III SA/Wr 95/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Józef Kremis Sędzia WSA Jerzy Strzebińczyk Protokolant Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 września 2007 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia 20 grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 20 grudnia 2006 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., działając na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity – Dz. U. z 1998 r., Nr 90, poz. 575 ze zm.), § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65 poz. 294 ze zm.) w związku z § 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), jak również art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – decyzją Nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia 17 lutego 2006 r. Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u Z. M. choroby zawodowej – przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy (poz. 12). W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że Z. M., urodzony w dniu 14 lutego 1971 r., pracował od 12 grudnia 1995 r. do 2 marca 2000 r. jako monter nawierzchni kolejowej w PKP Zakładzie Infrastruktury we W. W dalszej kolejności Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wywodził, że po zgłoszeniu przez zainteresowanego podejrzenia choroby zawodowej, był on badany w Kolejowym Ośrodku Medycyny Pracy we W., który w dniu 18 października 2000 r. wydał orzeczenie lekarskie, gdzie stwierdzono, że u badanego rozpoznano "zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa lędźwiowego, centralną przepuklinę jądra miażdżystego L5_S1 z prawostronną rwą kulszową. Z nadesłanej charakterystyki pracy wynika, że wykonywał on ciężką pracę fizyczną w zmiennych warunkach atmosferycznych, przez 5 lat". W konkluzji orzeczenia lekarskiego stwierdzono, że w oparciu o obowiązujące przepisy, brak jest podstaw do rozpoznania u Z. M. choroby zawodowej. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej, na podstawie orzeczenia z dnia 18 października 2000 r. Kolejowy Inspektor Sanitarny we W. w dniu 6 listopada 2000 r. wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u Z. M. choroby zawodowej, bowiem jak wskazał w jej uzasadnieniu, schorzenia rozpoznane podczas badań, nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Po rozpoznaniu odwołania zainteresowanego od powyżej opisanej decyzji, w dniu 2 grudnia 2000 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W., uchylił decyzję Kolejowego Inspektora Sanitarnego i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Po skierowaniu sprawy do ponownego rozpoznania do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we W., organ ten, na wniosek strony, postanowieniem z dnia 25 lutego 2002 r. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej, w związku z toczącym się przed sądem powszechnym postępowaniem w sprawie wypadku przy pracy Z. M., uznając, że postępowanie to ma wpływ na kwestię choroby zawodowej. Postępowanie to podjęte zostało postanowieniem organu sanitarnego z dnia 8 marca 2005 r. Jednocześnie skierowano Z. M. - za pośrednictwem Dolnośląskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy we W. - na badania w trybie odwoławczym do Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej w W. W związku z niestawiennictwem zainteresowanego na badania w Centrum, pomimo kilkukrotnie kierowanych wezwań, ośrodek medyczny poinformował organy sanitarne, że orzeczenie lekarskie w sprawie choroby zawodowej może być wydane jedynie po przeprowadzeniu badań zainteresowanej osoby, a nie na podstawie zgromadzonej dokumentacji i zwrócił organowi pierwszej instancji akta sprawy. W związku z przedstawionymi okolicznościami, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we W. w dniu 17 lutego 2006 r. wydał decyzję Nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u Z. M. choroby zawodowej – choroby narządu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy (poz. 12 Wykazu chorób zawodowych), konstatując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że wobec odmowy stawiania się strony na badania medyczne w trybie odwoławczym, ostateczne stało się orzeczenie lekarskie Kolejowego Ośrodka Medycyny Pracy we W. z dnia 18 października 2000 r., i to ono stanowiło podstawę podjęcia przedmiotowej decyzji. Jak przedstawiono w dalszej części uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia, Z. M. nie zgodził się z powyższą decyzją i wniósł od niej odwołanie, w jego treści zgłaszając jednocześnie podejrzenie innej choroby zawodowej – przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanego uciskiem na pnie nerwów na tle przepuklin jądra miażdżystego – poz. 13 Wykazu. Rozpoznając wniesione odwołanie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. skierował Z. M. na badania do Centrum Naukowego Medycyny Kolejowej w W., w celu wydania drugoinstancyjnego orzeczenia lekarskiego. Centrum w W., po przeprowadzeniu badań z udziałem strony, wydało w dniu 26 września 2006 r. orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - narządu ruchu, uzasadniając swe stanowisko faktem, że rozpoznane u badanego schorzenia – zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe w obrębie tarcz międzytrzonowych między kręgami L4-L5-S1 z wyroślami kostnymi i wypuklinami tarcz w kierunku światła kanału kręgowego – nie zostały wywołane czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy i nie są ujęte w wykazie chorób zawodowych. Odnośnie zgłoszonego w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej podejrzenia choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego, Centrum Naukowe Medycyny Kolejowej w W. podniosło, że postępowanie w sprawie tego schorzenia – skoro zgłoszone w dacie obowiązywania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) – winno toczyć się w oparciu o te przepisy, nie zaś, jak sprawa choroby narządu ruchu, na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz.294 ze zm.). Nadto podniesiono, że placówka ta, jako jednostka orzecznicza drugiego stopnia, nie jest właściwa do orzekania w sprawie choroby zawodowej w pierwszej instancji. Biorąc pod uwagę przedstawione ustalenia Centrum Medycyny Kolejowej, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. zważył, że do rozpoznania choroby zawodowej spełnione muszą być dwa warunki, zgodnie § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, tj. choroba musi być rozpoznana przez uprawnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych, choroba musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy. Zdaniem organu, w rozpoznawanej sprawie żaden z tych warunków nie został spełniony, bowiem na podstawie zebranej w postępowaniu dokumentacji medycznej, w tym dwóch opinii uprawnionych jednostek orzeczniczych, ustalono, że występujące u skarżącego zmiany zwyrodnieniowo – zniekształcające kręgosłupa nie są wynikiem pracy w kolejnictwie, ani nie figurują w Wykazie chorób zawodowych. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że w stosunku do zgłoszonego podejrzenia występowania przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej uciskiem na pnie nerwów powiadomi Z. M. odrębnym pismem o trybie postępowania. Jednocześnie organ wskazał, że w związku z faktem, że w toku całego postępowania zainteresowany badany był jedynie pod kątem ewentualnej choroby narządu ruchu, nie było możliwe na podstawie zgromadzonej dokumentacji orzeczenie w przedmiocie innej jednostki chorobowej. W konkluzji uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, iż w przedstawionej sytuacji nie znalazł podstaw faktycznych i prawnych do zmiany decyzji pierwszoinstancyjnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Z. M. zarzucił drugoinstancyjnemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. Jednocześnie skarżący zarzucił organom sanitarnym dowolny wybór choroby zawodowej w przedmiocie której toczy się postępowanie epidemiologiczne, podnosząc, że zgłosił organom podejrzenie trzech chorób zawodowych, tymczasem wydana decyzja dotyczy tylko jednego schorzenia. Dodatkowo Z. M. zarzucił naruszenie prawa karnego w postaci "fabrykowania pomówień i oszczerstw skutkujących fałszerstwem decyzji, polegającym na pomówieniu, że skarżący posiada wady wrodzone i genetyczne związane z chorobą kręgosłupa". Skarżący zarzucił ponadto, że nieprawdą jest, jakoby podejrzenie choroby zawodowej – przewlekłej choroby układu obwodowego zgłosił dopiero w odwołaniu od decyzji z dnia 17 lutego 2006 r., bowiem w roku 2000 zgłosił podejrzenie występowania trzech jednostek chorobowych – przewlekłej choroby narządu ruchu (poz. 12), przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej uciskiem na pnie nerwów (poz. 13), oraz choroby centralnego układu nerwowego, układu bodźcowo – twórczego i przewodzącego serca oraz gonad, wywołane działaniem pól elektromagnetycznych (poz. 19). W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. przyznał, że 12 lipca 2000 r. zainteresowany zgłosił do Kolejowej Medycyny Pracy we W. podejrzenie występowania trzech jednostek chorobowych, jednakże 18 października 2000 r. wydano tylko jedno orzeczenie lekarskie, dotyczące choroby zawodowej z poz. 12. Organ wskazał, że skoro w odniesieniu do jednostek chorobowych z poz. 13 i 19 Z. M. nie był diagnozowany i nie wydano co do nich orzeczeń lekarskich, organy sanitarne nie mogły podjąć w tych sprawach decyzji. Jednakże organ wskazał, że do przewlekłych chorób obwodowego układu nerwowego nie zalicza się zespołów korzeniowych wywołanych zmianami w kręgosłupie (m. in. zmian zwyrodnieniowych, takich jak rozpoznane u Z. M.), natomiast w stosunku do choroby z poz. 19 nie było prowadzone postępowanie, bowiem charakter pracy na stanowisku montera nawierzchni kolejowej nie wiązał się z narażeniem na pola elektromagnetyczne, wobec tego, na stanowisku tym nie wykonywano pomiarów natężenia pola elektromagnetycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Po myśli art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. - (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Wyżej powiedziane oznacza, że skarga może zostać uwzględniona jedynie wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy). Przy czym Sąd oceny swej nie może opierać na kryteriach innych niż zgodność z prawem badanego aktu, np. takich jak zasady sprawiedliwości społecznej czy słuszności. W ocenie Sądu wydana w sprawie decyzja w zakresie w jakim stwierdza brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy, nie uchybia obecnie obowiązującemu prawu w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu, gdyż jej wydanie zostało poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego w sprawie i jego prawidłową oceną, co czyni zadość regułom proceduralnym sformułowanym w art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego w dalszych wywodach w skrócie jako k.p.a. Na wstępie zwrócenia uwagi wymaga, iż kluczowe znaczenie dla postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego, tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest określenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania. Istotne jest przy tym, aby konieczne w sprawie ustalenia dotyczyły faktów prawotwórczych, mających wpływ na załatwienie sprawy. Chodzi zatem o ustalenia dotyczące stanu faktycznego wyrażonego w normie prawnej. Mając powyższe na uwadze nie budzi wątpliwości, że do postępowania w sprawie rozpoznania wyżej wymienionych chorób zawodowych u Z. M. zastosowanie znajduje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.),. bowiem postępowanie sanitarne w sprawie wyżej opisanej jednostki chorobowej wszczęte zostało właśnie w czasie obowiązywania powyższego aktu prawnego. Przedmiotem postępowania administracyjnego było ustalenie, czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia u Z. M. choroby zawodowej ujętej w pozycji 12 wykazu chorób zawodowych stanowiących załącznik do wskazanego powyżej aktu wykonawczego. Ustalenia stanu faktycznego – w podanym, istotnym dla sprawy zakresie – poczynione muszą być przy tym zgodnie z przepisami prawa procesowego. Po myśli art. 7 k.p.a., wyrażającego między innymi zasadę prawdy obiektywnej, organ orzekający winien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. W tym celu, stosownie do wymogów określonych przepisem art. 77 § 1 k.p.a., organ obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ocena tak zebranego materiału powinna być dokonana w granicach prawem przewidzianej swobody. Stosownie do art. 80 k.p.a., organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, czemu należy dać stosowny wyraz w uzasadnieniu decyzji poprzez wskazanie faktów, które uznano za udowodnione, dowodów, na których się oparto oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej (art. 107 § 3 k.p.a). Przy czym, według art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności, dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, w tym także dokumenty medyczne i inne dostarczone przez stronę. Zdaniem Sądu, rozpoznając niniejszą sprawę organy inspekcji sanitarnej w pełni zastosowały się do wymienionych dyspozycji. Z motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że decyzja wydana została na podstawie orzeczeń lekarskich wydanych przez upoważnione do tego placówki służby zdrowia. Tego rodzaju orzeczenia lekarskie mają bez wątpienia walor opinii biegłych, które wymienione zostały w art. 84 § 1 k.p.a., stanowiąc dowód w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. Dowód ten jak każdy inny, podlega ocenie organu orzekającego, stosownie do art. 80 k.p.a., a zatem przedmiotowe orzeczenie lekarskie powinno być jednoznaczne w swej treści i nie budzące wątpliwości by mogło zostać uznane za miarodajne. Warto w związku z tym zwrócić uwagę na treść wyroku z dnia 11 maja 1998 r. sygn. akt I SA/Wr 1200/98 (LEX nr 45833), w którym NSA trafnie zauważył, że organ nie może oprzeć swego rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, niezawierającej przekonującego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że w przypadku Z. M. wydane przez jednostki diagnostyczne obu instancji opinie medyczne spełniają wszystkie przedstawione powyżej wymogi i nie można podzielić zarzutu skarżącego co do wybiórczego traktowania zgłoszonych przez skarżącego jednostek chorobowych czy zarzutów w trakcie postępowania. Jak wyjaśnił Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sprawa będąca przedmiotem niniejszego postępowania dotyczy tylko jednej ze zgłoszonych jednostek chorobowych, a mianowicie przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy. W zakresie zaś tego schorzenia postępowaniu prowadzonemu przez organy sanitarne nie można postawić zarzutu naruszenia prawa. Prowadzone bowiem było ono dokładnie i wnikliwie, a zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na podjęcie rozstrzygnięcia co do istnienia lub nie u skarżącego choroby zawodowej. Wymaga przy tym stanowczego podkreślenia, że wydana ostateczna decyzja negatywna została szczegółowo i w sposób przekonujący uzasadniona, a jej wydanie zostało poprzedzone wnikliwym postępowaniem dowodowym organów. Nie bez znaczenia pozostaje także, że w trakcie postępowania drugoinstancyjnego skarżący został poddany badaniom w Centrum Naukowym Medycyny Kolejowej w W., a wyniki przeprowadzonych tam badań potwierdziły wyniki wcześniejszych ustaleń jednostki orzeczniczej pierwszego stopnia. Badania te w sposób jednoznaczny wskazują na fakt, że schorzenia rozpoznane u skarżącego, a dotyczące zwyrodnień kręgosłupa, nie zostały spowodowane warunkami pracy (między innymi z powodu zbyt krótkiego okresu wykonywania pracy), jak i nie figurują one w wykazie chorób zawodowych. W związku z czym, jako uzasadnioną należy przyjąć odmowę organów sanitarnych uznania ich za chorobę zawodową. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi, t.j. nierozpoznania sprawy w zakresie pozostałych dwóch zgłoszonych przez Z. M. jednostek chorobowych, podnieść należy, iż twierdzenia skarżącego nie są pozbawione racji. Organ drugiej instancji przyznał bowiem w odpowiedzi na skargę (znajduje to zresztą potwierdzenie w aktach sprawy), że skarżący w lipcu 2000 r. zgłosił w placówce kolejowej medycyny pracy podejrzenie występowania u siebie trzech chorób zawodowych – przewlekłej choroby narządu ruchu (poz. 12), przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej uciskiem na pnie nerwów (poz. 13), oraz choroby centralnego układu nerwowego, układu bodźcowo – twórczego i przewodzącego serca oraz gonad, wywołane działaniem pól elektromagnetycznych (poz. 19). Bezsporne jest, że kontrolowane rozstrzygnięcie z dnia 20 grudnia 2006 r. dotyczy jedynie przewlekłej choroby ruchu, natomiast przedmiotem postępowania przez sześć lat nie stały się pozostałe dwie jednostki chorobowe. Organ drugiej instancji ograniczył się jedynie do wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji a następnie w odpowiedzi na skargę, że odnośnie przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego postępowanie będzie przeprowadzone po uprzednim poinformowaniu skarżącego odrębnym pismem o trybie postępowania, natomiast choroba centralnego układu nerwowego wywołana działaniem pola elektromagnetycznego nie mogła być rozpoznana, bowiem na stanowisku pracy skarżącego nie były przeprowadzane badania pola elektromagnetycznego. Nie przesądzając zasadności zgłoszonych przez Z. M. roszczeń, jak również prawidłowości stanowiska organów co do mających zastosowanie przepisów prawa w zakresie zgłoszonych chorób, czy właściwości medycznych jednostek orzeczniczych, należy podnieść, że takie odniesienie się do zgłoszenia podejrzenia choroby - w piśmie procesowym - nie może być w żaden sposób uznane za załatwienie sprawy. Rzeczą organów sanitarnych było – wobec zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej – przeprowadzenie stosownego postępowania, zakończonego decyzją co do istnienia lub nie choroby zawodowej u zainteresowanego. Jednakże, co należy wyraźnie podkreślić, działanie, czy raczej bezczynność organów w zakresie dwóch jednostek chorobowych, nie była i nie mogła być przedmiotem niniejszego rozstrzygnięcia. Jak wyżej zaznaczono, kontrolowana decyzja dotyczyła wyłącznie przewlekłej choroby narządu ruchu i w tym zakresie tylko Sąd władny był orzekać. Natomiast, skarżącemu w przypadku niezałatwienia sprawy w terminach przewidzianych prawem, będzie służyła, po wcześniejszym wyczerpaniu stosownego postępowania przed organami administracji, skarga do sądu administracyjnego, na bezczynność organów, w którym zarzut skarżącego co do braku orzeczeń jak i stanowisko organów sanitarnych w tej kwestii, będzie mogło być przedmiotem oceny sądu. Mając powyższe na względzie, wobec braku podstaw do rozpoznania u skarżącego przewlekłej choroby narządu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.