III SAB/Wr 11/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi: N.N. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 grudnia 2025 r. (data wpływu) N. N. (dalej jako: skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skarga zawierała braki formalne. Pismem z dnia 16 stycznia 2026 r. (k-10) wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez: złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz wykazania, że jest jedną z osób wymienionych w art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako p.p.s.a.), oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń strony skarżącej, podanie nr PESEL strony skarżącej, przedłożenie dowodu wniesienia ponaglenia. Z akt sprawy wynika, że ww. wezwanie doręczono w dniu 19 stycznia 2026 2026 r. (k-12). Termin na uzupełnienie braków upływał z końcem dnia 26 stycznia 2026 r. Skarżąca nie uzupełniła ww. braków. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga spełnienia wymogów formalnych. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. Warunkiem dopuszczalności skargi jest niewątpliwie uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania niezbędne jest złożenie ponaglenia. Art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Dopiero po wyczerpaniu wskazanego trybu strona może wnieść skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Przy ocenie dopuszczalności skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ nie ma znaczenia sposób rozpoznania takiego ponaglenia. Wezwanie sądu z dnia 16 stycznia 2026 r. wzywające skarżącą do przedłożenia dowodu wniesienia ponaglenia pozostało bez odpowiedzi. Jak zatem wynika z akt sprawy, ponaglenie nie zostało wniesione. Stanowi to samoistną podstawę do odrzucenia skargi w tej sprawie. Ponadto w myśl art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym, określono w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. Wskazać także należy, że zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać w przypadku: gdy jest pierwszym pismem w sprawie: a) oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, b) numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. W myśl natomiast art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Jak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 16 stycznia 2026 r. (k-10), pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi oraz wykazania, że jest jedną z osób wymienionych w art. 35 p.p.s.a., oznaczenie miejsca zamieszkania, a także podanie numeru PESEL skarżącej. Stronę pouczono o skutkach niezastosowania się do wezwania. Wezwanie zostało odebrane w dniu 19 stycznia 2026 r. (k-12). Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków upłynął zatem dnia 26 stycznia 2026 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i § 2 p.p.s.a. Skarżąca, mimo prawidłowego wezwania, do dnia wydania niniejszego postanowienia nie uczyniła zadość wezwaniu Sądu w zakresie rzeczonych braków formalnych skargi. Należy zatem stwierdzić - zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. - że Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, zaś na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z kolei art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.