III SA/Wr 95/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Maciej Guziński Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Protokolant Aneta Szmyt po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M.B. na postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] roku o numerze [...]; II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. odmówił M.B. (dalej: skarżąca, strona) przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J. G., nr [...] z dnia [...] roku w sprawie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014. Decyzją dnia [...] r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w J. G. odmówił stronie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014. Decyzja ta została wysłana na adres pełnomocnika strony podany przez stronę we wniosku o wpis do ewidencji producentów - pani D. L., ul. R. [...] lok. [...],[...] W. (wskazany prze jako adres do doręczeń). Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, decyzję doręczono w dniu [...] r., pod wskazanym adresem, do rąk K. K.– pracownika znajdującej się pod tym adresem firmy B. Organ przyjął, że doszło tym samym do doręczenia zastępczego w rozumieniu art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) – dalej: k.p.a. Odwołanie od przedmiotowej decyzji wniósł nowy pełnomocnik strony – K. D. –T. w dniu [...] r. (data nadania w placówce pocztowej), składając jednocześnie do akt sprawy pełnomocnictwo. Organ uznał, że odwołanie wniesiono w 15 dniu po doręczeniu decyzji, w związku z czym doszło do uchybienia terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 kpa. W związku z tym, że strona nie zwróciła się z prośbą o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, Dyrektor OR ARiMR we W. w dniu [...] r. wydał postanowienie nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie zostało doręczone w dniu [...] r. W dniu [...] roku w siedzibie DOR ARiMR we W. stawił się pełnomocnik substytucyjny strony celem zapoznania się z aktami sprawy. W dniu [...] roku (data nadania w placówce pocztowej) zostało złożone pismo zawierające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J.G. z dnia [...] roku w sprawie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2014. W piśmie tym podano, iż przyczyna uchybienia terminu ustała z chwilą doręczenia postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania tj. dnia [...] roku. Podano, iż pełnomocnik strony ( D. L.) nie odebrała przesyłki osobiście gdyż w okresie od dnia [...] do [...] r. przebywała na urlopie wypoczynkowym. Po ustaniu urlopu tj. dnia [...] roku pełnomocnik stawiła się w pracy, i wówczas K. K. przekazała jej przesyłkę zawierającą decyzję wydaną w sprawie, podając błędnie, iż została ona doręczona w dniu [...] roku. Dla potwierdzenia powyższych okoliczności załączono oświadczenia K. K., D. L., wniosek o urlop z dnia [...] roku, zestawienie czasu pracy D. L. za okres od dnia [...] roku do dnia [...] roku, a także listę obecności B sp. z o.o. za wrzesień 2015 roku. Zakwestionowano także prawidłowość doręczenia decyzji organu I instancji podając, iż nastąpiło z naruszeniem art. 43 kpa. Strona podniosła w tym zakresie, że doręczenie zastępcze, o którym mowa w art. 43 kpa ma zastosowanie tylko w przypadku doręczeń dokonywanych w miejscu zamieszkania adresata. Tymczasem wskazany przez pełnomocnika adres do doręczeń był miejscem jego pracy co powoduje, iż doręczenie zostało dokonane z naruszeniem art. 43 kpa, gdyż w tymże przypadku doręczenie decyzji może nastąpić wyłącznie adresatowi. Z powyższych okoliczności tj. nieprawidłowego doręczenia decyzji oraz uzasadnionego błędnego przekonania co do daty doręczenia zaskarżonej decyzji strona wywodzi, iż nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we W. odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że strona nie spełniła wynikającej z art. 58 k.p.a., stanowiącego podstawę prawną przywrócenia terminu, przesłanki braku swej winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem organu, powołane we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności potwierdzają, że skarżąca nie zachowała należytej staranności a ponadto uchybienie terminu nie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Za niezasadne organ uznał wyjaśnienia pełnomocnika strony dotyczące błędnego uzasadnionego przekonania co do daty doręczenia rozstrzygnięcia, które miało nastąpić dnia [...] roku. W ocenie Dyrektora OR ARiMR we W., pełnomocnik strony odbierając korespondencję otrzymaną od K. K., powinien był sprawdzić w urzędzie , pocztowym bądź w organie, który wydał decyzje, datę doręczenia tej decyzji do rąk K.K. Takie postępowanie byłoby zgodne ze standardami należytej staranności. Pełnomocnik nie powinien był poprzestać na informacji uzyskanej od K. K. jako osoby której doręczono decyzję organu I instancji odnoście daty doręczenia decyzji, która przecież mogła się pomylić czy źle zapamiętać datę doręczenia zaskarżonej decyzji. Tak więc błędna informacja o dacie odbioru decyzji nie była w tym wypadku obiektywną przeszkodą, uniemożliwiającą złożenie odwołania w terminie wymaganym przez art. 129 § 2 kpa. W analizowanej sytuacji nie zaistniało żadne nagłe zdarzenie o charakterze nadzwyczajnym, będące dla strony zewnętrzną i obiektywną przeszkodą, niemożliwą do przezwyciężenia nawet przy dołożeniu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast pełnomocnik strony, w okolicznościach analizowanej sprawy, mimo obiektywnej możliwości, zaniechał podstawowych czynności w celu upewnienia się jaka była data doręczenia zaskarżonej decyzji – co świadczy o niedochowaniu przez niego należytej staranności. Zdaniem organu, braku winy strony w dochowaniu 14 dniowego terminu na wniesienie odwołania nie można upatrywać także w wadliwym doręczeniu decyzji organu I instancji, bowiem w sprawie nie doszło do nieprawidłowego doręczenia decyzji organu I instancji poprzez naruszenie art. 43 kpa. Organ podkreślił, że skarżąca na podstawie udzielnego w dniu [...] r. pełnomocnictwa upoważniła D. L. do reprezentowania i dokonywania w jej imieniu wszelkich czynności przed organami Agencji. Doręczanie zaś pism pełnomocnikowi następuje w trybie doręczania pism osobom fizycznym uregulowanym przepisami art. 42-44 kpa. Dlatego też zasadą jest doręczanie pism osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Z powyższego wynika, że podmiot doręczający pismo osobie fizycznej w pierwszej kolejności doręcza je osobiście adresatowi w mieszkaniu lub w miejscu pracy. W analizowanej sprawie podmiot doręczający pisma wysyłane z Agencji zobligowany był je doręczać pani M. B. do powołanego przez nią pełnomocnika na wskazany przez niego adres korespondencyjny (który jak podaje strona był adresem miejsca pracy pełnomocnika). Organ podkreślił, że w przypadku doręczenia przesyłki w miejscu pracy możliwe jest doręczenie jej adresatowi osobiście, ale także skutecznym jest doręczenie przesyłki osobie do takiego odbioru upoważnionej. Z tego względu doręczenie decyzji organu I instancji było prawidłowe, bowiem w razie nieobecności adresata w miejscu pracy doręczenie może nastąpić także do rąk osoby upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Za osobę uprawnioną do odbioru pism (korespondencji) uznać należy każdą osobę która ze względu na wykonywaną funkcję, została regulaminowo czy tylko zwyczajowo uprawniona do odbierania korespondencji przychodzącej do siedziby firmy. W skardze na powyższe postanowienie strona wniosła o jego uchylenie, formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania: 1) art. 58 § 1 k.p.a. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J. G., nr [...] z dnia [...] r. w sytuacji, kiedy przywrócenie tego terminu było zasadne, tj. uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz jej pełnomocnika, 2) art. 42 k.p.a. i art. 43 k.p.a. poprzez uznanie, że doszło do skutecznego i niewadliwego doręczenia ww. decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J. G. z dnia [...] r., pomimo tego, że organ dokonał doręczenia zastępczego o którym mowa w art. 43 k.p.a. w miejscu pracy adresata przesyłki, 3) art. 8 k.p.a. i wyrażonej nim zasady wzbudzania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej poprzez przerzucanie na stronę postępowania odpowiedzialności za skutki wadliwego doręczenia ww. decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J. G. z dnia [...], 4) art. 77 § 1 k.p.a. i art. 7 k.p.a. oraz wyrażonej w nim zasady prawdy obiektywnej poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania K. K. i D. L. pomimo zgłoszonego wniosku w tym przedmiocie i wydanie postanowienia bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Pełnomocnik strony, powołując się na orzecznictwo podkreślał w szczególności wadliwość doręczenia adresatowi będącemu osobą fizyczną decyzji w miejscu pracy, w drodze doręczenia zastępczego. Stwierdził, ze w na gruncie k.p.a. doręczenie pisma do rąk osoby upoważnionej do odbioru korespondencji jest możliwe tylko w oparciu o art. 45 k.p.a. – który to przepis stosuje się jedynie do doręczania pism adresowanych do jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych. W odniesieniu do osób fizycznych aktualność zachowuje pogląd wyrażony w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 2002 r., III RN 115/02. W dalszej części skargi pełnomocnik skarżącej argumentował, że nieprawidłowe doręczenie pisma może być uznane za okoliczność uzasadniającą brak winy strony i będącą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu, powołując się m.in. na wyrok NSA z dnia 2 marca 2007 r., sygn.. akt I OSK 620/06. Skarżąca nie zgadza się także z poglądem wyrażonym w zaskarżonym postanowieniu, iż zachowanie w opisanej sytuacji należytej staranności przez pełnomocnika strony oznacza konieczność potwierdzenia dodatkowo u doręczyciela daty doręczenia przesyłki – wskazując , ze w niniejszej sprawie przeszkodą w zachowaniu terminu było błędne, ale usprawiedliwione przekonanie pełnomocnika strony, że termin upływa później, niż ustalił to organ, nie zaś sam brak informacji. Zdaniem pełnomocnika strony, funkcjonowanie w obrocie prawnym postanowienia o odmowie przywrócenia terminu nie stoi zarazem na przeszkodzie pozytywnemu rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje i postanowienia wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Sąd jest władny wzruszyć zaskarżane rozstrzygnięcie jedynie wówczas, gdy stwierdzi naruszenie prawa. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako P.p.s.a.) stanowi w jakich sytuacjach decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stwierdził, że organ administracyjny naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie zagadnieniem spornym jest dopuszczalność przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, przy czym jako okoliczność uzasadniającą uwzględnienie wniosku strony w tym zakresie, skarżąca powołuje wadliwość doręczenia decyzji i spowodowane tą wadliwością mylne przekonanie pełnomocnika strony co do końcowej daty terminu do wniesienia odwołania. Organ stoi na stanowisku, że doręczenie decyzji było prawidłowe, a błąd pełnomocnika strony co do daty doręczenia decyzji nie był wynikiem nadzwyczajnych okoliczności, których strona nie mogła uniknąć lub przeszkody, której nie dało się przezwyciężyć, ale wynikał z braku należytej staranności pełnomocnika. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy art. 58 § 1 i art. 59 § 1 k.p.a. Jak wynika z art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie z § 2 tego przepisu, wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i jednocześnie dopełnić czynności, dla której przewidziany był termin. Z uwagi na powołane we wniosku o przywrócenie terminu, a następnie w skardze okoliczności, mające wykazać zasadność przywrócenia terminu, Sąd w pierwszej kolejności zwraca uwagę, że o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania można mówić tylko wówczas, gdy termin ten rozpoczął swój bieg (por. wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 17 marca 2009 r., II OSK 1297/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a jeśli decyzja została ogłoszona ustanie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Aby uznać, że doręczenie zostało dokonane prawidłowo, muszą zostać spełnione przesłanki określone w przepisach normujących określoną formę doręczeń. W przeciwnym razie brak jest podstaw do łączenia z wadliwym doręczeniem skutków prawnych, jakie można wywodzić jedynie ze skutecznego doręczenia pisma stronie (zob. wyrok NSA z 17 marca 2009 r., II OSK 1297/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasady doręczania pism w postępowaniu administracyjnym przez organ administracji publicznej regulują przepisy rozdziału 8 "Doręczenia" działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. I tak, organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 k.p.a.). Osobom fizycznym pisma doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 42 § 1 k.p.a.). Pisma mogą być doręczone również w lokalu organu administracji publicznej, jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej (art. 42 § 2 k.p.a.). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób określony w § 1 i 2, a także w razie koniecznej potrzeby, pisma doręcza się w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie (art. 42 § 2 k.p.a.). W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się w trybie doręczenia zastępczego (art. 43 k.p.a.). W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a., operator pocztowy przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 k.p.a.). Zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. W orzecznictwie przyjmuje się przy tym, że pełnomocnikowi będącemu osobą fizyczną pisma w postepowaniu administracyjnym należy doręczać tak, jak osobie fizycznej. Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że na gruncie k.p.a. formy doręczenia zastępczego pism procesowych odnoszą się tylko do doręczania pism adresatowi w mieszkaniu. Doręczenie pisma osobie fizycznej w jej miejscu pracy (art. 42 § 1 k.p.a.) może być dokonane wyłącznie adresatowi (do rąk adresata), albowiem przepisy prawa nie przewidują doręczenia zastępczego w miejscu pracy (por. wyrok NSA z 2 marca 2007 r., I OSK 620/06, LEX 337483. Kodeks postępowania administracyjnego, w odróżnieniu od regulacji przyjętej w kodeksie postępowania cywilnego (art. 138 § 2) czy Ordynacji podatkowej (art. 148 § 2 pkt 2), nie umożliwia doręczenia pisma w miejscu pracy "osobie upoważnionej do odbioru pism" czy "osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji", jak przywołane wyżej unormowania. W tym zakresie w pełni aktualny pozostaje zatem powołany przez skarżącą pogląd wyrażony jeszcze przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 listopada 2002 r. w sprawie III RN 115/02 (Orzecznictwo Sądu Najwyższego Zbiór Urzędowy Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych 2004/1/3), że na gruncie kodeksu postępowania administracyjnego doręczenie pisma osobie fizycznej w jej miejscu pracy (art. 42 § 1 k.p.a.) może być dokonane wyłącznie adresatowi. Z powyższego należy wyprowadzić wniosek, że słusznie strona zarzuca, iż doręczenie decyzji kierowanej do pełnomocnika strony – D. L. na podany adres doręczeń, który był jej miejscem pracy, mogło być prawidłowo dokonane tylko do rąk własnych pełnomocnika. Przekazanie przesyłki innemu pracownikowi, nawet, jeśli był on w tym zakładzie pracy osobą upoważnioną do odbioru korespondencji nie wypełnia znamion prawidłowego doręczenia. Pracownik może bowiem, zgodnie z przepisami k.p.a., odebrać skutecznie jedynie pismo kierowane do jednostki organizacyjnej lub organizacji społecznej w ich lokalu – co oczywiście nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. Fakt, że adres miejsca pracy pełnomocnika został wskazany jako adres do doręczeń nie uchyla w tym wypadku stosowania przepisów 42-44 k.p.a. Przepisy k.p.a. nie regulują wprawdzie odrębnie kwestii doręczania pism na adres wskazany jako adres do doręczeń, ty, niemniej w przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, iż adres ten był miejscem pracy pełnomocnika strony, a decyzja była (prawidłowo) kierowana imiennie do pełnomocnika, nie zaś do podmiotu, w którym był on zatrudniony. W tej sytuacji nie można zatem przyjąć, że w dniu, w którym przekazano przesyłkę kierowaną do pełnomocnika strony pracownikowi firmy B – K.K. ([...] r.) doszło do prawidłowego i skutecznego doręczenia decyzji stronie. Za taką datę można co najwyżej uznać datę przekazania tej przesyłki przez K. K. D. L. - co zgodnie z tym, co twierdzi strona skarżąca i co wynika z niekwestionowanych co do swej treści przez organ oświadczeń K. K. i D.L. z dnia [...] r. , nastąpiło dopiero po powrocie D. L. z urlopu tj. [...]. Data ta bowiem stanowi moment faktycznego otrzymania decyzji przez pełnomocnika strony. To z kolei każe przyjąć, że termin do wniesienia odwołania upływał w dniu [...] r. – a więc już po dacie faktycznego wniesienia odwołania przez nowego pełnomocnika strony. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że wobec faktu, iż w dacie wniesienia odwołania termin przewidziany na dokonanie tej czynności jeszcze nie upłynął , brak było podstaw do procedowania w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a organ powinien zamiast tego przystąpić do rozpatrzenia odwołania. Nie zaistniała bowiem podstawowa przesłanka warunkująca przywrócenie terminu, jaką jest uchybienie terminowi do dokonania czynności procesowej. To zaś prowadzi do konstatacji, że zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem art. 58 § 1 k.p.a. w związku z art. 61 a k.p.a. Biorąc pod uwagę, że jest to naruszenie przepisów postepowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a wobec tego zaskarżone postanowienie należało uchylić na podstawi art. 145 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie zostało w dniu [...] r. wydane postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, w związku z błędnym przyjęciem przez organ, że doszło do prawidłowego doręczenia stronie decyzji z dnia [...] r. Postanowienie to nie zostało przez stronę zaskarżone. Strona podnosi więc obecnie argumenty dotyczące wadliwego doręczenia decyzji jako przesłankę uzasadniającą przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W przekonaniu Sądu taki tok rozumowania jest jednak nieprawidłowy, jeżeli mimo uchybień w doręczeniu decyzji strona otrzymała ostatecznie decyzję i wniosła odwołanie w terminie 14 dni od daty faktycznego otrzymania decyzji. W taki razie bowiem w ogóle nie doszło do uchybienia terminu, nie można zatem mówić o jego przywrócenia. Biorąc pod uwagę, ze w myśl art. 134 p.p.s.a., Sąd orzeka w sprawie nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postepowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia – Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie istniały podstawy do uchylenia także nieobjętego skargą postanowienia Dyrektora OR ARiMR we W. w dniu [...] r. nr [...] , stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jest bowiem akt ściśle związany z zaskarżonym postanowieniem, rozstrzygający co do kwestii pierwotnej dla przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, który – jako dotyczący zagadnienia dopuszczalności procedury odwoławczej - można uznać za podjęty w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Orzekając ponownie w sprawie organ będzie obowiązany uwzględnić zawartą w niniejszym wyroku ocenę prawną. O kosztach orzeczono zgodnie z wnioskiem stronny, na podstawie art. 200 p.p.s.a.