III SA/Wr 92/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Anna Moskała po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata na skutek sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 19 czerwca 2006 r. w sprawie ze skargi D. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skarżącej na pismo Naczelnika Wydziału Architektury, Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miejskiego w T. z dnia [...] o sprecyzowanie treści żądania przez stronę postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 19 czerwca 2006 r., wydanym przez referendarza sądowego, odmówiono przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Od powyższego postanowienia skarżąca wniosła sprzeciw. Z uwagi na fakt złożenia przez skarżącą wniosku o wyłączenie od rozpoznania sprawy wszystkich sędziów orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu, akta niniejszej sprawy wraz z aktami administracyjnymi zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, celem rozpoznania tego wniosku. Prawomocnym postanowieniem z dnia 23 października 2006 r. oddalono wniosek skarżącej o wyłączenie sędziów orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu. Akta niniejszej sprawy oraz akta administracyjne zostały zwrócone w dniu 3 listopada 2008 r. Z informacji zawartych przez skarżącą we wniosku o przyznanie prawa pomocy z 2006 r. wynika, że jej rodzina uzyskuje następujący dochód: skarżąca 870 zł, jej mąż 1.054 zł, jej ojciec – 648 zł. Skarżąca wskazała, że ponosi wydatki w kwocie 400 zł za energię elektryczną, 500 zł tytułem raty kredytowej córki i opłat za jej akademik, 648 zł za leki i pieluchy dla sparaliżowanego ojca. W piśmie z dnia 7 czerwca 2006 r., skarżąca oświadczyła, że na utrzymanie swojego ojca przeznacza około 800 zł. Zarządzeniem z dnia 4 listopada 2008 r. wezwano skarżącą do: oświadczenia, czy dane zawarte w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy są nadal aktualne, czy też jej sytuacja finansowa i majątkowa uległa zmianie; przedłożenia zaświadczenia o wysokości uzyskiwanych przez nią dochodów; wskazania osób z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe (mąż, ojciec, dzieci itd.); przedłożenia zaświadczenia o zarobkach osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe; przedłożenia odpisów zeznań podatkowych skarżącej i osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe za 2007 r.; przedłożenia szczegółowego - określonego kwotowo - zestawienia ponoszonych miesięcznie wydatków (opłaty, żywność, środki higieny, ubrania, lekarstwa, spłata kredytów, Sygn. akt III SA/Wr 92/06 inne); przedłożenia szczegółowych wyciągów z posiadanych przez skarżącą i osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe rachunków bankowych za ostatnie trzy miesiące; informacji o posiadanych przez skarżącą i osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe środkach transportu (wskazać: rodzaj, rocznik, wartość); informacji, czy skarżąca korzysta z pomocy społecznej i innych form wsparcia państwowego – w terminie 7 dni, pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie akt sprawy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca wskazała, że jej sytuacja majątkowa i finansowa od 2006 r. uległa pogorszeniu. Podniosła, że większość dochodów przeznacza na pokrycie kosztów sądowych, ubrań nie kupuje, a leki tylko w stanach zagrożenia życia, na środki higieny wydaje około 100 zł miesięcznie, opłata za prąd wynosi 100 – 200 zł. Wskazała również, że ani ona, ani jej mąż nie mają kont bankowych, nie posiadają też samochodu, nie składają zeznań podatkowych (robi to za nich ZUS), nie korzystają z pomocy społecznej. Skarżąca wskazała także, że gospodarstwo domowe prowadzi tylko z mężem, a ich dochód z tytułu emerytury wynosi łącznie 2.194,80 zł netto. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w sprawie przyznania prawa pomocy, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Powyższe oznacza, że sprawę o przyznanie prawa pomocy uznaje się za nierozstrzygniętą i że będzie ona rozpatrywana ponownie – przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu jako sąd pierwszej instancji. Zgodnie natomiast z art. 243 p.p.s.a. stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Stosownie do art. 245 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (§ 1). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych Sygn. akt III SA/Wr 92/06 oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje: w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania; w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu przedstawiona przez skarżącą jej sytuacja rodzinna, życiowa i majątkowa uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skarżąca uprawdopodobniła, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym także kosztów wynagrodzenia pełnomocnika. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowiono, jak w sentencji.