III SA/Wr 96/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia NSA Józef Kremis Protokolant Ewa Zawal po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 12 maja 2011 r. sprawy ze skargi A w Z. na rozstrzygnięcie Marszałka Województwa D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie pn. "[...]" postanawia: umorzyć postępowanie. "A" w Z. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn: "[...]" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa D. na lata 2007 - 2013, zarejestrowany pod nr [...]. Pismem z dnia [...] r. ([...]), D. Instytucja Pośrednicząca poinformowała “A" o tym, iż jej wniosek został odrzucony z powodu niespełnienia następującego kryterium oceny formalnej: Kryterium nr 1: "Kwalifikowalność wniosku", podkryterium b: "Czy projekt jest zgodny z typem projektów w ramach ogłoszonego naboru?" W uzasadnieniu wskazano, że zgłoszony przez “A" projekt jest niezgodny z typem projektów w ramach przedmiotowego konkursu. W jego ramach możliwe jest dofinansowanie realizacji projektów mających na celu wspieranie MPS w zakresie inowacyjności procesowej lub produktywnej (z wyłączeniem usług) w przedsiębiorstwie. Oznacza to, że przedłożony projekt, mający na celu wdrożenie inowacyjnych technologii w zakresie podniesienia świadczonych przez “A" usług, nie może być przedmiotem dofinansowania. W złożonym odwołaniu “A" zarzuciła błędną interpretację zapisów projektu przez osoby oceniające. Jej zdaniem, przedłożony projekt kwalifikuje się do dofinansowania, bowiem w ramach jego realizacji nastąpi wprowadzenie innowacji procesowej polegającej na unowocześnieniu procesu sprzedaży (oferowania asortymentu) i obsługi klientów. Wskazano, że "A" posłużyła się definicją innowacji procesowej, zaczerpniętą z Internetu. Instytucja Zarządzająca rozstrzygnęła odwołanie “A" negatywnie. W uzasadnieniu wskazano, że zarówno w "Wytycznych dla Wnioskodawców", jak i w "Instrukcji wypełniania wniosku" wskazano wyraźnie, że wsparcie w ramach naboru otrzymać mogą wyłącznie projekty realizowane w obszarach wskazanych w D. Strategii Innowacji, jednocześnie w sposób dobitny z dofinansowania wykluczono handel detaliczny i hurtowy, realizacją tej zasady było zablokowanie w Generatorze Wniosków możliwość wyboru działalności nr 13 - handel detaliczny i hurtowy. Natomiast “A" prowadzi działalność polegającą na sprzedaży produktów spożywczych, a więc zajmuje się handlem. Z zapisów złożonego wniosku wynika wyrażnie, iż w istocie projekt dotyczy wyłącznie oferowanych przez stronę usług sprzedaży. Definicja innowacji procesowej zawarta jest natomiast w Wytycznych dla wnioskodawców. “A" wywiodła do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę. W jej uzasadnieniu podniesiono, że nietrafny jest pogląd, że głównym celem projektu jest jedynie podniesienie jakości świadczonych usług, a nie wdrożenie innowacji produktowej bądź procesowej. Wskazują na to następujące argumenty i okoliczności: - po pierwsze - planując przedsięwzięcie skupili się na wprowadzeniu innowacji procesowej w firmie polegającej na unowocześnieniu procesu sprzedaży (oferowania asortymentu) i obsługi klientów placówki. Podeszli do tego zagadnienia kompleksowo bazując na obowiązującej definicji, czyli: Innowacja procesowa - to wdrożenie nowych lub znacząco ulepszonych metod produkcji albo dystrybucji produktów; mogą się z tym wiązać zmiany w zakresie sprzętu, zasobów ludzkich, metod pracy lub kombinacja tych zmian. - po drugie, opisali powyższy proces w sposób kompleksowy w wniosku o dofinansowanie odpowiednio na stronie: 10, 13, 14, 16, 17,18, 19, 20, 21. - po trzecie, prawdopodobnie osoby oceniające przedsięwzięcie podjęły decyzję o jego zaszeregowaniu zbyt pochopnie, opierając opinię jedynie na wyrwanych z kontekstu sformułowaniach, które były jedynie opisem planowanej inwestycji lub też pokazywały jej przyszłe efekty. W odpowiedzi na skrgę, wniesiono o jej oddalenie, potrzymując wczesniejszą argumentację. Na rozprawie, pełnomocnik "A" cofnął skargę. Pełnomocnik organu nie przeciwstawił się temu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępo-waniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżący skutecz-nie cofnął skargę. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi jest - zgodnie z dyspozycją art. 60 zd. 3 powołanej wyżej ustawy proceduralnej – uzależniona od wyniku badania sprawy przez Sąd w przedmiocie niedopuszczalności cofnięcia skargi. Nato-miast niedopuszczalność wniosku o cofnięcie skargi stwierdzana jest w przypadku usta-lenia, że przedmiotowy wniosek strony skarżącej zmierza do obejścia prawa lub spo-wodowałby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle materiału zebranego w sprawie czynność procesowa strony skarżącej - z tego punktu widzenia - nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. W związku z tym uznać należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 powołanej na wstępie ustawy, orzekł jak sentencji.