III SA/Wr 936/16

Wrocław, dnia 5 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. A. G. (dalej jako: wnioskodawca, strona), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. Jednocześnie zażądał wstrzymania jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze. zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazane wyżej następstwa należy rozumieć jako sytuację w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. Przykładem takiego trudnego do odwrócenia skutku będzie zatem utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona lub konieczność ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa, połączonej z likwidacją jego majątku. Rozstrzygając zatem w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu sąd bada możliwość wystąpienia wspomnianych skutków. Badanie to następuje na podstawie przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika bowiem jednoznacznie, że to na nim spoczywa obowiązek wykazania zasadności swoich żądań (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt II GSK 779/10, publ. LEX nr 673837). Dzieje się tak zwłaszcza w przypadku kar pieniężnych, gdzie niezbędna jest znajomość całości sytuacji faktycznej wnioskodawcy. Na marginesie zauważyć należy, że udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest uzależnione od tego, czy zaskarżona decyzja jest zasadna. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wniosek strony nie jest zasadny. Wnioskodawca nie wskazał bowiem żadnych okoliczności faktycznych na jego poparcie, sam zaś wniosek pozbawiony jest uzasadnienia. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie. Na koniec należy podnieść, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą pewną określoną dolegliwość. Dolegliwość ta nie stanowi zatem samodzielnej podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.