III SAB/Wr 11/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o wyłączenie sędziego WSA Macieja Guzińskiego od orzekania w sprawie o sygn. akt III SAB/Wr 11/06 w sprawie ze skargi J. K. na bezczynność Starosty L. w przedmiocie wydania prawa jazdy kategorii A i B postanawia: wniosek oddalić Pismem złożonym osobiście w siedzibie tutejszego Sądu w dniu 22 lutego 2012 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 26 stycznia 2012 r., o odrzuceniu zażalenia oraz "wniosek – zgodnie z art. 41§ 1 kpk i art. 231 § 1 kk o wyłączenie ze sprawy s. WSA M. Guzińskiego" Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 18 i 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy samej ustawy, bądź też na wniosek strony. Przyczyny wyłączenia z mocy ustawy zostały enumeratywnie wymienione w art. 18 ustawy. W związku z tym, iż tworzą one katalog zamknięty, nie jest możliwe stosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej. Tym samym, nie można wyłączyć sędziego z mocy ustawy w przypadkach innych niż przewidziane przez ustawodawcę, bez względu na subiektywne odczucia osób występujących w sprawie. Ponadto stosownie do art. 19 ustawy, niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, Sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, ze mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w sprawie. Przyczyny wyłączenia sędziego na wniosek strony zostały zatem przez ustawodawcę jedynie ogólnie wskazane. W konsekwencji zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego. Zaznaczyć przy tym jednak należy, iż zgodnie z art. 20 ustawy to strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać oraz uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Ponieważ instytucja wyłączenia sędziego stanowi gwarancję konstytucyjnego prawa do bezstronnego Sądu, Sąd rozpatrując wniosek obowiązany jest zbadać, czy istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w sprawie i czy występują podstawy wyłączenia, ale również czy przytoczone okoliczności mogą budzić wątpliwości co do bezstronności sędziego i uzasadnić jego wyłączenie. Nadto wskazać należy, iż wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego, stosownie do art. 22 § 2 p.p.s.a., musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez tego sędziego, którego wniosek dotyczy. W niniejszej sprawie Sędzia WSA Maciej Guziński w piśmie z dnia 27 lutego 2012 r. oświadczył, "że w sprawie tej nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ani okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do Jego bezstronności". Podkreślenia przy tym wymaga, że autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza jego prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1971 r., sygn. akt I CZ 212/71, OSNCP 1972, nr 3, poz. 55). Zważywszy na powyższe, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie występują okoliczności mogące stanowić podstawę do wyłączenia sędziego Macieja Guzińskiego od orzekania w sprawie. Sąd bowiem, nie dostrzegł istnienia przesłanek, o których mowa w art. 18 ustawy, stanowiących podstawę do wyłączenia z mocy ustawy. Odnosząc się natomiast do argumentu przytoczonego przez skarżącego we wniosku o wyłączenie sędziego - stanowiącym w istocie jedynie ręczny dopisek na piśmie zawierającym zażalenie, wskazującym na przepisy kodeksu postępowania karnego oraz kodeksu karnego - Sąd doszedł do przekonania, iż bezsprzecznie nie może stanowić on przesłanki uzasadniającej jego wyłączenie. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego też orzekł jak w sentencji.