III SA/Wr 994/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Protokolant sekretarz sądowy Ewa Zawal, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A S.A. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wyrejestrowania pojazdu oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej – A od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] marca 2016 r. ([...]), odmawiającej wyrejestrowania pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym VIN: [...], numer rejestracyjny [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej "kpa") - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ pierwszej instancji podał w uzasadnieniu swej decyzji, że wnioskodawca nie udokumentował trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności. Zdaniem Prezydenta W., niezaistniała zatem okoliczność określona w art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowiąca podstawę wyrejestrowania pojazdu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozpoznając odwołanie strony skarżącej wskazywało, że stosownie do art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm., dalej "ustawa"), pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności. Natomiast zgodnie z art. 79 ust. 5 ustawy, w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, warunkiem wyrejestrowania pojazdu jest wniesienie przez właściciela pojazdu opłaty na rzecz gminy na realizację zadań związanych z utrzymaniem czystości i porządku w gminach. Przepisu nie stosuje się do pojazdów Policji i jednostek ochrony przeciwpożarowej. Ponadto przy rozpatrywaniu wniosku o wyrejestrowanie pojazdu, należy również stosować § 15 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia z dnia 22 lipca 2002 r. Ministra Infrastruktury o rejestracji i oznaczaniu pojazdów (Dz. U. z 2014 r., poz. 1522 z późn. zm.), zgodnie z którym w celu wyrejestrowania pojazdu właściciel pojazdu do wniosku o wyrejestrowanie pojazdu dołącza dokument potwierdzający trwałą i zupełną utratę posiadania pojazdu, dowód rejestracyjny, kartę pojazdu, jeżeli była wydana, tablice rejestracyjne oraz dokument potwierdzający wniesienie opłaty, o której mowa w art. 79 ust. 5 ustawy. Jak dalej Kolegium argumentowało - z literalnego brzmienia art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy wynika, że właściciel pojazdu jest zobowiązany udokumentować, że utracił pojazd, a zatem wbrew temu, co podnosi w odwołaniu strona, nie wystarczy samo oświadczenie właściciela (użytkownika) pojazdu w tym przedmiocie. Za taki "dokument" nie można uznać pisma firmy B z dnia [...] czerwca 1998 r. zawiadamiającego Komisariat Policji, że w nocy z [...] na [...] czerwca 1998 r. spłonął z nieznanych przyczyn samochód marki [...], o numerze identyfikacyjnym VIN: [...], ani też oświadczenia strony z dnia [...] października 2009 r. o utracie przedmiotowego pojazdu oraz dokumentów w związku z jego spłonięciem. W myśl bowiem przepisów art. 76 kpa, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Chodzi zatem o złożenie stosownych dokumentów celem wykazania utraty pojazdu. Nie można wobec tego przyjąć, że niepotwierdzone jakimikolwiek dowodami stanowisko właściciela pojazdu o jego całkowitym zniszczeniu jest prawdziwe. Jak zważył Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z powołanym przepisem (art. 79 ust. 1 pkt 5) pojazd podlega wyrejestrowaniu na wniosek jego właściciela w przypadku "udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności". Z językowej analizy wskazanego przepisu wynika, że warunkiem wyrejestrowania pojazdu jest "udokumentowanie" przez wnioskodawcę, że nastąpiła "trwała", a zatem stała, niepodlegająca zmianie i "zupełna", to jest całkowita, utrata posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności. Pojęciu "udokumentowania" okoliczności, o których mowa w art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym należy nadać jednoznaczne, ścisłe znaczenie, jako czynności stwierdzającej coś na podstawie dokumentów, popartej dokumentami. Tak rozumiane "udokumentowanie" utraty posiadania pojazdu nie może być zastąpione "oświadczeniem" skarżącego o takiej utracie. Oświadczenia, będące wypowiedzią zawierającą czyjeś przekonania lub oznajmującą coś, nie mieszczą się w polu znaczeniowym pojęcia "udokumentowanie" czegoś, a zatem nie mają znaczenia z punktu widzenia przesłanek wyrejestrowania pojazdu zawartych w art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym (wyrok z dnia [...] września 2015 r., [...]). Wobec powyższego Kolegium następnie wskazało, że poprzez "udokumentowanie" okoliczności, o których mowa w art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy, należy rozumieć akt (akta) pisemny stanowiący wyrażenie określonych myśli lub wiadomości, obejmujący zarówno dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 kpa, jak i inne "dowody pisemne" mające znaczenie w sprawie. Za taką interpretacją tego zwrotu, poza względami językowymi wskazującymi na intencję ustawodawcy, przemawiają ponadto zasady dbałości o prawidłowe funkcjonowanie obrotu prawnego w sferze rejestracji pojazdów, oznaczające konieczność zapewnienia mu pewności i wiarygodności poprzez sformalizowanie (dokumentowanie) sposobu stwierdzenia istnienia prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mogącej mieć znaczenie prawne. Udokumentowanie utraty posiadania pojazdu nie może być zatem zastąpione wyłącznie "oświadczeniem" wnioskodawcy o takiej utracie. Odnosząc się z kolei do znajdującego się w aktach sprawy pisma Prokuratora Rejonowego w Z. z dnia [...] września 2009 r. ([...]), informującego stronę, że nie jest możliwym przesłanie postanowienia z dnia [...] października 1998 r. [...] o umorzeniu dochodzenia w sprawie spalenia samochodu w dniu [...] września 1998 r., ponieważ w roku 2004 akta przedmiotowej sprawy z uwagi na upływ 5 - letniego terminu przechowywania akt do spraw umorzonych wobec braku cech przestępstwa, przekazane zostały na makulaturę, Kolegium podkreśliło, że dodatkowe postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji (w związku z decyzją Kolegium z dnia [...] listopada 2015 r. [...]) jedynie potwierdziło, że akta sprawy Prokuratora Rejonowego w Z. prowadzonej pod sygn. [...] zostały wybrakowane (patrz pismo z dnia [...] lutego 2016 r" sygn. [...]). Zwłoka strony w złożeniu wniosku o wyrejestrowanie przedmiotowego pojazdu, od chwili zakończenia postępowania przez Prokuratora Rejonowego w Z., doprowadziła do sytuacji, że nie można ustalić, czy istotnie postępowanie to dotyczyło spalenia pojazdu marki [...], o numerze identyfikacyjnym VIN: [...], a przede wszystkim, czy pojazd ten uległ całkowitemu zniszczeniu. Uznać zatem trzeba, że brak jest jakiegokolwiek pisemnego dowodu będącego udokumentowaniem okoliczności, o których mowa w art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy. Na tym tle Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz jego konsekwencje prawne na podstawie stosowanej normy prawnej. Strona skarżąca nie udowodniła bowiem okoliczności utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności na podstawie dowodów z dokumentów. Zdaniem Kolegium w świetle powyższych okoliczności brak było podstaw do stwierdzenia, iż wnioskodawca udokumentował trwałą i zupełną utratę pojazdu, a zatem, że został spełniony warunek określony w art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy uzasadniający wyrejestrowanie samochodu. Skarżący nie wykazał także zaistnienia pozostałych przesłanek uzasadniających wyrejestrowanie pojazdu, wymienionych w art. 79 ust. 1 powołanej ustawy. W skardze na opisaną decyzję ostateczną, domagając się jej uchylenia, zarzucono: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 79 ust 1 pkt 5 powołanej wyżej ustawy poprzez jego błędną wykładnię, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy - tj. przyjęcie, że dokumenty przedstawione przez skarżącą w sprawie o wyrejestrowanie nie spełniają warunku udokumentowania trwałej i zupełnej utraty pojazdu; 2. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. przepisu art. 7 oraz 77 kpa poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i rozstrzygnięcie sprawy wbrew zasadom praworządności i prawdy obiektywnej. Na poparcie skargi podnoszono, że do wniosku o wyrejestrowanie pojazdu skarżący złożył zawiadomienie firmy B o popełnieniu przestępstwa, zawiadamiające Komisariat Policji o tym, że pojazd będący własnością skarżącego spłonął w nocy z dnia [...] na [...] czerwca 1998 r. z nieznanych przyczyn. Pojazd spłonął w całości nie pozostawiając żadnych elementów zdatnych do użytków. Do dnia dzisiejszego nie odnalazł się żaden z elementów pojazdu. Zawiadomienie to jest jedynym pismem, które właściciel pojazdu posiada w sprawie z uwagi na duży upływ czasu, jaki nastąpił od dnia spalenia pojazdu. Jest ono wystarczające do stwierdzenia udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności. Pismo jest prawdziwe i nie stwierdzono aby było sfałszowane lub stwierdzało nieprawdę. Organ administracyjny nie kwestionował jego prawdziwości. Prokuratora Rejonowa w Z., która prowadziła postępowanie w sprawie spalenia pojazdu pod sygn. akt [...] również nie posiada żadnych dokumentów w tej sprawie, ponieważ akta sprawy w 2004 r. przekazano na makulaturę z uwagi na upływ pięcioletniego terminu przechowywania akt dla spraw umorzonych wobec braku cech przestępstwa. Prokuratura nie kwestionuje faktu, że pojazd uległ całkowitemu spaleniu, a także potwierdza fakt spalenia się tego pojazdu w piśmie z dnia [...]09.2009 r. Mimo upływu niemalże [...] lat od spalenia się pojazdu nie odnalazł się żaden element tego pojazdu. Nie sposób zatem uznać, aby istniała jeszcze możliwość odnalezienia jakiegokolwiek elementu tego pojazdu. Niewątpliwie uległ on całkowitej utracie zgodnie z treścią pisma firmy B z dnia [...]06.1998 r. Mimo utraty pojazdu w 1998 r. pojazd ten jest nadal zarejestrowany na skarżącego, skarżący nadal opłaca za pojazd podatek drogowy, a Prezydent W. uporczywie odmawia skarżącemu prawa do wyrejestrowania pojazdu, którego nie ma. Zaistniały stan fikcji prawnej niewątpliwie wymaga uregulowania zgodnie ze stanem faktycznym sprawy. Pojazd faktycznie przestał istnieć. Nieporozumieniem jest zatem utrzymywanie fikcji prawnej, że pojazd nadal istnieje a właściciel nie ma możliwości jego wyrejestrowania. Pozostaje to w sprzeczności z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w przepisie art. 7 k.p.a. Tymczasem w niniejszej sprawie organ administracyjny odmawia wyrejestrowania pojazdu, ponieważ twierdzi, że pojazd nie uległ całkowitemu spaleniu. Organ nie zgromadził jednak dowodów na potwierdzenie swojej tezy, że nie doszło do całkowitego spalenia pojazdu. Organ administracyjny nie zwrócił się także do posiadacza pojazdu - firmy B o wyjaśnienie co stało się z pojazdem - skoro zakwestionował zawiadomienie tej firmy z dnia [...]06.1998 r. Zgodnie z przepisem art.77 § 1 k.p.a. to organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obecny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przesądza o całkowitym spaleniu pojazdu. Brak jest bowiem podstaw do kwestionowania dokumentów przedłożonych przez skarżącą w niniejszej sprawie. Wbrew twierdzeniom organów administracyjnych - materiał dowodowy w niniejszej sprawie obejmuje nie tylko oświadczenie skarżącej o całkowitej i zupełnej utracie pojazdu, ale także zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa z dnia [...]06.1998 r. oraz pismo Prokuratury Rejonowej w Z. z dnia [...]09.2009r. W przekonaniu strony skarżącej wniosek o wyrejestrowanie nie jest poparty tylko i wyłącznie oświadczeniem skarżącej, ale także dodatkowymi dokumentami świadczącymi o spaleniu się pojazdu. Dokumenty te spełniają warunek udokumentowania trwałej i zupełnej utraty pojazdu. Pojęciu "udokumentowania" okoliczności, o których mowa w art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym należy nadać jednoznaczne, ścisłe znaczenie, jako czynności stwierdzającej coś na podstawie dokumentów, popartej dokumentami. Chodzi zatem o akt pisemny stanowiący wyrażenie określonych myśli lub wiadomości, obejmujący zarówno dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 k.p.a., jak i inne "dowody pisemne" mające znaczenie w sprawie (np. umowy). oznaczające konieczność zapewnienia mu pewności i wiarygodności poprzez sformalizowanie (dokumentowanie) sposobu stwierdzenia istnienia prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mogącej mieć znaczenie prawne. Tak rozumiane "udokumentowanie" utraty posiadania pojazdu nie może być zastąpione "oświadczeniem" o takiej utracie. - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia [...] listopada 2012 r. sygn. [...]. W związku z tym, jak dalej twierdziła strona skarżąca - samo oświadczenie skarżącej o utracie pojazdu nie można uznać jako wystarczające do wyrejestrowania pojazdu. Jednakże wbrew twierdzeniom organów administracyjnych, nie można traktować zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa z dnia [...]06.1998r. oraz pisma Prokuratury Rejonowej w Z. z dnia [...]09.2009 r. jako oświadczeń, mają one bowiem moc dowodową nie jako oświadczenia, ale jako dowody pisemne. Twierdzenia organów administracyjnych prowadzą zatem do sprzecznych z prawem i nielogicznych wniosków. Tym samym stanowisko to nie może się utrzymać. Należy wobec tego uznać, że przedstawione przez skarżącą dokumenty w postaci zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa z dnia [...]06.1998 r. oraz pisma Prokuratury Rejonowej w Z. z dnia [...]09.2009 r. w pełni wyczerpują przesłanki przepisu art. 79 ust 1 pkt 5 ustawy i skarżąca udokumentowała trwałą i zupełną utratę pojazdu. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani też w toku postępowania nie doszło do naruszenia reguł procedury administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja orzekająca o odmowie wyrejestrowania opisanego wyżej pojazdu ciężarowego. Należy wskazać, że przypadki wyrejestrowania pojazdu wymienione zostały w przywołanym przez organy przepisie art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm., zwanej dalej w skrócie "ustawą"), zgodnie z którym pojazd podlega wyrejestrowaniu na wniosek jego właściciela w następujących sytuacjach: 1) przekazania pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu, wydanego w trybie ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, 2) kradzieży pojazdu, jeżeli właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania, 3) wywozu pojazdu z kraju, jeżeli pojazd został zarejestrowany za granicą lub zbyty za granicę, 4) zniszczenia (kasacji) pojazdu za granicą, 5) udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności, 6) przekazania niekompletnego pojazdu do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdu na podstawie stosownego zaświadczenia. Regulacja z art. 79 ust. 1 ustawy zawiera zamknięty katalog przypadków faktycznych i prawnych usposabiających właściciela do złożenia wniosku o wyrejestrowanie pojazdu zaś rygoryzm formalny, jaki wynika z treści cytowanego przepisu, uzasadniony jest między innymi zapobieżeniem porzucenia pojazdów zniszczonych i wyeksploatowanych, poprawą bezpieczeństwa obrotu pojazdami, zapobieżeniem fałszowaniu i manipulacjom dokumentacją samochodową (vide wyrok Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z dnia 11 maja 1999 r. sygn. akt K 13/98 (OTK 1999/4/74). Niespełnienie wymienionych wymogów ustawowych musi zatem prowadzić do wydania decyzji odmownej. Materialnoprawną podstawę działania organów w rozpatrywanej sprawie stanowił przepis art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy. Rozważenia wymaga zatem, czy zostały spełnione przesłanki wynikające z tego przepisu prawa materialnego. Chodzi tu o wykazanie, czy nastąpiło "udokumentowanie" zarówno trwałej (bezpowrotnej) utraty posiadania pojazdu, jak i całkowitej (czyli bez pozostawienia jakichkolwiek fragmentów pojazdu), bez jednoczesnej zmiany w sferze prawa własności. Z kolei pod pojęciem "udokumentowania" okoliczności, o których mowa w art. 79 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy należy rozumieć ustalenie danego faktu na podstawie dokumentów – rozumianych jako o akty pisemne stanowiące wyrażenie określonych myśli lub wiadomości, obejmujące zarówno dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 k.p.a. jak i inne "dowody pisemne" mające znaczenie w sprawie. Skład orzekający podziela te poglądy w orzecznictwie, które wskazują, że za interpretacją tego zwrotu, poza względami językowymi wskazującym na intencję ustawodawcy, przemawiają ponadto zasady dbałości o prawidłowe funkcjonowanie obrotu prawnego o sferze ewidencji (rejestracji) pojazdów, oznaczające konieczność zapewnienia mu pewności i wiarygodności poprzez sformalizowanie (dokumentowanie) sposobu stwierdzenia istnienia prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mogącej mieć znaczenie prawne. Jednakże w kwestii oceny przedłożonych przez skarżącą dokumentów w postaci zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa z dnia [...]06.1998 r. oraz pisma Prokuratury Rejonowej w Z. z dnia [...]09.2009 r. Sąd podziela argumentację organów, że nie stanowią one dowodu na trwałą i zupełną utratę przedmiotowego pojazdu. Godzi się zauważyć, że ciężar dowodu spoczywa jednak na właścicielu pojazdu, gdyż to on ma "udokumentować" okoliczności wymienione w cytowanym przepisie, wszak postępowanie podlega wszczęciu na jego wniosek. Tymczasem przedstawiony dokument prywatny w postaci pisma kontrahenta strony skarżącej (leasingobiorcy), zawiadamiający Policję o spaleniu się pojazdu został wystawiony w roku 1998, przy czym strona skarżąca nie wyjaśnia w ogóle z jakich powodów nastąpiła tak znaczna, wieloletnia zwłoka w zgłoszeniu przez nią utraty – zupełnej jak utrzymuje – pojazdu i jakie czynności podejmowała od tamtego czasu jako właściciel (leasingodawca) by ustalić, czy doszło do całkowitego zniszczenia samochodu, chociażby z racji wymogu przekazania pozostałości pojazdu do punktu demontażu lub zbierania (pkt 1 i 6 art. 79 ust. 1 ustawy). Nie wynika bynajmniej z tego pisma, że pojazd spłonął w całości i wraz z dokumentami pojazdu oraz tablicą rejestracyjną. Z kolei pismo z Prokuratury z [...] września 2009 r. jest dowodem co najwyżej na okoliczność, że: a) nie jest możliwe nadesłanie postanowienia o umorzeniu dochodzenia z dnia [...]10.1998 r. sygn. [...] dot. spalenia samochodu w dniu [...]06.1998 r.; b) "akta 2004 r przekazano na makulaturę...". Przy tym godzi się zauważyć, że strona nie udokumentowała, że dochodzenie w sprawie o sygnaturze wymienionej w powołanym piśmie Prokuratury, a w konsekwencji rzeczone postanowienie o umorzeniu dochodzenia, dotyczy tego konkretnego pojazdu, wyrejestrowania którego w rozpatrywanej sprawie się domaga. W tym świetle skonstatować wypada, iż organy nie przekroczyły ram swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa) uznając, że strona nie wykazała spełnienia przesłanek z przepisu art. 79 ust 1 pkt 5 ustawy. Nie można też zarzucać organom naruszenia norm postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 kpa skoro organ pierwszej instancji podjął z urzędu dodatkowe czynności wyjaśniające kierując zapytanie do Prokuratury Rejonowej. W odpowiedzi otrzymał w piśmie Prokuratury z [...] lutego 2016 r. informację tylko tej treści, że akta w sprawie wymienionego dochodzenia zostały w dniu [...] maja 2004 r. wybrakowane, co nie usunęło istniejących wątpliwości. Trafnie organ ocenił również, że waloru "udokumentowania" w rozumieniu wyżej przytoczonym nie ma oświadczenie o utracie pojazdu złożone przez osoby reprezentujące stronę skarżącą. Sąd w składzie orzekającym podziela zapatrywanie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w motywach wyroku z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt I OSK 41/14, że oświadczenia, będące wypowiedzią zawierającą czyjeś przekonania lub oznajmującą coś, nie mieszczą się w polu znaczeniowym pojęcia "udokumentowanie" czegoś, a zatem nie mają znaczenia z punktu widzenia przesłanek wyrejestrowania pojazdu zawartych w art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Uwzględniając powyższe wywody przyjąć należy, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy oraz jego konsekwencje prawne na podstawie stosowanej normy prawnej. Skarżąca spółka nie udowodniła okoliczności trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności na podstawie dowodów z dokumentów, które przedłożyła w toku postępowania administracyjnego. Z tych racji, wobec braku naruszenia prawa, skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 poz. 718).