III SA/Wr 92/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Marcin Miemiec po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2010 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi H. N., o wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt [...], zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu, z dnia [...] r. postanawia: odrzucić skargę. H. N. w swym piśmie skierowanym w [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył skargę, w której wniósł o wznowienie postępowania w sprawie m. in. cyt.: "Dotyczy orzeczenia NSA we Wrocławiu z [...] r. – [...] lub [...] z dnia [...] r. oraz poprzedzających decyzji Prezydenta Miasta w S. nr [...] z dnia [...]r oraz decyzji Wojewody W. z dn. [...] r. nr [...]". W uzasadnieniu skargi wyjaśniał, że w wyniku represji związanych z jego czynnymi działaniami jako członka "[...]" został ukarany przez kolegium ds. wykroczeń i pozbawiany pracy w zawodzie. Jak dalej wskazał, Sąd Okręgowy w S. wydał orzeczenie częściowo zgodne z wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności orzeczeń kolegium. W dalszej części uzasadnienia skarżący wyjaśnił, że w związku z orzeczeniem Sądu Okręgowego w S. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego "o wznowienie postępowania i uchylenie orzeczeń NSA z [...] r. i decyzji Prezydenta i Wojewody". Podniósł ponadto, że w wyniku interwencji u prezesa "A" S. Z. pozyskał nowe dokumenty związane z jego pracą jako kierowcy [...] i są to m. in.: pozytywna opinia "A" o pracy społecznej oraz "interwencja pisemna [...] po odwołaniu z szefostwa [...] w S.", które jego zdaniem stanowią podstawę do wznowienia postępowania. Jak twierdzi skarżący "decyzje i orzeczenia" wydane zostały z naruszeniem prawa, albowiem organy orzekające dysponowały jedynie dokumentami "które nie były przychylne" dla wnioskodawcy. Wniosek skarżącego został przekazany przez Naczelny Sąd Administracyjny według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Z treści skargi wynika, że skarżący domaga się wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu z dnia [...] r., sygn. akt [...]. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że przedmiotem zaskarżenia była wymieniona na wstępie decyzja Wojewody W. z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia na stałe zezwolenia na prowadzenie publicznego transportu drogowego i zarobkowego przewozu osób, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. Nr [...] z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) w sprawach o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2 ustawy, tj. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej w skrócie "p.p.s.a."). W myśl zasady wyrażonej w art. 278 p.p.s.a., po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Termin ten ma charakter materialnoprawny - nie podlega zatem przywróceniu i biegnie niezależnie od terminów zawitych do wniesienia skargi o wznowienie wymienionych w art. 272 § 2 i art. 277 ustawy (por. H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyd. LexisNexis, W-wa 2005, str. 676). Przepis art. art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) stanowi z kolei, że orzeczenia tego Sądu są prawomocne. Oznacza to, że wyrok wydany przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygnaturze [...] stał się prawomocny z dniem jego wydania, tzn. w dacie [...] r. W takich okolicznościach sprawy, nie ulega więc wątpliwości, że skarżący nie może się domagać wznowienia postępowania sądowego zakończonego w [...] r., albowiem od uprawomocnienia się wyroku, do dnia złożenia niniejszej skargi upłynęło już niemalże [...] lat. Niezaprzeczalnie doszło do przekroczenia pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 278 p.p.s.a. Zauważyć przy tym należy, że podstawą restytucyjną skargi nie są wskazane wcześniej okoliczności szczególne, wyłączające rygor zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, gdyż skarżący nie powołał się na brak możliwości działania w tamtym postępowaniu lub swojej nienależytej reprezentacji, a tylko w tych dwóch wypadkach termin pięcioletni nie obowiązuje. Tym samym skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna i z mocy art. 278 w związku z art. 280 § 1 p.p.s.a podlega odrzuceniu przez Sąd.