytacji laboratoriów (ILAC) oraz HKAS Accreditation do wykonywania badań [...] z dnia 17 maja 2024 r., jednakże przedstawiony w sprawie raport wykonany przez R.1 nie posiada żadnego odniesienia do przesłanych przez pełnomocnika Strony akredytacji HKAS, DAkkS ani do normy ISO/IEC 17025:2017, w związku z czym, raport ten nie daje gwarancji, że laboratorium w trakcie przeprowadzania tych konkretnych badań stosowało się do wymagań przedstawionych przez jednostki certyfikacyjne w celu wydania ważnego wyniku. W tej sytuacji nietrafny jest argument strony skarżącej, że wobec braku przepisów prawnych nakładających obowiązek jednoznacznego odniesienia się przez laboratoria do konkretnej akredytacji w sprawozdaniu z przeprowadzonych badań, nie można uznać przedstawionego przez nią raportu za mniej wiarygodny. Jak już bowiem wcześniej wskazano, nie chodzi tu o obowiązek prawny, lecz o prawo jednostki akredytowanej do używania symbolu akredytacji w sprawozdaniu z wykonanych badań, co jest jednocześnie warunkiem uznania takich badań za akredytowane i wywołuje skutek w postaci ich wyższej wiarygodności w porównaniu z badaniami nieakredytowanymi. Powyższe stwierdzenie już samo w sobie przesądza o braku możliwości uwzględnienia zaprezentowanego przez stronę raportu jako skutecznego przeciwdowodu dla zleconego przez organ badania Laboratorium UOKiK nr [...] z dnia 22 listopada 2023 r. W sprawozdaniu z tego badania wskazano bowiem, że badanie zawartości [...] przedmiotowego elementu wykonane zostało metodą [...] (FAAS), która jest metodą akredytowaną służąca m.in. do badania wyrobów [...], opisaną Procedurą badawczą PB Nr 30/AI wyd. 1 z dnia 16 września 2020 r. i badanie to zostało przeprowadzone przez laboratorium posiadające stosowną akredytację Polskiego Centrum Akredytacji w Warszawie - akredytacja AB 403 w zakresie badań [...], wyrobów innych, ważna w dniu badania tj. od 4 września 2002 do 3 września 2026 r. co zostało podkreślone symbolem akredytacji ILAC MRA i AB 430 na dokumencie przesłanym na zlecenie DPWIS. Zatem w przeciwieństwie do raportu przedłożonego przez stronę, sprawozdanie to nie tylko zostało sporządzone przez akredytowaną jednostkę ale również spełnia wymagane warunki do uznania zawartych w nim badań za akredytowane. Powyższe całkowicie słuszne wnioski organu uzyskały zresztą pełne potwierdzenie w pisemnym stanowisku Polskiego Centrum Akredytacji z dnia 9 października 2024 r., zgodnie z którym dokument "Test [...] z 29 marca 2023 r.", wydany przez R.1, nie zawiera informacji wskazującej, że wyniki badań zostały uzyskane w ramach akredytacji DAkkS nr [...] przyznanej R.1, co uniemożliwia uznanie tych wyników w systemie oceny zgodności na terenie Polski, natomiast wyniki uzyskane przez Laboratorium UOKiK spełniają wymagania akredytacyjne i mogą być stosowane w systemie oceny zgodności. Niezależnie od powyższego, słusznie zwrócono także uwagę w decyzji na wątpliwości w zakresie rzetelności i wiarygodności, które budzi treść przedłożonego przez stronę raportu R.1 Istotnie, w raporcie tym wpisano, że badany przedmiot nie jest [...], wobec czego – jak stwierdził organ - przekazana przez stronę akredytacja HKAS nie powinna mieć zastosowania, a ponadto, pomimo, iż produkt badany był w laboratorium [...] w H.1 oraz w laboratorium [...] w H.1, z treści sprawozdania nie wynika, które wyniki dokumentują prace każdego ze wskazanych laboratoriów. W odpowiedzi na to strona wskazywała, że jej zdaniem brak jest podstaw do przypisania w sprawozdaniu uzyskanych wyników odpowiedniemu laboratorium, ponieważ oba laboratoria były akredytowane przez R.1, a przeprowadzenie dodatkowych badań produktu sklasyfikowanego jako [...] nie jest niedozwolone, a wręcz zwiększa bezpieczeństwo produktu i dokładność wyników w raporcie z badań. W tej mierze trzeba wskazać – podzielając ocenę organu - że takie ujęcie omawianej kwestii w sprawozdaniu rzeczywiście wprowadza pewien zamęt i czyni je mało przejrzystym, a przez to rzutuje również na jego ocenę jako dowodu, co jednak nie jest najpoważniejszym zarzutem przeciwko rzetelności przedłożonych przez stronę wyników badań. Na brak zastosowania się przez podmiot wykonujący badania do wymagań przedstawionych przez jednostki certyfikacyjne wskazuje bowiem w szczególności część 3. raportu R.1 (badania [...]), w której wskazano, że badanie odbywało się trzema metodami: CPSC-CH-E1001-08.3, CPSC-CH-E1002-08.3, CPSC-CH-E1003-09.1. Z przytoczonej już wcześniej treści załącznika do Certyfikatu Akredytacji [...] według ISO/IEC 12025:2017 wynika bowiem, że R.1 posiada akredytację na Standardową procedurę operacyjną oznaczania całkowitego [...] (w tym [...]) metodą CPSC-CH-E1001-8.3 2012-11, Standardową procedurę operacyjną oznaczania całkowitego [...] [...] [...] CPSC-CH-E1002-8.3 2012-02 oraz Standardową procedurę operacyjną do oznaczania [...] CPSC-CH-E1003-9.1 2011-02. Zatem w treści raportu wskazano trzy różne metody badawcze, za pomocą których przeprowadzono badania, podczas gdy zgodnie z brzmieniem Załącznika do Certyfikatu Akredytacji [...] według ISO/IEC 12025:2017, oznaczanie całkowitego [...] (w tym [...]) powinno odbyć się jedną, wskazaną tam metodą CPSC-CH-E1001-8.3 2012-11 z ograniczeniem "tylko metoda B", przy czym tak określona metoda badawcza nie została w ogóle wskazana w raporcie jako zastosowana do przedmiotowych badań. W ocenie Sądu zwłaszcza ten ostatni argument zasadniczo dyskwalifikuje przedłożony przez stronę dowód co do objęcia go akredytacją. Jeżeli w raporcie brak jest wskazania metody akredytowanej jako zastosowanej do przedmiotowych badań, to oznacza to wprost, iż badania te musiały się odbyć poza zakresem akredytacji. W tej sytuacji rację należy przyznać organowi, że przedłożona przez stronę dokumentacja nie mogła być skutecznie przeciwstawiona dowodom przeprowadzonym przez organ, w szczególności raport R.1 nie mógł zniweczyć mocy dowodowej zleconego przez organ sprawozdania Laboratorium UOKiK, obejmującego akredytowane badania, z których wynikało, że normy [...] w omawianym elemencie [...] zostały przekroczone. Zatem na podstawie sprawozdania Laboratorium UOKiK słusznie w sprawie przyjęto, że strona dopuściła się naruszenia przepisu art. 67 rozporządzenia REACH (poz. 63 załącznika XVII do rozporządzenia REACH) i w tej sytuacji prawidłowo zastosowano przepis 27 ust. 1 u.p.i.s, nakazując stronie usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień. Wobec tego organ w niniejszej sprawie nie tylko właściwe zastosował przywołane przepisy prawa materialnego ale również prawidłowo przeprowadził postępowanie i nie naruszył przepisów art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. ani art. 107 § 3 k.p.a., co zarzucała strona skarżąca. W szczególności, z powodów podanych powyżej, zdaniem Sądu materiał dowodowy w sprawie został wyczerpująco zebrany i rozpatrzony, a ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie nosi znamion dowolności, który to zarzut strony dotyczył głównie odmówienia mocy dowodowej przedstawionemu przez nią dowodowi, tj. raportowi R.1 Trzeba przy tym dodać, że dokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego może polegać także na podaniu przyczyn, z powodu których dany dowód nie ma znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia sprawy, czy też na wskazaniu wad czy braków dowodu, z powodu których organ nie może z niego skorzystać. W ocenie Sądu brak jest również podstaw do zarzucania organowi odstąpienia od podjęcia wszystkich niezbędnych czynności postępowania dowodowego zmierzających do wyjaśnienia sprawy, ponieważ wobec prawidłowego ustalenia stanu faktycznego na podstawie wiarygodnych dowodów (co zostało omówione powyżej) w sprawie nie pozostawały wątpliwości wymagające ich wyjaśnienia czy usunięcia. W świetle powyższych rozważań i podzielenia należycie uargumentowanego stanowiska organu, zdaniem Sądu niezasadnym byłoby ponowne zwracanie się przez organ do Polskiego Centrum Akredytacji w Warszawie o uzupełnienie stanowiska o odpowiedź na pytanie, czy wyłączną przyczyną stwierdzenia, że nie można uznać wyników badań stwierdzonych w raporcie R.1 za ważne, jest brak powołania się przez laboratorium w tym dokumencie na posiadaną akredytację. Stanowisko wyrażone przez PCA w piśmie z dnia 9 października 2024 r. jest w ocenie Sądu na tyle jednoznaczne, że nie wymagało w tej mierze uzupełnienia. Trudno też zarzucać organowi, że nie zwracał się o wyjaśnienie ewentualnych wątpliwości dotyczących badania R.1 do tego podmiotu, czy że nie podejmował dalszych czynności (których zresztą strona w żaden sposób nie precyzuje) mających na celu wyjaśnienie rozbieżności między wynikami badań przeprowadzonych przez R.1 i Laboratorium UOKiK. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był bowiem wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i zdaniem Sądu nie budził zgłaszanych przez stronę wątpliwości. Ponadto organ w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił w sposób wyczerpujący przyczyny, dla których oparł się na wskazanych dowodach, a przedstawionym przez stronę odmówił wiarygodności. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów art. 10 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. poprzez pozbawienie spółki czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Zdaniem Sądu organ zasadnie wskazał w tej mierze na treść art. 81 in fine w zw. z art. 10 § 2 k.p.a., uznając, że przepisy te miały zastosowanie w sprawie i pozwalały na uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w postępowaniu przed organem I instancji z uwagi na fakt, iż naruszenie prawa wiązało się z przekroczeniem dozwolonych wartości [...], który ma wpływ na życie i zdrowie ludzi. Trudno zakwestionować również ocenę organu, że z tego powodu zachodziła konieczność natychmiastowego wydania decyzji z uwagi na ochronę zdrowia i życia, celem wyeliminowania kwestionowanej [...] z obrotu. Organ wskazał również, że w toku przeprowadzonego postępowania odwoławczego umożliwiono stronie realizację prawa do czynnego udziału w postępowaniu, a strona mogła wziąć udział w czynnościach dowodowych i korzystała z przysługującej jej inicjatywy dowodowej, była informowana o czynnościach w sprawie, jak również udzielono jej prawa wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Powyższe działania Sąd uznaje za prawidłowe i nie naruszające powołanych w ramach tego zarzutu przepisów k.p.a. Z podanych już wyżej przyczyn nie można też podzielić zarzutu naruszenia przez organ przepisu art.. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia zamiast uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania. W ostatniej kolejności Sąd wskazuje, że na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. nie uwzględnił wniosku dowodowego zawartego w piśmie procesowym strony z dnia 10 lipca 2025 r. W piśmie tym strona wniosła o dopuszczenie dowodu z raportu numer [...] z dnia 27 czerwca 2025 r. sporządzonego przez R.1 wraz z tłumaczeniem przysięgłym z języka angielskiego oraz raportu numer [...] z dnia 25 czerwca 2025 r. sporządzonego przez ten sam podmiot., zastępujących raport numer [...] z dnia 29 marca 2023 r. w zakresie uzupełnienia akredytacji DAkkS, celem wykazania objęcia wyników raportu numer [...] z dnia 29 marca 2023 r. sporządzonego przez R.1 akredytacją DAkkS nr [...] w zakresie badania zawartości [...]. Zgodnie z treścią wskazanego wyżej przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zdaniem Sądu przeprowadzenie powyższego dowodu nie jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie o tyle, że organ wydał swoje rozstrzygnięcie w oparciu o zgromadzone na ten moment dowody, które – z powodów podanych w niniejszym uzasadnieniu - nie dają podstaw do wzbudzenia takich wątpliwości. Natomiast to, że wśród dowodów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego nie znalazł się dowód przedstawiony przez stronę dopiero na etapie sądowym (a dodatkowo prawie dwa lata po wydaniu raportu R.1 z dnia 29 marca 2023 r.), obciąża wyłącznie stronę skarżącą. Ponadto przedłożone przez stronę dokumenty nie mają charakteru dowodów uzupełniających, a Sąd nie ma kompetencji do zastępowania organu administracji w ustalaniu okoliczności faktycznych sprawy. Z tych wszystkich przyczyn Sąd oddalił skargę w całości jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.