III SAB/Wr 1009/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Sędziowie: Sędzia WSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Ewa Kamieniecka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi O.B. przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w W. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza bezczynność Wojewody D. w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2018 r.; II. zobowiązuje Wojewodę D. do załatwienia wniosku skarżącego, o którym mowa w pkt I wyroku, w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. stwierdza, że bezczynność Wojewody D. w sprawie, o której mowa w pkt I wyroku, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala dalej idącą skargę; V. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskiem O. B. (dalej: strona, skarżący) z dnia 3 grudnia 2018 r., adresowanym do Wojewody D. (dalej: Wojewoda, organ) , o udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W dniu 24 kwietnia 2019r. wpłynęło do organu pismo strony z dnia 10 kwietnia 2019r. , w którym skarżący zmodyfikował swój wniosek z dnia 3 grudnia 2018r. w ten sposób ,że chciał zmienić swój status z wykonywania pracy na wykonywanie pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji. Do wspomnianego pisma strona dołączyła dokumenty , w tym między innymi kopię pełnomocnictwa dla pana K. S. do reprezentowania firmy HCL. Z uwagi na okoliczność, że skarżący nie dołączył do akt sprawy oryginału wypełnionego załącznika nr 1 do wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy podpisanego przez osobę do tego uprawnioną Wojewoda, pismem z dnia 16 maja 2019 r. wezwał stronę do doręczenia wypełnionego oryginału załącznika nr 1 do wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji podpisanego przez osobę uprawnioną przez aktualnego pracodawcę zgodnie z KRS Spółki lub upoważnioną do reprezentowania firmy przed Wojewodą D. w sprawach o wydanie zezwoleń na pobyt czasowy na mocy pełnomocnictwa podpisanego przez osobę wynikającą z KRS Spółki. Równocześnie tym samym pismem organ poinformował stronę ,że w aktach sprawy znajdowuje się kopia poświadczenia notarialnego pełnomocnictwa dla K. S., w związku z tym wskazał , że w przypadku gdy załącznik podpisany zostanie przez K. S. , to niezbędne jest dołączenie oryginału pełnomocnictwa lub jego kopii potwierdzonej notarialnie, upoważniającej K. S. do reprezentowania A przed Wojewodą w sprawach o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca na terytorium RP, podpisanego przez osobę wynikającą z KRS Spółki. Jednocześnie strona została pouczona o tym , że niedostarczenie wskazanych wyżej dokumentów w wyznaczonym terminie, spowoduje pozostawienie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy bez rozpoznania, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Wskazane wyżej wezwanie zostało skutecznie doręczone stronie w dniu 21 maja 2019 r. W dniu 24 maja 2019 r. strona złożyła potwierdzenie przedłożonego już dnia 29 kwietnia 2019 r. załącznika nr 1. Dodatkowo przedłożyła również kopię poświadczenia notarialnego pełnomocnictwa dla K. S., które znajdowało się już w aktach sprawy. W dniu 3 czerwca 2019 r. do organu wpłynął ponownie załącznik nr 1 do przedmiotowego wniosku podpisany przez K. S., Zawiadomieniem z dnia 18 czerwca 2019 r., wydanym z powołaniem się na przepisy art. 64 § 2, art. 33 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: k.p.a.) w związku z art. 106 ust. 1a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2018 r. poz. 2094, dalej: ustawa o cudzoziemcach) art. 12 ustawy z dnia 22 lutego 2019 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 577) , Wojewoda poinformował skarżącego o pozostawieniu bez rozpoznania jego wniosku z dnia 3 grudnia 2018 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi na terytorium R. P. Jako uzasadnienie tej czynności materialno–technicznej Wojewoda wskazał ,że do organu ponownie wpłynął załącznik nr 1 do przedmiotowego wniosku podpisany przez K. S. , a zatem osobę , która nie została w sposób prawidłowy umocowana przez osoby reprezentujące Spółkę do występowania w imieniu pracodawcy, z uwagi na brak w aktach sprawy oryginału pełnomocnictwa lub kopii pełnomocnictwa potwierdzonej notarialnie upoważniającej K. S. do reprezentowania A przed Wojewodą w sprawach o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca na terytorium RP. Brak uzupełnienia braków w powyższym zakresie w wyznaczonym terminie skutkował - według organu- pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. W dniu 21 sierpnia 2019 r. wpłynęło do organu pisemne ponaglenie strony, na niezałatwienia sprawy w terminie i bezczynność organu, które następnie pismem z dnia 3 września 2019 r. zgodnie z właściwością zostało przekazane Szefowi Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W dniu 22 sierpnia 2019 r. (data wpływu do organu) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody w rozpatrzeniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Skarga oparta została na zarzucie naruszenia przepisów: art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i §3 k.p.a. oraz 36 §1 k.p.a. poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu oraz niezasadne pozostawienie wniosku strony bez rozpoznania. Skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie bezczynności organu, skutkującej niezałatwieniem w terminie sprawy z wniosku skarżącego o zezwolenie na pobyt czasowy; 2) stwierdzenie, że bezczynność postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie; 4) przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 20. 000 zł; 5) skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym bez przeprowadzenia rozprawy; 6) zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. 7) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do niniejszej skargi tj. z paszportu strony, w którym umieszczony został stempel potwierdzający fakt złożenia wniosku bez braków formalnych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu 3 grudnia 2018 r. w jego paszporcie został umieszczony stempel potwierdzający złożenie wniosku. Oznacza to, że zostało poświadczone przez organ, że wniosek nie zawiera braków formalnych. Mimo tego organ wezwał stronę do uzupełnienia braków formalnych, które zostały uzupełnione w dniu 24 maja 2019 r. Wydane przez organ zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania stanowi więc rażące naruszenie prawa. Sprawa powinna być rozpoznana przez organ merytorycznie i zakończona wydaniem decyzji w terminie maksymalnie dwóch miesięcy. Według skarżącego działanie organu jest nielogiczne , gdyż wzywano go do uzupełnienia braków wniosku, których nie było ,zaś wobec bezprawnego działania organu, jego pobyt na terytorium Polski uznaje się obecnie za nielegalny. Żądana przez niego kwota pieniężna ma stanowić nie tylko sankcję dla organu za wadliwe prowadzenie postępowania ale stanowić też rekompensatę dla skarżącego za krzywdy moralne spowodowane prowadzonym przez organ postępowaniem. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie skargi , wywodząc, że działanie organu było prawidłowe , bowiem okoliczność braku uzupełnienia przez stronę braków wniosku w wyznaczonym terminie spowodowała pozostawienie jej wniosku bez rozpoznania. Dodatkowo organ podniósł ,że sposób prowadzenia spraw przez pracowników organu, nie wynika z ich złej woli ,ale jest skutkiem ogromnej ilości wniosków składanych przez cudzoziemców. Wielokrotny przyrost wniosków, przy fluktuacji kadry pracowniczej ma wpływ na tempo procedowania spraw. Dodatkowo organ wskazał, że wprowadzono zmiany w strukturze i organizacji pracy, które mają wpłynąć na zwiększenie efektywności i przyspieszenie wydawania przez organ decyzji kończących postępowania. Odnosząc się do zgłoszonego w skardze żądania przyznania sumy pieniężnej Wojewoda podniósł, że zasądzenie sumy pieniężnej nie jest bezpośrednią konsekwencją stwierdzenia przewlekłego prowadzenia postępowania, a dyskrecjonalnym uprawnieniem sądu, a zatem możliwością z której należy korzystać, jeżeli realia rozpoznawanej sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony, co oznacza, że w każdym przypadku sąd musi rozważyć zasadność takich żądań w kontekście działań organu, a strona skarżąca winna uzasadnić wysokość sumy pieniężnej jakiej dochodzi. Według Wojewody , to grzywna wymierzana organowi wydaje się być środkiem bardziej wskazanym do dyscyplinowania organu niż przyznawana stronie skarżącej suma pieniężna. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym - na mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: p.p.s.a.)- kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. A zatem sąd administracyjny orzeka także w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej , dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV,V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.). Pozostaje poza sporem w badanej sprawie ,że nie wydano w niej decyzji kończącej postępowanie, lecz zawiadomienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., które nie podlega zaskarżeniu. Kontrola tego typu aktu następuje w ramach skargi na bezczynność organu, albowiem podmiotowi, który zarzuca organowi administracji publicznej bezprawne zaniechanie wszczęcia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego podania (żądania), przysługuje - na zasadach ogólnych - skarga do sądu administracyjnego (zob. uchwała składu siedmiu 7 sędziów NSA z dnia 3 września 2013 r., I OPS 2/13, publ. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Uznanie przez sąd administracyjny, że organ administracji publicznej pozostawił wniosek bez rozpoznania w sposób nieuprawniony jest równoznaczne z uznaniem, że sprawa nie została rozpoznana w terminie. W konsekwencji kontrola Sądu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny, czy zasadne było wezwanie organu do usunięcia braków formalnych, a następnie, czy organ zasadnie uznał, że nie doszło do uzupełnienia braków formalnych, co dało podstawę do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Zarówno w orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie zgodnie wskazuje się, że wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma, wynikających ze ściśle określonych przepisów prawa regulujących te wymogi. W powyższym przepisie chodzi zatem o uzupełnienie braków formalnych podania, wynikających z braku w nim elementów wymaganych przepisami prawa. Organ administracji publicznej nie może wykorzystać trybu do merytorycznej oceny złożonego podania oraz jego załączników (por. wyroki NSA z dnia 23 stycznia 1996 r., sygn. akt II SA 1473/94 czy z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1071/16, CBOSA). W analizowanej sprawie wniosek skarżącego został pozostawiony bez rozpoznania w wyniku uznania przez Wojewodę, że załącznik nr 1 do tego wniosku nie został podpisany przez uprawnioną do tego osobę. Wskazać zatem trzeba, że zgodnie z art. 106 ust. 1a pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji albo zezwolenia na pobyt czasowy w celu prowadzenia działalności gospodarczej, jeżeli celem pobytu cudzoziemca jest wykonywanie pracy poprzez pełnienie funkcji w zarządzie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjnej, którą utworzył lub której udziały lub akcje objął lub nabył lub prowadzenie spraw spółki komandytowej lub komandytowo-akcyjnej przez komplementariusza, lub działanie w charakterze prokurenta, składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy dołącza do niego wypełniony przez podmiot powierzający mu wykonywanie pracy załącznik zawierający informacje dotyczące podmiotu powierzającego wykonywanie pracy i pracodawcy użytkownika: a) nazwę lub imię i nazwisko, b) adres siedziby lub miejsce zamieszkania, c) podstawę prawną działalności, nazwę rejestru i numer wpisu w rejestrze, a w przypadku osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej - nazwę dokumentu tożsamości, serię i numer, d) numer PESEL, e) numer REGON; Przytoczony przepis art. 106 ust. 1a pkt 1 ustawy o cudzoziemcach określa więc wymogi formalne , jakie musi spełniać wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Załącznik wypełniany przez pracodawcę jest niezbędnym elementem tego wniosku. Z materiału aktowego badanej sprawy wynika, że skarżący nie dołączył do akt sprawy oryginału wypełnionego załącznika nr 1 do wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy podpisanego przez osobę uprawnioną. W związku z tym Wojewoda, prawidłowo pismem z dnia 16 maja 2019 r. wezwał skarżącego do doręczenia wypełnionego oryginału załącznika nr 1 do wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji podpisanego przez osobę uprawnioną przez aktualnego pracodawcę zgodnie z np. KRS Spółki lub upoważnioną do reprezentowania firmy przed Wojewodą w sprawach o wydanie zezwoleń na pobyt czasowy na mocy pełnomocnictwa podpisanego przez osobę wynikającą z KRS Spółki. Z uwagi na fakt, że w aktach sprawy znajdowała się kopia poświadczenia notarialnego pełnomocnictwa dla K. S., organ zauważył, że w przypadku gdy załącznik podpisany zostanie przez K. S. niezbędne jest dołączenie oryginału pełnomocnictwa lub kopii pełnomocnictwa potwierdzonej notarialnie, upoważniającej K. S. do reprezentowania A przed Wojewodą D. w sprawach o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca na terytorium RP podpisanego przez osobę wynikającą z KRS Spółki. Jednocześnie strona została pouczona, że nieuzupełnienie w/w braków w wyznaczonym terminie, spowoduje pozostawienie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy bez rozpoznania, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Znajdujący się w aktach sprawy załącznik nr 1, został podpisany przez K. S., który został umocowany przez zarząd A do jej reprezentowania. Według organu skarżący przedłożył jedynie kopię poświadczenia notarialnego tego pełnomocnictwa. Tymczasem Sąd zwrócił uwagę na fakt ,że zarówno na kserokopii odpisu pełnomocnictwa w języku angielskim , jaki i na dokumencie kserokopii odpisu uwierzytelnionego tłumaczenia z języka angielskiego tegoż pełnomocnictwa ( powołującego i ustanawiającego pana K. S. pełnomocnikiem firmy A) znajdują się pieczęcie organu z adnotację " stwierdzam zgodność z oryginałem" ze wskazaniem daty , imienia i nazwiska referenta oraz jego podpis stwierdzający taki stan rzeczy. A zatem z treści tych pieczęci i adnotacji poczynionych przez upoważnionego pracownika organu prima facie należy wnioskować ,że strona przy składaniu w organie dniu 29 kwietnia 2019r. pisma z dnia 10 kwietnia 2019r. , dołączając doń wskazane w nim dokumenty , okazała ich oryginały , o czym zdaje się świadczyć treść stosownych prezentat organu . Kwestia ta uszła uwadze organu, zwłaszcza w kontekście obowiązku uwierzytelniania kopii dokumentów , wynikających między innymi z art. 76 § 2 b k.p.a. , wedle którego upoważniony pracownik organu prowadzącego postępowanie, któremu został okazany oryginał dokumentu wraz z odpisem, na żądanie strony, poświadcza zgodność odpisu dokumentu z oryginałem. Poświadczenie obejmuje podpis pracownika, datę i oznaczenie miejsca sporządzenia poświadczenia, a na żądanie strony, również godzinę sporządzenia poświadczenia. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia), należy stwierdzić to w poświadczeniu. Jak wynika z akt sprawy nie na wszystkich dokumentach , które strona przedłożyła organowi na użytek toczącego się postępowania , figuruje prezenta (pieczęć) organu ze stwierdzeniem zgodności z oryginałem. Może to nasuwać uzasadnione wątpliwości w zakresie sposobu działania organu , a w każdym razie wybiórczości lub dowolności stosowania pieczęci ze "stwierdzeniem zgodności z oryginałem" . A mianowicie skoro przed stwierdzeniem zgodności dokumentu z oryginałem , organ był w jego posiadaniu, to czy wobec kategorycznego wezwania strony przez organ o dołączenie oryginału pełnomocnictwa , celowe było stwierdzanie jego zgodności z oryginałem , zamiast dołączenia oryginału do akt . A następnie wyartykułowanie pod adresem strony zarzutu o przedstawieniu przez nią jedynie kopii pełnomocnictwa i wyprowadzanie z tego tytułu dla niej negatywnych konsekwencji prawnych . W ocenie Sądu taki tryb procedowania organu narusza zasadę informowania strony (art. 9 k.p.a.) i zasadę zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.). Godzi się w tym miejscu przytoczyć przepis art. 8 ust. 1 Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej przyjętego przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r. (decyzja w sprawie Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej, 2011/C 285/03, Dz.U. UE C 285, s. 3), wedle którego "Urzędnik jest bezstronny i niezależny. Urzędnik powstrzymuje się od jakichkolwiek arbitralnych działań, które mogłyby mieć negatywny wpływ na sytuację jednostek, jak również od wszelkich form uprzywilejowanego traktowania, bez względu na motywy takiego postępowania". W związku z tym ocena w takim kontekście działania organu w zakresie załatwienia przedmiotowego wniosku skarżącego, uzasadnia - na moment rozpoznania skargi – pod jego adresem zarzut bezczynności . Z tych względów należy stwierdzić, że organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 3 grudnia 2018 r. , bowiem do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie zadziałał we właściwej prawnej formie działania ( pkt I wyroku) . Stwierdzenie powyższego obligowało Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do zobowiązania organu do załatwienia przedmiotowego wniosku skarżącego w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, o czym orzeczono w punkcie II sentencji wyroku . Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa , gdyż zachowanie organu w kontrolowanej sprawie nie miało cechy lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą ustawy o cudzoziemcach . Zważywszy ,że strona w trakcie postępowania zmodyfikowała swój wniosek inicjujący postępowanie w tej sprawie. Przemawia za tym fakt, że organ w sprawie nie pozostał bierny i podjął działania wskazujące na zamiar załatwienia wniosku skarżącego . W tym miejscu wymaga podkreślenia ,że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wnioskodawcy i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy , jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istota rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. W ocenie Sądu , taka sytuacja szczególna -z przyczyn , o których była mowa wyżej – nie zaistniała w badanej sprawie. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt III sentencji wyroku. Mając również na uwadze powyższe okoliczności sprawy , Sąd oddalił wniosek skarżącego o przyznanie mu sumy pieniężnej , uznając ,że ma ona pełnić rolę prewencyjną , a jej wymierzenie przez Sąd powinno być ostatecznością ( pkt IV sentencji wyroku) . Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w analizowanej sprawie. O należnych skarżącemu kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. ( pkt V sentencji wyroku). Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku skarżącego , z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a.