III SA/Wr 955/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi D. D. na czynność Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 15 listopada 2022 r. nr 3184/2022/DT w przedmiocie procedowania skierowania na leczenie uzdrowiskowe postanawia: odrzucić skargę. W dniu 28 listopada 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga D. D. (dalej: skarżąca, strona skarżąca) na "decyzję OW NFZ we Wrocławiu z dnia 15 listopada 2022 r., stwierdzającej uchybienie do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy". W odpowiedzi na powyższą skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest wymóg, by zaskarżona forma działania administracji publicznej należała do kategorii takich aktów lub czynności, które są kontrolowane przez sąd administracyjny. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W myśl art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W orzecznictwie i literaturze przyjmuje się, że o akcie lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., na który może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego, można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07). Zaskarżone pismo Dolnośląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 15 listopada 2021 r. (nr 3184/2022/DT) nie podlega kognicji Sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z dokumentów nadesłanych przez organ dokumentów wynika, że skarżąca w oparciu o potwierdzone skierowanie na leczenie uzdrowiskowe otrzymała skierowanie na leczenie w uzdrowisku K. w okresie od 5 grudnia 2022 r. do dnia 26 grudnia 2022 r. Zaskarżonym pismem z dnia 15 listopada 2022 r., Dolnośląski Oddział Wojewódzkiego Narodowego Funduszu odpowiedział na pismo skarżącej z dnia 27 października 2022 r. w przedmiocie nieuwzględnienia zalecanego w ocenie skarżących miejsca leczenia uzdrowiskowego. W piśmie tym poinformowano, że "Zgodnie z obowiązującymi przepisami, pacjent nie ma możliwości wolnego wyboru terminu i miejsca leczenia (Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 lipca 2011 r. w sprawie kierowania na leczenie uzdrowiskowe albo rehabilitację uzdrowiskową (Dz. U. z 2021 r., poz. 111). Zwrot potwierdzonego skierowania na leczenie uzdrowiskowe, a także wnioski o zmianę terminu albo miejsca leczenia, w tym również ze względów medycznych, traktowane są jako rezygnacja z leczenia uzdrowiskowego" (cytat z pisma). Jak z powyższego wynika, przedmiotem skargi jest pismo Dolnośląskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, którym poinformowano skarżącą, że brak jest podstaw do zmiany miejsca leczenia uzdrowiskowego i powiadomiono o obowiązujących przepisach prawa oraz o niewynikającym z nich uprawnieniu dla skarżącej do decydowania o terminie i miejscu realizacji leczenie uzdrowiskowego, na które została skierowana potwierdzonym skierowaniem. Pismo to, w ocenie Sądu, nie zalicza się do żadnej z kategorii aktów (czynności), o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Nie kreuje bowiem praw i obowiązków skarżącej, które wcześniej uzyskała potwierdzenie skierowania na leczenie uzdrowiskowe. Wydanie i doręczenie zaskarżanego pisma rodzi jedynie skutek informacyjny oraz pouczenia świadczeniobiorcy. Nie prowadzi ono do przyznania skarżącej żadnych prawa lub nałożenia na nią obowiązku, lecz ma na celu jedynie poinformowanie świadczeniobiorcę leczenia uzdrowiskowego o tym, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa nie może decydować o czasie i miejscu, gdzie będzie realizowane potwierdzone skierowanie na leczenie uzdrowiskowe. Informacji takiej w ocenie Sądu nie można uznać ani za decyzję, czy też za postanowienie, jak również za akt lub czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.