III SA/Wr 993/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2016 r., na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi M.N., na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W., z dnia [...] r. Nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] r., Nr [...], postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] r., Nr [...]. Pismem z dnia [...] r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. W skardze zawarty został także wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego żądania wskazano, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie skarżącego, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), cytowanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym – wedle art. 61 § 3 zd. 3 – dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., rozszerzającego instytucję ochrony tymczasowej także na akty wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, objęte są nie tylko akty będące przedmiotem zaskarżenia, którymi są akty podjęte w drugiej instancji, ale także akty wydane w pierwszej instancji. W okolicznościach sprawy dotyczy to zaś decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w L. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym między innym i w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W nawiązaniu do wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji należy podnieść, iż w ocenie Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że podstawą jego rozpoznania nie mogą być podniesione w skardze zarzuty dotyczące samej decyzji. Przede wszystkim wskazać jednak należy, iż skarżący nie udokumentował w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na nią wykonania zaskarżonych decyzji. Tymczasem, w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam tylko wywód strony. Uzasadnienie takie powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. post. NSA z 30 listopada 2004 r. oraz GZ 120/04, post. NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04). Brak wykazania potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków – grożących skarżącemu w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, czy też decyzji organu pierwszej instancji, uniemożliwił pozytywne rozstrzygnięcie wniosku. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowił, jak w sentencji.